ติดดินที่อินเดีย ตอน 7 เมืองในฝุ่น

สถานีรถไฟเมืองวาราณสีถือว่าใหญ่ใช้ได้ และสภาพยังใหม่ แต่แออัดไปด้วยผู้คนเหมือนที่อื่นๆ วาราณสีเป็นเมืองแห่งแม่น้ำคงคาอันศักสิทธิ์ ความเชื่อของคนอินเดียคือการคืนชีวิตสู่แม่น้ำคงคา ถ้าอยู่เมืองอื่น และมีฐานะดี ก็จะส่งศพมาที่นี่ หรือถ้าอยู่เมืองนี้ก็ง่ายหน่อย

เราเดินออกมาหาที่โล่งๆ และขอตั้งสติหลังจากไม่มีอะไรเข้าปอดมาตลอด 14 ชั่วโมง แล้วก็มีชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ มาทักทายอย่างเป็นมิตร ตอนแรกเรานึกว่าเขามารอญาติ แต่คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่าเขาคือคนขับรถตุ๊กตุ๊ก แต่เขามาเเปลก ไม่ได้รุมเข้ามาเหมือนที่อื่นๆ เขามาเดี่ยวๆ คนเดียว และพูดคุยกับเราแบบไม่ได้เชื้อเชิญอะไร เขาชื่อไกรลาช แต่บอกเราว่าเรียกเขาว่าคาร์ลอสแล้วกัน แหม มีเปลี่ยนชื่อฝรั่งด้วย แล้วเขาก็ค่อยๆ โชว์สมุดบันทึกที่นักท่องเที่ยวเขียนให้กับเขา มีชาวยุโรปมากมาย รวมทั้งชาวอิตาลี แต่ไม่มีคนไทยเเฮะ .. ชั้นก็คิดในใจว่าชั้นอาจจะเป็นคนไทยคนแรกที่ได้เขียนให้เขาก็ได้ เพราะหลังจากพูดคุยแล้วดูเขามีอัธยาศัยดี และเรียกค่าตุ๊กตุ๊กที่ไม่แพง เราก็เลยให้เขาพาเราตระเวณหาที่พักให้ บอกว่าเอาราคาไม่แพง แต่อยู่สบายๆ เขาบอกว่ามีสามที่ให้เลือก เราสองคนเหนื่อยมากๆ พอไปถึงที่แรกเราก็ตกลงว่าเอาแล้ว เราใช้เวลา 40 นาทีมาถึงที่นี่

ระหว่างทางจากสถานีรถไฟมาที่พัก ที่เราว่ากัลกัตต้าระอุแล้ว ที่นี่ระอุกว่ามาก ถนนเต็มไปด้วยฝุ่นเพราะไม่ใช่หินหรือกรวดเเต่เป็นดินทราย รถราแล่นกันอย่างไม่กลัวตาย วัวควายเดินกลางถนน คนเดินแข่งกับรถ คาร์ลอสขับรถไม่ได้เร็วนักแต่ก็มีซิกแซกตามประสา เขาพยามบีบแตรให้น้อยที่สุด อย่างน้อยๆ เมืองนี้ เสียงแตรก็น้อยกว่ากัลกัตต้าหลายเท่า สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้า บนถนนเต็มไปด้วยรถราไม่รู้ว่าเขาจะไปไหนกันนักหนา
เราเลือกที่นี่ เพราะมันค่อนข้างเงียบ สภาพห้องไม่ได้ดีนัก แต่ก็ไม่ได้แย่ กับราคาแค่สามร้อยบาทต่อคืน ห้องน้ำ พัดลมในตัว มีดาดฟ้าเป็นร้านอาหาร คาร์ลอสดูเหมือนจะเสียใจที่เราตัดสินใจพักที่นี่ เพราะเขาบอกว่าอีกสองที่มีแอร์ดีด้วยนะ แต่เราก็เลือกแล้ว เขาบอกว่า งั้นตอนเย็นๆ เขาจะมาพาไปเที่ยวเอาไหม เราตกลงว่าไป เราจ่ายค่าตุ๊กตุ๊กไปไม่กี่บาท สำหรับการขับรถเพียง 40 นาที
เราได้ ห้องพักเบอร์ 113 .. อีกแล้ว!!!? เกสท์เฮาส์นี้ชื่อว่า Yogi Lodge สบายๆ พนักงานเป็นกันเอง มีห้องให้เลือกไม่กี่ห้อง แต่ก็พอนอนสบายๆพอเข้าไปนอน อเลทำท่าว่าจะไม่สบาย แล้วก็เกิดอาการหนักว่าปวดท้อง ชั้นคิดว่าเป็นเพราะเคบับที่กินไปเมื่อเช้าทั้งๆ ที่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อคืน และอากาศร้อนๆ ในรถไฟที่นี่ อาหารอาจจะบูดได้ ก็เลยปล่อยให้อเลนอนพัก คิดว่าแป๊บเดียวคงหาย ชั้นก็จัดของ เดินสำรวจเกสท์เฮาส์นี้ไป แต่พอกลับมาอเลยังลุกไม่ขึ้น ก็เลยให้กินยานอน แล้วชั้นก็ตัดสินใจว่าเดี๋ยวไปลุยวาราณสีคนเดียวก่อนแล้วกัน

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 25, 2009.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: