ติดแอร์ที่เนปาล ตอน 2 ถนนข้าวสารเนปาล

เวลาผ่านไปเร็วมาก ยังไม่ทันทำอะไรมากมาย เราก็อยู่เนปาลมาเกือบสัปดาห์แล้ว และเฉพาะเเค่ในกาฆมัณฑุ รอบๆ ทาเมลอีกด้วย

ทาเมล เป็นแหล่งนักท่องเที่ยว เหมือนถนนข้าวสารบ้านเรา สนุกกันได้เเทบตลอดคืน (ถ้าไม่มีทหารมาห้ามซะก่อน) ฉันเองไม่ค่อยอยากมาแถวนี้มากนัก ถึงจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ร้านอาหาร ทั้งไทย จีน ญี่ปุ่น เนปาล อิตาเลียนเพียบ ร้านหนังสือ ร้านเน็ต ร้านวีดีโอ ซีดี ดีวีดีหนัง ของกินของใช้ไม่มีขาด แต่ด้วยความที่มันเป็น “เมือง” เกินไป และนักท่องเที่ยวเยอะมาก ทำให้ฉันไม่ชอบที่นี่เท่าไหร่ แต่ถ้าใครอยากได้ที่พักราคาถูกๆ ใกล้ๆ ซื้อของกินข้าวได้สะดวก ก็พักแถวนี้แหละสบายที่สุด จะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อยหรือเสียค่าแท็กซี่ให้ช้ำใจ และถ้าอยากได้อะไรพิเศษๆ สำหรับคนที่ไม่ชอบควันบุหรี่แต่ชอบควันพิเศษอย่างอื่น แถวนี้ก็เรียกว่าหาได้ง่ายเหมือนไม่เกรงกลัวต่ออะไรเลย คนขายไม่ได้สนใจว่าคุณจะสูบหรือไม่ แต่ระหว่างทางเดินเราจะเจอพวกเขาแทบทุกๆ สองเมตร แต่จะมาแบบนิ่มๆ นุ่มๆ หน้าโหดๆ เหมือนตัวโกงหน่อยๆ ผอมๆ ฉันตกใจทุกทีเวลาพวกเขาเข้ามา ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เข้ามาหาอเล (คงเป็นเพราะรอยสักที่แขนมันล่อตา ว่าคนสักแขนขนาดนี้ ต้องดูดเเน่ๆ) เขาจะเข้ามาแล้วถามว่า “ต้องการอะไรที่มันแรงกว่าบุหรี่ไหม” (จริงๆ ฉันว่ามันนุ่มกว่าบุหรี่อีก ฮ่าฮ่า) ถ้าไม่สนใจ เขาก็จะไป แต่ฉันก็จะสะดุ้งทุกครั้งเพราะบางทีพวกเขาจะเดินตามต่ออีกสักสี่ห้าเก้าเพื่อให้แน่ใจว่า “ไม่เอาแน่นะ?”

ถึงแม้ร้านอาหารหรือผับจะเปิดถึงดึก แต่ส่วนใหญ่ไม่เกินห้าทุ่มก็จะปิดหมดแล้ว ตกกลางคืน ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวออกมาเดินนัก ส่วนใหญ่จะเป็นชาวเนปาลและทหาร (Moaists) ที่มาตรวจเช็คความเรียบร้อย ซึ่ง ณ เวลาที่ไป บ้านเมืองสงบแล้ว แต่ปกครองโดยกลุ่มเหมา ซึ่งพวกเขาก็มาดูแลไม่ให้เกิดอันตราย

ทางกลับโรงแรมค่อนข้างมืด เข้าตรอกลึกไปในซอย ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยทุกครั้งเวลาเดินกลับตอนดึกๆ ถ้าไม่มีอเลมาด้วย ฉันคงวิ่งป่าราบหรือไม่ก็ไม่กลับดึกขนาดนี้ มีครั้งหนึ่ง ฉันต้องเดินกลับมาคนเดียวเพราะฉันลืมของ อเลกำลังเลือกซีดีเพลงเนปาลอย่างเพลิดเพลิน ฉันเลยบอกว่าไม่เป็นไร ฉันกลับมาเอาได้ เพราะใกล้ๆ กัน ซอยน่ะใกล้ร้านซีดี แต่พอเข้าซอยไปแล้ว มันมืดๆ น่ากลัวๆ พอไปถึงกลางซอยที่เงียบสงัดดันมีแก๊งหนุ่มๆ เนปาลนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะมานั่งคุยอะไรกันตรงนี้ มืดๆ แบบนี้ ฉันเดินกึ่งวิ่งแทบไม่ทัน ขาออกมาใหม่ ต้องรอให้มีคนเดินออกมาจากโรงแรมด้วยถึงได้สบายใจ

มีอยู่คืนหนึ่ง เราอยู่ในห้องกันแล้ว อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ดขึ้นมาอย่างดัง สองครั้ง เราสองคนตกใจ และคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น เสียงมันไม่ไกลจากโรงแรมเลย สักพักมีเสียงหวอรถตำรวจมา อยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนเช้าก็ไม่มีใครพูดถึงเลยไม่รู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่

ตอนกลางวัน สวย สงบ แต่กลางคืน เงียบสงัด ตอนดึกๆ วัยรุ่นเนปาลจะมาเที่ยวผับกันเหมือนคนไทย แต่งตัวกันสุดฤทธิ์ เต็มถนนทาเมล แต่บรรยากาศค่อนข้างน่ากลัวกว่าการไปผับที่กรุงเทพฯ หรือถนนข้าวสารบ้านเรานัก ฉันไม่ได้ลองเข้าผับที่นี่ แค่เดินรอบๆ เมืองก็เหนื่อยแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทริปนี้ ฉันแทบไม่ได้แตะของมึนเมาเลยแม้แต่นิดเดียว เก่งไหม

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 29, 2009.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: