ติดแอร์ที่เนปาล ตอน 18 ขาดโปรตีน!

ถ้าอยากกินอาหารเนปาลแท้ๆ อาจจะหาเนื้อๆ เน้นๆ แบบปิ้งๆ ย่างๆ ได้ยากหน่อย เพราะอาหารประจำชาติของที่นี่ที่เห็นหลักๆ ก็คือดาบัต (เหมือนข้าวราดแกงผัก) ฉันได้กินดาบัตใส่เนื้อไก่ย่างแบบเต็มๆ ก็แค่ครั้งเดียวที่นาการ์ก็อตตอนบาบ้าทำให้กิน นอกนั้น ไม่เคยได้กินที่ไหนใส่เนื้อสัตว์อีกเลย ตอนนั้นบาบ้าบอกว่า “ฉันรู้ว่าเธอขาดโปรตีน” ฮ่าฮ่าฮ่า …

อีกเมนูคือโมโม่ เหมือนขนมจีบ ไส้ตามใจชอบ ทั้งผัก เนื้อ ไก่ แล้วแต่สะดวก อย่างอื่นก็มีโชเมน ที่ดูไม่เหมือนอาหารเนปาลสักเท่าไหร่ ค่อนข้างไปทางจีนหรือญี่ปุ่นมากกว่า แต่ก็มีให้สั่งกันตลอดในร้านอาหารเนปาล

ถ้าอยากกินเนื้อสัตว์เยอะๆ ก็ต้องหาร้านอาหารไทยหรืออิตาลี ที่นั่นแทน เท่าที่ไปมาหกเมืองในเนปาล ฉันเจอร้านอาหารไทยจริงๆ จังๆ แค่ร้านเดียวในถนนทาเมล อีกร้านจะเป็นร้านที่ขายอาหารนานาชาติ แต่ก็ทำกระเพราะเนื้อได้อร่อยมากๆ ส่วนร้านอาหารอิตาลีมีเยอะแยะจนเวียนหัว เราได้ลองทั้งสองแบบ ทั้งไทยและอิตาลี ตอนที่เจอร้านอาหารไทย แทบยกมือไหว้อเลว่ากินร้านนี้กันเถอะ ฉันอยากกินอะไรเนื้อๆ เน้นๆ เต็มๆ คำ จะเป็นไก่ เนื้อวัว ปลา กุ้ง อะไรได้หมด เพราะอาหารเนปาลแทบหาไม่ได้

ตอนเข้าร้านอาหารไทย ฉันถามพนักงานเสิร์ฟว่าเป็นคนไทยหรือเปล่า เขาบอกว่าไม่ใช่ แต่เขาพูดไทยได้นิดหน่อย สักพัก แม่ครัวก็วิ่งออกมา ถามฉันว่า “คนไทยเหรอคะ” และท่าทางดีใจมากที่ได้เจอฉัน ฮ่าฮ่า พี่เขาอยู่ที่นั่นเป็นสิบปีแล้ว เเละบอกว่าดีใจได้เจอคนไทย เขาบอกว่าจะได้ทำอาหารรสคนไทยให้เลย และหันมามองอเล ฉันก็บอกว่าทำเลยพี่ คนนี้กินเผ็ดได้สบายมากค่ะ🙂 ที่นี่คนเยอะทุกวัน ถ้ามาหลายๆ คนก็ควรจะจองโต๊ะไว้ ราคาก็พอๆ กับร้านอาหารที่เมืองไทย และจะบอกให้ว่าอร่อยมากๆ แต่เสียใจด้วย ฉันจำชื่อร้านไม่ได้ รู้แต่ว่าอยู่ในถนนทาเมล ใกล้ๆ Kathmandu Guest House ถ้าไปแล้วถามคนแถวนั้นก็ได้ว่าร้านชื่ออะไร นอกจากอาหารอร่อยแล้ว เค้กไอติมยังอร่อยมากๆ อีกด้วย .. ฉันถึงต้องกลับไปอีกครั้งเพื่อไปกินเค้กอย่างเดียวอีกรอบ!

ส่วนร้านอาหารอิตาลี ก็จะเป็นบรรยากาศหรูๆ ดีๆ หน่อย พอเข้าไปในร้าน บรรยากาศก็แตกต่างจากถนนด้านนอกอย่างเห็นได้ชัด อาหารอร่อยดี ถึงอเลจะบอกว่าไม่มีที่ไหนทำได้เหมือนที่อิตาลี ถึงเชฟจะเป็นอิตาเลียนก็เถอะ ก็แน่นอนสิ เครื่องปรุง เนื้อ หรืออะไรมันไม่เหมือนกันนี่ นี่มันเอเชีย แต่ถึงไม่เหมือนอิตาลี มันก็อร่อยไปอีกแบบแหละน่า

ฉันแทบไม่ได้กินอาหารเนปาล ถ้าเกิดว่าไม่ได้กินโมโม่หรือดาบัต อีกวันเราก็แวะไปกินสเต๊ก และที่นี่ฉันยอมแม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเนื้อที่กินมันคือเนื้อควาย (คนฮินดูไม่กินเนื้อวัวนะ ใส่เข็มขัดเข้าวัดยังไม่ได้เลย เพราะเผื่อเป็นหนังวัว จริงๆ ไม่ได้โม้)

ตอนอยู่ในเมืองก็เลยเปรมปรี ยังมีอาหารอื่นๆ ล่อใจ แต่ตอนไปเทรคนี่สิ … ไม่มีเนื้อสัตว์!!!!

จริงๆ แล้วบางที่ก็มี แต่รัตนะบอกเราว่า พยายามอย่ากินเนื้อสัตว์บนเขา เพราะบางทีเขาต้องเอามาจากข้างล่าง เขาไม่ได้มีโรงงานฆ่าสัตว์ข้างบน เพราะฉะนั้นของเดินทางมาไกล มันจะไม่สด ถ้าจะกินก็กินไข่ แต่ไข่กินมากๆ ก็ไม่ดีนะ อ้าว … สรุป อาหารหลักของฉันช่วงที่ไปเทรคก็คือก๋วยเตี๋ยวที่มีลักษณะเหมือนมาม่าต้มชัดๆ และก็ขนมปังทิเบต ลักษณ์เหมือนกะหรี่ปั๊บใหญ่ๆ แต่ไส้ไม่ใช่ถั่ว แต่เป็นผัก …

สนุกฉันล่ะ

ทุกมื้อ จะไม่ต่างอะไรจากนั้น โชเมน ก๋วยเตี๋ยวผัด ก็ใส่แต่ผักและไข่ กินเหมือนกินกันตาย อาหารบนนั้นไม่ได้อร่อย แต่ความหิวทำให้มันอร่อยไปเองโดยไม่ต้องสงสัย แต่ถึงยังไงฉันก็กินไม่ได้มาก เดินก็เหนื่อยแล้ว ต้องมากินให้เหนื่อยอีก .. อเลมีความสุขกับอาหารมาก เพราะอเลไม่ค่อยคิดอะไรจะมีเนื้อหรือไม่มี แค่มีชีสก็พอแล้ว แต่ฉันแทบขาดใจ น้ำหนักลดลง คิดดู!

น้ำอัดลมก็ไม่ได้กิน กินแต่ของเพื่อสุขภาพ ชา น้ำเปล่า แต่น้ำเปล่าที่นั่นนะ ถ้ากินไม่หมดขวด ทิ้งไว้ข้ามวันนี่มีกลิ่นเหม็นนะ เพราะขวดที่นั่นเขารีไซเคิล ซื้อมาแล้วก็กินให้หมดไปถือว่าดีที่สุด

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 31, 2009.

2 Responses to “ติดแอร์ที่เนปาล ตอน 18 ขาดโปรตีน!”

  1. I LOVE YOU /เนปาล\

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: