ลอนดอนในใจฉัน

อากาศเย็นๆของวันแรกที่ก้าวออกจากเครื่องบินลงไปบนประเทศที่อยากไปมานานแสนนานได้ละลายหายไปแล้ว เเค่วูบเดียวของไอร้อนที่สนามบินสุวรรณภูมิบ้านเรา ก็ทำเอาผิวที่ไร้เหงื่อมานับสามเดือนมันออกอากาศเยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ช่างแตกต่างอะไรกันอย่างนี้ เวลา 14 ชั่วโมง จาก 8 องศาวันที่จากมา มาสู่ 34 องศาวันที่มาถึงเมืองไทย ….

นี่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ จะมีโอกาสได้ไปใช้ชีวิตร่อนๆแบบนั้นอีก .. ไม่ได้ร่อนเปล่า มันค่อนข้างจะล่องๆลอยๆไร้ที่ยึดซะด้วย แต่ …สบายใจ!!! ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ ยังคิดถึงไม่หาย.. ได้ยินคำกล่าวขานร่ำลือถึงลอนดอนมาก็มาก เคยสงสัยว่าทำไมเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ไปเรียนโทที่นั่นมันถึงได้ไปแล้วไปอีกไปแล้วไปอีกเหมือนไปหัวลำโพง .. พอได้ไปเห็น ไปอยู่ ไปกิน ไปเที่ยว ไปพูด ไปคุยกับมือ ตา หู จมูก ปากของตัวเอง ถึงได้ร้อง อ๋อ เว้ย เฮ้ย มันติดใจกันเพราะยังงี้นี่เอง …

เล่าไม่ได้ด้วย ต้องไปเอง เพราะเเต่ละคน อาจจะรักจะชอบอะไรที่ไม่เหมือนกัน🙂

* ก่อนกลับปิดฉากด้วยทำหมวกที่เพิ่งซื้อมาหายคาตาบนรถใต้ดินซะงั้น …

* คิดถึงรถเมล์ 220 นั่งกลับบ้านทุกคืน และ 156 ส่งถึงปากซอย ไม่ใช่แค่รถและคนขับใจดีที่จอดให้เพราะจำได้ (ก็เล่นกลับซะตี 1 ยืนรอที่ป้ายคนเดียวเวลาเดิมทุกวัน ไม่จอดก็ใจร้ายไปแล้ว) แต่รวมไปถึงลอนดอนเนอร์ทั้งหลายทุกค่ำศุกร์เสาร์ที่เมาเละเทะเสียงดังเอิกเริกมาให้เห็นทุกสัปดาห์ แต่เป็นประเภทอย่างฮา

* ถนนเปลี่ยวๆที่ southfileds ตอนเดินกลับบ้าน ดึกๆ เงียบๆ มืดๆ คนเดียว .. โอย ได้ใจ เเถมไม่ต้องกลัวอะไรด้วย ย่านนั้นจะว่าไปมันก็ดีเหมือนกันนี่หว่า

* Cab หรือรถเเท็กซี่ ไม่เคยนั่ง เคยเเต่เรียกมาส่งลูกค้ากลับบ้าน นั่งไม่ไหว ไปใกล้ๆก็ 10 ปอนด์ละ ได้เเต่มองตาปริบๆ

* อยู่สามเดือน มีคนเดินมาขอบุหรี่ บางรายขอซื้อมวนนึงก็มี รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 20 คน … ไรฟ้า ไม่ยอมซื้อเอง

* ยิ่งหลง … ยิ่งมันส์  มาลอนดอน ถ้าไม่หลงเหมือนมาไม่ถึง แต่หลงแล้วจำ จำแล้วชอบ ชอบแล้วอยากมาอีก พอมาอีกก็ไม่หลงแล้ว

* ประทับใจ Tube Map สีสันได้ใจ จัดระเบียบได้แบบสะใจคนเดินทางมาก ออกแบบมาเกือบร้อยปีแล้วด้วย สุดยอดคนสมัยนั้นจริงๆ

* เด็กเเนวๆเเถว Liverpool street พร้อมผับบาร์น่านั่ง สะใจโก๋

* คนไทยเยอะมาก ตอนไปเนปาลยังไม่เจอคนไทยเยอะเท่าตอนอยู่ลอนดอนมาก่อนเลย เจอทุกๆสี่เสาไฟฟ้า

* ร้านอาหารไทยเยอะเช่นกัน แต่ไม่เคยลองร้านอื่น เก้ชวนให้ลองร้านเก้ มันบอกมาแล้วต้องลอง ร้านมันดังนะเว้ย เเต่ชั้น .. ไม่ง่ะ เเพงไป มันก็ยังอุตส่าห์บอกว่าไปกะชั้น พนักงานเค้าลดให้ 50% … ก็ยังยืนยันว่าไม่อยู่ดี ถึงจะลดเเล้วของมัน ก็ยังเเพงกว่าร้านชั้นอยู่ดี ก็ดูดิ เเกงเขียวหวานไรวะ ชามละ 19 ปอนด์ บ้าไปแล้ว กินถ้วยได้ด้วยมั้งนั่นน่ะ

* ร้านอาหารอิตาลี เยอะไม่เเพ้ร้านไทย ของเค้าดีจริงๆ🙂

* ช้อปปิ้งของถูกต้อง Tesco ถ้าเป็นบ้านเราก็คือโลตัสนั่นเอง ที่นี่มีซูเปอร์มาร์เก็ตมากมาย เก้เเนะนำว่าซื้อทิชชู่ต้องที่นี่ ซื้อเนื้อต้องที่นั่น ผลไม้ต้องตลาด ยาสระผมต้องอีกร้าน สรุปแล้วซื้อของเข้าบ้านที ต้องใช้เวลาเกือบสองวัน เพราะต้องเดินหาของถูกที่เเต่ละร้านมันลดละต่างกันไป .. เหนื่อย แต่คุ้ม!!!

* ทำกับข้าวกินเองถูกสุด ถึงจะไม่ค่อยได้ทำอะไรมากมาย แต่ลอนดอน (รวมถึงอิตาลี) ก็ทำให้ชั้นได้โชว์ฝีมือการผัด เเกง ทอด หอมอร่อยในพริบตาไปแล้วหลายๆอย่าง ทำให้รู้ว่า เฮ้ยเว้ย .. ข้าก็มีเสน่ห์ปลายจวักเหมือนกัน ใช่ว่าทำเป็นแต่มาม่าและไข่เจียว …

* เสียเงินกับปลั๊กสามตราไปเกือบยี่สิบปอนด์ ด้วยความรำคาญใจ เลยซื้อมาเสียบมันทุกปลั๊กไปเลย แถมต้องเอาฟิวส์ไปเปลี่ยนเพราะเจ๊งอีก ตอนคุยกะช่างเรื่องไฟฟ้า เออ … ไอ้เราก็สนทนากะเค้าไปได้เนอะ

* ช้อปปิ้งคนเดียว … ไม่มันส์เหมือนเมืองไทย แต่ก็ทำได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน .. แต่จะเหงาๆหน่อยเท่านั้น ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเห็นใครๆมาช้อปคนเดียว

* Primark และ H&M คือร้านเสื้อผ้าราคาประหยัด เพื่อนๆเเนะนำมาว่า ซื้อมาเลย ราคาถูก Primark ถูก แต่ชอบยืดหด H&M ไม่ถูกมาก จะว่าไปก็เหมือนๆ Esprit พอใส่ได้

* ลืมรูดซิปไปทำงาน มิน่า โดนมองใหญ่ ตอนเเรกนึกว่าฝรั่งเเอบชอบ

* จ่ายค่าบ้านอาทิตย์ละ 60 ปอนด์ รวมค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอินเตอร์เน็ต ของเเช่ตู้เย็นได้ ทำอาหารได้ สูบบุหรี่ได้ นอกบ้าน ห้องน้ำชั้นล่าง มีน้ำอุ่น มีไอน้ำ ใช้คนเดียว เพราะห้องชั้นอยู่ข้างล่างคนเดียว ได้ห้องดับเบิ้ล แต่เค้าเห็นว่าพักไม่นาน เลยให้เช่าราคาคนเดียว .. สบายเเฮ เเถมมีฮีทเตอร์ในห้องอีก 3 ตัว เพราะเจ้าของเปิดไว้เป่ากำเเพง เค้าเพิ่งทาสีใหม่ มันไม่ค่อยเเห้งดี ชั้นเลยได้รัศมีความอบอุ่นไปด้วย (จริงๆ เรียกว่าถึงขึ้นร้อนนนน ทีเดียว)

* ลูกค้าที่เป็นมิตรและยิ้มแย้ม ผิดก็อภัย ถูกก็ให้ทิป … น่ารักเยี่ยมยอด ป่านนี้ จะคิดถึงชั้นกันมั่งหรือเปล่าน้า …

* ครอบครัวอบอุ่นที่ได้ไปรู้จัก รวมถึงน้องชายอีกสอง อาร์ตกะต่อ พี่สาวอีกหนึ่ง (พี่ส้ม) … ป้าชอบทำกับข้าวเเล้วเเบ่งให้เอากลับบ้านบ่อยๆ โควต้าคือหนึ่งอย่างต่อหนึ่งวัน แต่มักได้นั่นนี่เพิ่มเติมเเถมมาด้วยเสมอ ล่าสุดได้ห่อหมกทะเล ป้าทำเอง .. สุดยอด!!

* ผับบาร์ที่เปิดเป็นเพื่อนยามเดินกลับบ้านดึกๆดื่นๆเสมอ

* พ่อหนุ่มโปเเลนด์ ที่มาจีบเเถวป้ายรถเมล์ เอากะมันเส่ะ เจอกันตลอด พยายามพูดดีด้วย เพราะกลัวโดนทุบหัว ช่วงนั้น ต้องเจอกันที่ป้ายอีกหลายคืน

* หนุ่มใหญ่มาขอตัง 40 Pences ไปโทรศัพท์ ตอนเเรกเล่นเอาตกใจ นึกว่าโดนซะแล้ว เพราะมาอย่างน่ากลัวมาก ที่ป้ายรถเมล์

* ความเป็นกันเองของคนอังกฤษ รวมไปถึงความขี้เก๊กของสาวๆและหนุ่มๆกับมาดผู้ดีที่สุดท้ายก็ปิดไม่มิด จริงๆก็โก๊ะเหมือนกันล่ะว้า … ก็น่ารักดี

* ไม่เจอคนหล่อเลยยยยยยยยยยยยย!!! โอเค เจอก็ได้ แต่ไม่เกิน 3 คน ใน 3 เดือน เอาสิเอ้า

* My name is Tom ka … ลูกค้าที่พูดแล้ว ฟังชื่อเหมือนต้มข่า จำได้ขึ้นใจ

* อากาศเย็นๆ ที่อยู่ๆไปกลับรู้สึกเเสนสบาย .. ไม่หนาวอย่างที่คิด หิมะก็ไม่มี … วันไหนเเดดออก จะหนาวมาก วันไหนฝนตก ไม่หนาวเลย ช่วงหลังๆดีหน่อย หลังกลับจากอิตาลีมา ฝนไม่ตกเลย .. หนาวอย่างเดียว แต่ .. สบายใจ

* พระจันทร์ที่ลอนดอน ก็สวยไม่เเพ้หลีเป๊ะ, เนปาล ล่ะน่า

* เหงา แต่ไม่หงอย … แต่ถ้าให้ไปอยู่แล้วต้องเสิร์ฟอย่างเดียว ก็ไม่ไหวล่ะค้า … คราวหน้าว่าจะไปเที่ยวอย่างเดียวแล้ว เก็บเงินโลด

* หมาที่นี่ฉลาดมาก … ส่วนใหญ่เจ้าของเเทบไม่ต้องจูง มันจะเดินเคียงคู่มารอขึ้นรถเมล์เอง เเละขึ้นได้เหมือนคนเลยด้วย ฉลาดโคตร

* หมาป่าเจ้าประจำหน้าบ้าน มักเจอกันตอนตี 3 มันก็นึกว่ายัยนี่มาพ่นควันอะไร ชั้นก็นึก แล้วเธอจะมาหาอะไรกินตอนตี 3 .. น่ากลัว

* เเมวดำตัดหน้าสองครั้ง … เเต่เเมวที่นี่จะอ้วนๆ ขนพองๆ น่าฟัดเเทนน่ากลัว

* Kanomthai Good evening พูดทุ๊กวัน

* ลอนดอนไม่สะอาดอย่างที่คิด คนทิ้งบุหรี่กันให้เกลื่อนถนน เหมือนอินเดียเป๊ะ ..

* ข้ามถนนเหมือนคนไทย .. ไม่จำเป็นต้องรถสัญญาณ ไม่มีรถ ไปโลด .. ตำรวจมา ก็จับโลดเช่นกัน

* ค่าโทรศัพท์มหาโหด โทรหากันเองในลอนดอน นาทีละ 15 Pences = ประมาณ สิบกว่าบาท , เเพงจริง, ถ้าส่ง sms ในลอนดอน 5 บาท ถ้าโทรกลับบ้าน เท่าโทรหาคนในลอนดอน (งงมะ) ถ้าส่ง sms หาแม่ ก็สิบกว่าบาท ถ้าโทรเข้าเบอร์บ้านเเม่ 7 บาท ต่อนาที … อู้ว วววว เมืองไทย โปรโมชั่นเจ๋งสุดแล้ว (เออ ตอนนี้มาใช้ DTAC ละนะ สบายใจ)

* ค่ารถเเพงมาก เเต่ซื้อเป็นสัปดาห์คุ้มกว่า สำหรับการเดินทางของชั้นจ่ายอาทิตย์ละ 15.20 ปอนด์ คาดว่าปีหน้ามันจะขึ้นอีก อันนี้ไปได้เเค่โซน 2 และ 3 ส่วนรถเมล์ขึ้นได้ไม่อั้น ถ้าเข้าโซน 1 มันจะเเพงไปอีก ที่นี่เค้าเเบ่งเเยกฐานะกันเป็นโซนๆ …

* อาหารจานละ 5 ปอนด์ขึ้นไป แล้วเเต่สไตล์ของร้าน … อันนั้นเป็นราคาเฉลี่ยตามร้านที่ชั้นสามารถไปนั่งกินได้ เเพงมาหน่อย จะเป็นพวก 10 ปอนด์ เเพงกว่า 10 ปอนด์ ไม่เคยควักเงินจ่ายเลย .. ไม่ไหวจริงๆ

 * น้ำเปล่าทั่วๆไป ขวดละ 40-70 บาท โค้ก 70 บาท ไซส์เท่าบ้านเรานี่เอง … ที่นี่น้ำก๊อกดื่มได้ น้ำที่ขายเลยเเพงซะ …

* มีร้านนึงเขียนว่า “ทั้งร้าน ปอนด์เดียว” .. เห็นแล้วนึกถึงเเผงขายของเมืองไทย “บาทเดียว ทั้งร้าน” ดูค่าเงินที่มันต่างกัน..เส่ะ

* ขาไปเเลกไป 70 เป๊ง ขากลับ เจอ 61 ไม่อยากเเลกเลย หมดอารมณ์ เพื่อนเก้ฝากตังไปให้เเม่ มันจะคิดว่าโกงไหม เเค่อยากเก็งกำไรให้มันดีกว่านี้เท่านั้น …

* เกือบโดนรถชน เพราะเดินเอ๋อจัดในซอยเเถวบ้าน ฝรั่งจอดรถเปิดกระจกด่า Fu** you! ชั้นตะโกนเสียงดังไม่เเพ้กัน Sorry😀 เลยรอดตัว

น่าจะยังมีอีกหลายอย่างที่มันจุกอยู่ที่อก นึกออกมาบรรยายได้ไม่ทัน รวมๆแล้วชอบ เมืองที่ค่าบ้านเเพงมหาโหด ค่ากิน ค่ารถโหดไม่เเพ้กัน แต่ … ชั้นกลับคิดถึงมันอย่างบอกไม่ถูก

~ โดย โตเดี่ยว บน กุมภาพันธ์ 28, 2008.

9 Responses to “ลอนดอนในใจฉัน”

  1. เท้าแตะพื้นปุ๊ปแล้วมีก้มกราบด้วยป่าววว

  2. คิดถึงเค้าอะดิตะเอง😀

  3. มาสามเดือน ได้ประสบการณ์กลับไปเพียบเลยนะ นิง ชอบจัง ืมรูดซิปไปทำงาน มิน่า โดนมองใหญ่ ตอนเเรกนึกว่าฝรั่งเเอบชอบ” 555 มีแอบหลงตัวเอง
    นิดนึงนะ แล้วหนุ่มอังกฤษหาหล่อไม่มีเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อ แต่อิตาลีนะมองไปทางไหนก็หล่อทั้งน๊านเลย พี่นะมองจนคนข้างๆๆ สะกิดอ่ะ อิๆๆๆๆ
    ตอนนี้เป็นยังไงปรับตัวได้รึยังค่ะ

  4. thecolourbar : บ้า .. เค้าเตี๊ยมกันมาแล้วว่าทำกันคนละท่านะ ของนิวตะเบ๊ะต่างหาก

    thelailama : น่าน .. รู้อีก

    พี่แก้ม : มีทั้งดีและเเย่ ทั้งขำ ทั้งฮาค่ะพี่ .. ส่วนหล่อไหม .. น้อยมากมากกกก … อิตาลีเราว่าแย่ๆยังดีกว่าอีก hahaha ปรับได้แล้วค่ะ ได้งานแล้วด้วย😀

  5. ขอแสดงความยินดีด้วยนะ สำหรับงานใหม่

  6. อ่านแล้วคิดถึงลอนดอนจังเลย สรุปได้ใจมากเลย ยังเที่ยวไม่ทั่วเหมือนกัน

  7. พี่เต็ม : โห .. ตัวจริงมาเอง .. ขอบคุณนะค้า …

    พี่เอ : ขอบคุณที่แวะมานะคะ … 555 เป็นบทสรุปที่ยาวมากใช่ไหม …

  8. อีเมล์ไปขอข้อมูลเพิ่มเติมได้มั้ยคับ เพื่อว่าจะมีโอกาสได้ไปสักครั้งในชีวิต

  9. ได้เลยค่ะ phatmood@hotmail.com ส่งมาถามได้เสมอ หรือมาทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้ ไม่ว่ากัน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: