ติดดินที่อินเดีย ตอน 12 เจอแล้วมิตรภาพ!

 

สองวันเต็มๆ กับแม่น้ำคงคา วันนี้ต้องขยับตัวไปที่อื่นบ้าง ช่วงเช้า เราใช้เวลาบนดาดฟ้าของเกสท์เฮาส์กับการกินอาหารเช้าที่นี่ เชฟที่นี่น่ารักมากชื่อ “มอนตู” เป็นคนอินเดียที่เกิดในกัลกัตต้าและย้ายมาวาราณสีเพื่อหางานดีๆ ทำ เขาบอกว่า “ที่นี่มีโอกาสให้กับผม” และเขาก็ได้มาเป็นพ่อครัวที่นี่ ทำอาหารอร่อยมากๆ และไม่มีกลิ่นเหม็นเหมือนที่ชั้นเจอในเมืองไทยเลย

พูดถึงกลิ่น ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตอนอยู่เมืองไทย เห็นอาหารอินเดียหรือร้านอาหารอินเดียแล้วพาจะเป็นลม เพราะกลิ่นเครื่องเทศที่ฉุน ไม่ได้หอมเหมือนตอนมากินที่ประเทศอินเดียจริงๆ หรือเป็นเพราะว่าในประเทศกลิ่นมันคลุ้งทั่วไปหมดจนชินแล้วก็ไม่รู้

บนดาดฟ้านี่เอง เป็นที่ที่เราเจอเพื่อนใหม่ ที่กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีตลอดทริปนี้ เพราะไม่ว่าเราจะแยกย้ายกันไปไหน สุดท้ายเราก็จะเจอพวกเขาระหว่างทางเสมอ พอเราออกจากอินเดียไปเนปาลแล้ว เราก็ยังไปเจอกันที่เนปาลอีก ฮ่าฮ่า คู่แท้กันหรือเปล่า

คนแรกคือ “ชาปี” จากอิสเอล เขาอายุน้อยกว่าชั้น ท่าทางดี นิสัยดี ใจดี ชาปีมีร้านอาหารที่อิสราเอล ทำอาหารเก่ง เหมือนอเล และเป็นคนช่างพูด เหมือนอเล เพราะฉะนั้นเวลาเจอกันเมื่อไหร่ อย่าหวังว่าบทสนทนาจะจบง่ายๆ ชาปีมาเที่ยวคนเดียวก่อนเรานานแล้ว และเพิ่งลงมาจากอินเดียตอนเหนือ ชาปีเป็นอีกคนที่พูดถึงบาบ้าอย่างเคารพมากที่สุดที่ชั้นเคยเจอมา เขารักบาบ้า เขาเคารพวิถีชีวิตของบาบ้า และเขาอยากเป็นแบบบาบ้า

เขาบอกชั้นว่า หลังจากวาราณสีบางทีเขาจะลงไปบอมเบย์เพื่อไปเป็นนักแสดง ชั้นถามว่า “เอาจริงดิ” เขาบอกว่าล้อเล่น แต่ก็ไม่แน่ บอมเบย์ เมืองบอลลีวูด เขาคิดว่าถ้าไปแล้วได้เล่น ก็จะได้มีเงินเที่ยวต่ออีก

คนที่สองคือ “แกเร็ท” มาจากอิสราเอลเหมือนกัน และเที่ยวคนเดียวเหมือนชาปี และเขาสองคนมาเจอกันที่นี่ ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากๆ ถ้าจบทริปอินเดีย จะไปเนปาลด้วยกันต่อ เเกเร็ท เดินทางมาอินเดียพร้อมสิ่งที่รักคือกีตาร์ ชั้นไม่ได้เห็นใครเที่ยวพร้อมกีตาร์มานานแสนนาน เห็นแต่มากับกลอง (ก็เพื่อนเคยรักจากหลีเป๊ะสู่เนปาลคนนั้นไง) แต่หลังจากเจอกันสองวันสองคืน ชั้นเห็นแต่แกเร็ทถือกีตาร์ แต่ไม่เห็นเล่นมันสักครั้งเดียว พอล้อเข้า ก็เลยโชว์ซะเลย และก็ดันเล่นเพลงโปรดของชั้นซะด้วย Wonderwall โดยโอเอซิส แกเร็ทพูดไม่มากเท่าชาปี แต่ก็นิสัยดีไม่แพ้กัน

คนที่สามคือ “เรชม่า” ลูกครึ่งอังกฤษ-อินเดีย แต่ใช้ชีวิตอยู่อังกฤษตลอดมา และเพิ่งลาออกจากงานเพื่อมาเที่ยวเอเชียในเวลาหนึ่งปีครี่งนับจากนี้ เริ่มที่อินเดียที่แรก และเรชม่า เที่ยวคนเดียว เยี่ยมมาก

ไม่รู้อะไรทำให้เราต่อกันติดง่ายมาก เหมือนรู้จักกันมานานแล้ว เรชม่านิสัยดี น่ารัก และมนุษยสัมพันธ์เริ่ดมาก น่าได้โบว์แดง เรชม่าทำให้คิดถึงเพื่อนรักคนหนึ่ง “ไลลา” เหมือนกันเด๊ะ แต่เเค่เรชม่าไม่โก๊ะ🙂

หลังจากอินเดีย เราไปเนปาล เรชม่า, ชาปี และเเกเร็ทก็ไปเนปาลเหมือนกัน เราไม่ได้บอกว่าเราจะนัดเจอกันอีก แต่เราก็บังเอิญเจอกันอีกสองสามครั้ง มันเป็นเพราะเมืองมันเล็ก หรือเป็นเพราะเรามีอะไรสื่อถึงกันกันแน่

หลังจากเนปาล เรชม่ากลับมาอินเดียอีกครั้งเพื่อมาเจอญาติๆ และจะไปเมืองไทย ช่วงที่ชั้นไปอังกฤษพอดี ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เราจะเจอคนเพื่อน ที่เป็นเพื่อน และไม่หวังอะไรจริงๆ นอกจากความเป็นเพื่อนระหว่างทริปของเรา แต่เราก็เจอมันแล้ว

 

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 28, 2009.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: