ติดแอร์ที่เนปาล ตอน 22 มอเตอร์ไซค์ห้าง

มาเมืองนี้ จะให้สนุกถ้าไม่ไปเดินเขาก็ต้องขี่รถชมเมือง ต่อมบิดของอเลมันพลุ่งพล่าน ถ้าไม่ได้บิดแฮนด์มอเตอร์ไซค์ ฉันคงได้โดนบิด ก็เลยพร้อมใจช่วยกันตามหา Enfield มาขับ มีร้านเช่ามอเตอร์ไซค์มากมายตลอดทาง เราเดินลัดเลาะมารอบๆ ทะเลสาบจนได้เจอเข้าร้านหนึ่งที่ถูกใจและถูกคอ เจ้าของเป็นชาวยุโรปสองสามีภรรยาที่มาอยู่เนปาลนานหลายปี และสองคนนี้รักการขี่เป็นชีวิตจิตใจ ร้านนี้ชื่อว่า Busy Bee

แต่เอนด์ฟิลด์ที่อเลต้องการโดนเช่าไปหมดแล้ว เจ้าของบอกว่าถ้าสนใจอยากให้รอ หรือถ้าขี่รุ่นอื่นได้ อยากให้มาด้วยกันเพราะจะมีทริปไปนอกเมืองสักสองวัน แต่ให้ติดต่อมาอีกที ก็เหมือนการขี่รถของแก๊งมอเตอร์ไซค์บ้านเรา ขี่เพื่อความสุข ขี่ไปเที่ยว ขี่ไปทำบุญ ขี่กับเพื่อน ฉันนั่งฟังอยู่พักใหญ่ แต่พอเริ่มเข้าเรื่องเครื่องยนต์กลไกเห็นว่าจะไปไม่รอด ก็เลยขอตัวเดินออกมา สองคนก็เข้าใจดีว่าฉันไม่ได้บ้าขี่และต่อมบิดของฉันก็ไม่ได้แสดงอาการ ก็เลยปล่อยให้ออกมาเดินเล่น แต่เดินเล่นเเล้วเล่นเล่า ก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบ ก็เลยขอตัวกลับเกสท์เฮาส์ก่อนดีกว่า

ระหว่างทางรู้สึกหิว ก็เลยเเวะกินซุปที่ร้านน่านั่งร้านหนึ่งแทน แล้วก็เป็นเรื่อง มาคนเดียวไม่เคยได้ดี มีเนปาลีชายหนุ่มโต๊ะข้างๆ มาขอนั่งด้วย ประโยคสนทนาเหมือนเมื่อครั้งที่เจอ “ราจ” ที่อินเดียเด๊ะ สงสัยช่วงนี้คงเหงา แต่คนนี้ดีกว่าหน่อยตรงที่ไม่ได้ทำรุ่มร่าม คุยกันเหมือนทักทายตามประสาคนท้องถิ่น และเขานึกว่าฉันมาคนเดียว จากตอนแรกที่ดูเหมือนคนขี้อาย แต่ตอนหลังเริ่มเล่าประสบการณ์ที่มีกับนักท่องเที่ยวสาว ชาวยุโรปประมาณ 3 คน

ฉันก็กินไป ฟังไป และคิดในใจว่าอยากหาตัวช่วย โชคดีเป็นของฉัน อเลเดินกลับมาผ่านหน้าร้านพอดี ก็เลยตะโกนเรียก ชายเนปาลคนนั้นก็เลยหายไป แต่ก่อนไปมีการให้เบอร์และอีเมล์ทิ้งไว้โดยไม่ถามเบอร์และอีเมล์ของฉันเลย ฮ่าฮ่า ดีจัง มีแต่ให้ ไม่หวังผลตอบแทน

อเลนั่งกับฉันจนอิ่ม และเราก็เดินกลับเกสท์เฮาส์ อเลบอกว่าที่ Busy Bee ชวนไปทริป แต่ไม่แน่ใจจะไปดีไหม ฉันเองไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ ทริปนี้เราต้องจ่ายเงินด้วย และต้องไปนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์กับแก๊งใครก็ไม่รู้ ก็ไม่ค่อยชอบนัก เพราะไม่ได้เตรียมตัว ซึ่งทริปนี้ที่บอกว่าอีกสองวัน แต่กลายเป็นว่าคือพรุ่งนี้เลย ฉันทำใจไม่ได้ ฮ่าฮ่า อะไรจะเร็วขนาดนั้น แต่บอกอเลว่า ถ้าอเลจะไปก็ไปได้นะ ฉันอยู่ที่นี่แหละ

ระหว่างทางเดิน เราก็คุยกันเรื่องเทรคกิ้งที่นี่ แล้วก็คุยไปถึงตอนที่ไปลังตัง แล้วก็ล้อไกด์ที่พาเราไปกัน ไม่ถึงห้านาที เราก็เจอบุคคลที่เราเพิ่งพูดถึงโดยไม่คาดฝันและนัดหมายอีกแล้ว “รัตนะ”! ไกด์ที่พาเราไปเทรคที่ลังตังอยู่ข้างหน้าเรานี่เอง .. เขาดีใจมากๆ ที่เจอพวกเราอีก เขาบอกว่าเขาพาชาวสวีเดนและรัสเซียมาเทรคกิ้งอันนาปูรณา

เราทักทายกันเล็กน้อย เขาบอกว่าต้องกลับโรงแรมไปเจอนักท่องเที่ยวของเขาแล้ว ได้แต่ร่ำลาและเขาทิ้งท้ายว่า “อย่าลืมผมนะ”

~ โดย โตเดี่ยว บน กันยายน 4, 2009.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: