ติดแอร์ที่เนปาล ตอน 26 เนปาลไม่ยอมปล่อยมือ

กลับจากโพคารารอบนี้ เราไม่รู้ว่าจะพักที่ไหนดี ลงเครื่องบินมาแท็กซี่ก็กะพาเราไปส่งที่ที่เขารู้จัก แต่ขณะขับรถผ่านถนนใหญ่ อเลมองเห็นโรงเเรมหนึ่งซึ่งดูสบายตา และใกล้ๆ มีบริษัทการบินไทยตั้งอยู่ อเลก็เลยขอให้จอดเพื่อเข้าไปเช็คราคา ฉันนั่งรอในรถ

อเลกลับมาบอกว่า “โรงแรมสวยมาก ดีมาก และห้าดาว และแพงเหมือนกัน” หน้าตาถามว่าจะเอาไงดี ฉันเข้าใจ อเลป่วยไปสองวันที่โพคาราโดยไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่ฉันที่ออกไปขี่จักรยานเพลินๆ คนเดียว นอนซมๆ กันในเกสท์เฮาส์ธรรมดาๆ ตอนนี้คงอยากสบายบ้าง ก็เลยบอกว่า “โอเค ฉันยอมพักที่นี่ก็ได้ แต่คืนเดียวนะ” ปัญหาไม่ใช่อะไร แต่มันคือ “ราคา” เท่านั้นเองสำหรับฉัน

โรงแรมชื่อว่า Annapurna Hotel เป็นโรงแรมห้าดาวที่ระหว่างเราเข้าพักมีทีมนักฟุตบอล ประเทศแถบอเมริกาใต้มาเข้าพักด้วย แสดงว่ามันต้องเป็นโรงแรมที่ใช้ได้ และพอเข้าไปเท่านั้นแหละ เหมือนสวรรค์ ห้องราคาสามพันบาท แต่ชีวิตดีขึ้นเยอะ อเลเหมือนหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หลังจากอิ่มอกอิ่มใจกับโรงแรมงามๆ เราก็เลยตัดสินใจว่าได้เวลากลับไปอินเดียกันแล้ว

เราตื่นแต่เช้าเพื่อไปจองตั๋ว แต่อเลปวดท้องอีกแล้วเลยออกไปไม่ได้ ให้ฉันออกไปดูแทน เบียร์ทิเบตนี่มันแรงจริงๆ (หรือจริงๆ อเลอยากใช้เวลาในโรงแรมให้คุ้มเลยให้ฉันออกมาแทนกันแน่!)

ฉันเดินไปเช็คที่การบินไทย ที่ให้ฉันรอคิวนานกว่า 45 นาทีเพื่อไปฟังคำตอบที่ว่า “ขอโทษด้วยค่ะ สายการบินไปอินเดียเต็มหมดแล้ว!” ฮ้า .. อะไรนะ! เรามีตั๋วกลับจากกัลกัตต้าไปเมืองไทย อีกไม่กี่วันถัดไป แต่เรากลับไม่มีตั๋วกลับจากเนปาลไปกัลกัตต้าหรือนี่

จากเนปาลไปอินเดีย มีเพียงสองสายการบินเท่านั้น คือการบินไทยและสายการบินอินเดียนแอร์ไลน์ แต่ตอนนี้เต็มหมดแล้ว จนถึงวันที่ 15 พฤศจิกา เรามีตั๋วจากอินเดียกลับไทยวันที่ 31 ตุลา เราก็ต้องกลับไปอินเดียก่อนให้ได้ในเดือนตุลานี้สิ ฉันเลยหาวิธีอื่น เข้ามันทุกบริษัทนำเที่ยวเพื่อไปเช็คตั๋ว เผื่อมีใครกั๊กไว้แล้วก็จองทุกวันเป็น waiting list หมด ไม่มีสัญญาณที่ดี ทุกคนบอกว่าให้มาเช็คอีกทีวันพรุ่งนี้ .. ไม่เอา เราอยากไปวันนี้ แต่อีกวิธีคือนั่งรถเเท็กซี่หรือรถบัสไปอินเดีย

ดูเหมือนว่า … เนปาลจะไม่อยากให้เราจากไปเอาซะเลย

ฉันไปสืบถามราคาค่ารถแท็กซี่จ้างเหมาไปอินเดีย พนักงานขายบอกว่า “มันจะใช้เวลานานมาก และเเพงมากๆ” แต่เขาบอกฉันว่า “แต่ฉันคิดว่าเธอมีวิธีจะไปอินเดียอีกทางหนึ่ง”

จริงเหรอ ยังไงๆ

เขาบอกว่า “ก็บินไปบังคลาเทศ แล้วก็เปลี่ยนไฟลท์ไปอินเดีย แค่นี้ก็จบ แต่ว่าราคาจะแพงกว่าบินตรงหน่อยนะ” เราคิดสองวินาทีแล้วก็ตอบตกลงทันที ไม่เอาแล้วเราจะไปแล้ว ไปยังไงก็ได้ ขอให้เราไปเถอะ เราคิดถึงอินเดียแล้ว เขาหันไปโทรศัพท์สองสามนาที แล้วก็พูดภาษาเนปาลีที่เราไม่เข้าใจ แล้วก็มองหน้าเราบอกว่า “พวกคุณได้ตั๋วแล้ว บินพรุ่งนี้เลย”

ว้าว! นึกว่าจะไม่ได้กลับซะแล้ว

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน กันยายน 4, 2009.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: