ความกลัว .. ที่น่ากลัว

ไม่รู้เป็นอะไร แต่ไม่ได้กระเเดะ ไม่ได้ดัดจริต ไม่ได้เสแสร้ง ไม่ได้อะไรเลย แต่มันกลัวจริงๆ เห็นเมื่อไหร่ จะเดินให้ห่าง แต่ถ้ามันห่างไม่ได้ มันก็จะรู้ึสึกอึดอัด ทำอะไรไม่ถูก ขนลุก เป็นกังวล สับสนและเดินไม่เป็นทาง

ที่พูดมาก็หมายถึงสัตว์สี่ขาที่หลายๆ คนอาจจะเจอบ่อยๆ ตามบ้าน .. ที่มันชอบอยู่บนเพดาน ร้องดังจุ๊ๆๆๆ นั่นแล้

ไม่รู้มันหลุดมาได้ยังไง อาจเป็นเพราะว่าชั้นเปิดประตูระเบียงไว้ มันเลยหลงเข้ามา แว่บแรกที่เจอ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้อง “เฮ้ยยย” แล้วนั่งนิ่งๆ เวลาผ่านไปๆๆๆ มันไม่เคยโผล่มาให้เห็นอีก หลายสัปดาห์อยู่ ก็นึกว่าอาจจะออกไปแล้ว (แต่จะออกไปยังไง เพราะหลังจากนั้นก็ปิดทุกรูที่แม้แต่มดยังเข้ามาไม่ได้) แล้วจู่ๆ วันนึง มันก็โผล่มา … ให้เห็นอีกครั้ง และหลังจากนั้น มันก็จะออกมาทุกๆ ห้าทุ่ม ของทุกๆ คืน ไม่รู้มันไปดูนาฬิกาที่ไหน แต่มันออกมาตรงเวลาเด๊ะๆๆ แต่พอมันเห็นชั้น มันก็จะหลบกลับไปในบ้านของมันทุกครั้ง (บ้านที่ว่าก็คือมิเตอร์ไฟฟ้า ประปาที่ฝังอยู่ในห้องนั่นเอง) แต่คนมันกลัว ยังไงๆ มันก็กลัว เห็นแค่หางก็กลัว แล้วมิเตอร์เนี่ยมันอยู่ด้านหลัง ทำอะไรก็ตาม ก็จะเสียวสันหลังตลอดเวลา แล้วมันก็จะออกมาเจอกันอยู่เรื่อยๆ แต่มันก็กลัวชั้นเหมือนกัน เราตัวใหญ่กว่ามันตั้งร้อยเท่า เวลาชั้นเห็น ทำเป็นเดินหนี มันก็หนีด้วย ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเลยนอนเร็วกว่าปกติ ห้าทุ่มมันออกมาปุ๊บ ชั้นก็ปิดไฟปั๊บ แต่ก็หลับไม่เคยลง เพราะจะได้ยินเสียงสวบสาบ จ๊อบแจ๊บต่ออีกประมาณหนึ่งชั่วโมง มันคงลงมาหาของกิน

จิตใจไม่เคยเป็นสุขตั้งแต่นั้นมา ไปเล่าให้เพื่อนฟัง ก็โดนหัวเราะเยาะ โอ้วนี่อะไร ไ่ม่มีใครกลัวจิ้งจกกันเลยหรือไง เลยขอร้องให้มาช่วยหน่อย เพื่อนต่อรองขอเป็นวันเสาร์หน้า .. แม่เจ้า จะไปรอไงไหว หาข้อมูลเพิ่มเติมถึงการกำจัดจิ้งจก หลายๆ คนที่กลัวเหมือนกัน แนะนำวิธีหลากหลาย ที่ชั้นทำที่นี่ไม่ได้สักอย่าง แต่หลายๆ ข้อมูลก็จะลงท้ายว่า ขอให้แค่จัดการให้พ้นไปจากที่ที่เราอยู่ แต่อย่าถึงขั้นทำให้มันตายเลย เพราะจะมีผลร้ายมากกว่าดี (เพราะจิ้งจกช่วยรักษาสมดุลไง)

ช่วงนอนไม่หลับก็ครุ่นคิดหลากหลายเเผน แต่แล้วก็สำนึกได้ว่า ทำไมต้องรุนแรงไปถึงขั้นฆ่าแกง มันตัวแค่นั้น มันช่วยกำจัดแมลง มันไม่ได้มากัดชั้นซะหน่อย แล้วตอนนี้ มันเองคงไม่ได้คิดจะฆ่าชั้นเหมือนที่ชั้นคิดว่าจะเอากาวดักหนูมาดักมันแน่ๆ สลัดความคิดออกไป แต่มันก็วนเวียนกลับมาทุกคืน … ไม่เป็นอันกินอันนอน โทรบอกแม่ให้มาช่วย แม่ก็บอกว่า “แล้วชั้นไม่กลัวจิ้งจกเหมือนเธอหรือไง” ฮ่าฮ่า .. เออ เป็นทั้งบ้าน

ทุกครั้งก่อนกลับบ้าน ต้องเคาะห้อง ให้พี่เค้ารู้ตัวว่าชั้นจะมาแล้วนะ ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหม …

วันนี้ เหมือนเดิม .. คิดในใจว่า อยู่ต่อไปไม่ไหวแน่ๆ แล้ว ต้องหาคนช่วย เลยไปบอกพี่ยามว่า ขอความช่วยเหลือหน่อยนะคะ จับจิ้งจกออกจากห้องให้หน่อยนะคะ พี่ก็หัวเราะ แล้วก็มาช่วยแต่โดยดี …. ไล่ไปไล่มา มันหลบแล้ว หลบอีก พี่เค้าก็ฉีดสเปรย์ฆ่าแมลงให้มันฉุน จะได้ออกมาให้เห็นง่ายๆ เราก็บอกจิ้งจกว่า อย่าหนีเลย มาดี ไม่ได้มาทำร้าย แค่จะมาเอาออกไปนอกห้องนะ และก็บอกพี่ยามว่าอย่าฆ่ามันนะพี่ เอาออกไปเฉยๆ นะคะ …. ก็รื้อค้นกันอยู่นาน จนจากที่โล่ง มันหนีไปในที่ลับ ด้านหลังตู้เย็น ทำให้ลำบากขึ้น ชั้นก็เอาใจช่วย ภาวนาว่าออกมาเหอะนะ ไม่ทำอะไรหรอก จะได้ไปอยู่ที่อื่นที่มีอาหารกินมากกว่านี้ ชั้นก็วิ่งไปรอหน้าห้อง ให้พี่เค้าค้นหาอย่างสะดวกขึ้น แล้วจู่ๆ ก็เห็นพี่ยามทำท่ากระทืบเท้า … เฮ้ย เจอไหม …

เจอ

และพี่ก็บอกว่า “มันตายแล้ว”

คือเค้ากระทืบมันตาย

เศร้าว่ะ

ไม่ได้อยากให้ฆ่า ไม่ได้อยากให้ทำร้าย อยากแค่ให้เค้าจับมันไปเฉยๆ แค่อยากให้มันออกไปจากห้อง

นี่ความกลัวของเรา ทำให้เกิดการพรากชีวิต ชีวิตหนึ่งเลยหรือเนี่ย

ยืนอึ้งๆ มึนๆ พี่ยามเอาร่างไร้ชีวิตของจิ้งจกออกไปทิ้งนอกหน้าต่างด้านนอก ชั้นยืนไว้อาลัยแบบไร้สติ ไม่ได้ยินดี เเฮปปี้มีความสุขอะไรเลย แต่กลับรันทดใจที่ความไม่เอาไหนของตัวเองแท้ๆ จิ้งจกตัวนี้ มาช่วยให้บ้านน่าอยู่ขึ้นด้วยการกำจัดเเมลง และมันเองก็กลัวชั้นจะเป็นจะตาย มันพยายามแล้วที่จะไม่มากวน แต่มันก็คงอดใจไม่ไหวที่ต้องออกมาหาอะไรกินตามสัญชาตญาณของมัน แล้วมันก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายชั้น มีแต่หนีหัวซุกหัวซุน มันไม่ไปไต่ในที่ที่ไม่ควรไต่ มันอยู่ในบ้านของมันตรงหัวมุมเพดานห้องชั้น … แต่พี่ยาม จัดการมันไปแล้ว .. เอาชีวิตมันไปแล้ว … มันตายแล้ว

ความกลัว นี่มันน่ากลัวจริงๆ คนเราพอถึงขีดสุด ก็ถึงขั้นทำได้ทุกอย่างที่จะทำให้เรารอดพ้นความกลัวได้ ถึงชั้นจะไม่ได้มีเจตนาเอาชีวิตมันไป แต่ชั้นก็ได้ขอร้องให้พี่เค้ามาช่วยจับมันออกไป แต่คำขอร้องของชั้นเหมือนคำสั่งฆ่า เพราะพี่เค้าก็จะทำทุกวิถีทางที่จะเอามันออกไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ชั้นบอกว่า “อย่าทำร้ายเค้านะพี่”

ชั้นสวดมนต์แผ่เมตตาให้มัน ก็ขอให้สิ่งนั้นไปถึงมันด้วย … ขอโทษ แต่ชั้นไม่คิดเลยเหมือนกันว่า วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของมันในโลกนี้จริงๆ

ลองนึกในทางกลับกัน มันจะเป็นยังไง ถ้ามีคนมาจับชั้น ไล่จับชั้น แล้วสุดท้าย พอชั้นหนีไปไหนไม่รอดแล้ว แทนที่จะจับชั้น แล้วโยนออกไปแต่กลับกระทืบชั้นให้ตาย …

ขออภัยนะจิ้งจก ..

ถึงมันจะสายไป ถึงจะไม่สามารถได้ยินอีก แต่ขอโทษจริงๆ

จริงๆ

~ โดย โตเดี่ยว บน กุมภาพันธ์ 17, 2009.

5 Responses to “ความกลัว .. ที่น่ากลัว”

  1. อืมตายซะแล้ว ความจริงเอาไปปิ้งกินแก้ซางได้นะ

  2. ฉันก็กลัวเหมือนเธอเรยความรุ้สึกเดียวกันอย่างกะเปงคนคนเดียวกัน ฉันเข้าใจเธอมาเพราะเหตุการณ์ที่เธอเล่าตรงกับช้านทุกอย่างยกเว้นมันถึงชีวิต เพราะช้านก้อคิดเหมือนเธอ ช้านไม่อยากเปงอย่างนี้เพราะมันทำให้ช้านรุ้สึกว่าช้านอยุ่บนโลกนี้คนเดียวไม่ได้….เศร้าจัง

  3. To คุณ suprederm50 : แก้ซางนี่แก้สร่าง แบบสร่างเหล้าป่ะคะ 😀

    To คุณ นาน่าจัง : 5555 ดีใจเจอคนอารมณ์เดียวกัน เพราะเพื่อนที่ออฟฟิศ มีแต่ล้อว่าจะไปกลัวทำไม มันช่วยจับแมลงทำให้บ้านสะอาด โลกสะอาด โอ้ย แล้วขี้มันละ่ เนอะ .. ก็สกปรกอยู่ดี ล่าสุดค่ะ … อยู่ดีๆ มีตัวเล็กๆ ออกมาเดิน ตกใจ สงสัยตัวที่โดนกำจัดไป มันออกลูกก่อนโดนพี่ยามพิฆาต … เซ็ง ดีนะ จะย้ายบ้านอีกไม่กี่วัน .. ไม่ทันมันโต ตัวเล็กๆ ก็ทำเอาเสียวค่ะ แต่ตัวใหญ่น่าขยาดมากกว่า บรื๋ออออ ….

  4. เราก็กลัว แถมโดนให้อยู่ในที่แคบกว่าเธออีกจะเป็นโรคประสาทอยู่แล้ว มันด้นเข้าไปอยู่ในรถเรา ดครตประสาทหลอนเลยอ่ะ ไม่รู้จะทำไงให้มันออกไป หรือถ้าเห็นศพมันนี่จะดีกว่านะ

  5. คุณจ๋า … ขอให้มันออกไปไวๆ นะคะ เข้าใจความรู้สึกเลย แถมคิดว่าสยองยิ่งกว่า เราเคยขับรถแล้วตอนเปิดกระจกรับบัตรจอดรถของห้าง มันกระโดดมาเเปะตรงกระจกข้าง กรี๊ดๆๆๆๆ แทบปิดกระจกไม่ทัน พอขับไป ปรากฎว่ามันโผล่มาข้างๆ ตรงกระจกด้านนอกระหว่างขับ โหย .. รถไม่ชนนี่บุญโขแล้ว … น่ากลัวค่ะ ขอให้มันไปจากรถไวๆ นะคะ 🙂 เอาใจช่วยค่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: