สองมือล้วงกระเป๋า สองเท้าไปอิตาลี ตอน VIV มนุษย์ต่างดาว

คืนสุดท้ายในอิตาลี … กะว่าจะออกไปเที่ยวเมืองให้คุ้ม เเต่กว่าจะตื่นก็เกือบสี่โมงเย็น .. ไม่เข้าใจว่าทำไมนอนได้เพลินขนาดนั้น วันนี้เปาโล เพื่อนอเล็กซ์ โทรมาว่าขอมาเที่ยวด้วย เพราะเหงา ฮ่าฮ่า โอเคได้เลย เลยไปเจอกันที่ center of the city ในตูริน ที่ถ้าให้เทียบก็เหมือนเเหล่งนัดพบเเบบสยามบ้านเรานั่นเเหละ วัยรุ่นที่นี่ อาจจะเเต่งตัวไม่จัดจ้านเท่าวัยรุ่นอังกฤษเเนวๆ เเต่ว่าก็มีให้เห็นว่าส่วนใหญ่จะออกเเฟชั่นพังก์ๆ เเต่ไม่ถึงขั้นพังก์รุนเเรง เอาเเบบสบายๆ วันนี้ไปขึ้น tower มา เสียไป 7 ยูโร ความหวือหวาคือ ขึ้นลิฟท์ไป เเล้วชมวิว แล้วลง .. แค่นั้นจริงๆ!!! เเต่ว่า วิวยามค่ำคืนก็ดูสวยตระการตาดี เเต่มันรู้สึกเหมือนกับว่า เเค่นี้เองเหรอ เเต่มาแล้วก็ต้องมาดูให้เห็นกับตา ในตึกนี้ จะผ่านชั้น cinema museum ถ้าเข้าไปดูต้องเสียค่าเข้าอีกครั้ง cinema museum ตามที่อเล็กซ์บอก ตูรินก็เหมือนกรุงเทพฯ คือถ้าเราสร้างหนัง บริษัทหนังส่วนใหญ่ (หรือทั้งหมด) ก็จะอยู่ในกรุงเทพฯ ที่ตูรินก็เหมือนกัน คือเป็นเมืองสร้างหนังของอิตาลีก็ว่าได้ cinema museum ที่นี่ ก็จะมีประวัติ ภาพ หนังเก่าๆ ให้ดูกัน เหมือนนอนดูดาวในท้องฟ้าจำลอง เเต่นี่เป็นเบาะเอนนอนดูหนังอย่างสะใจ เจ๋งดี

ลงมาจากทาวเวอร์ ก็ไปเจอเปาโล เท่าที่มาอิตาลี สมมติตอนเย็นหิวข้าวเลย จะยังไม่ได้กินหรอก วิถีที่นี่จะประมาณว่าต้องไปบาร์ก่อน จิบเบียร์จิบไวน์สักเเก้วสองเเก้วเเล้วค่อยไปกินข้าว กินข้าวเสร็จ ก็ค่อยไปกินอาหาร กินอาหารเสร็จ กลับบ้าน เปาโลพาไปกินเครื่องดื่มอะไรสักอย่าง ค่อนข้างขม สีเเดงๆ เเต่อร่อยดี เป็นวอดก้าอะไรจำไม่ได้ … ที่บาร์อิตาเลี่ยนร้านหนึ่งที่ให้มะกอกดองเป็นของกินคู่กัน สองหนุ่มเเทะกันอย่างเอร็ดอร่อย เสร็จแล้วไปกินข้าว แต่ … การไปกินข้าวครั้งนี้เพิ่งมารู้ว่าไม่ได้ไปกันแค่สามคนก็ตอนอเล็กซ์ขับรถมาถึงร้านแล้วค่อยบอก เเละบอกว่าเปาโลก็เพิ่งบอกอเล็กซ์เหมือนกันว่า จะมีเพื่อนๆของเปาโลมาด้วยอีกสองคน เอ้า ตาย ตาย ตาย …. ไม่ได้เตรียมตัว แล้วทำไมต้องมาเจอใครอีกล่ะเนี่ย …. เปาโลบอกว่าเค้าพูดภาษาอังกฤษได้ .. ไม่ต้องกลัวเหงา .. โอเค

พอมาถึงร้าน ปรากฎว่า เพื่อนของเปาโลสองคน พาเพื่อนมาด้วยอีกสี่คน รวมทั้งหมดทั้งโต๊ะเป็น 9 คน แล้วที่บอกว่าพูดอังกฤษได้ เเต่เค้าไม่พูดกันเลย เพราะเค้าบอกว่า “อาย” ส่วนที่เหลือ ก็พูดอังกฤษไม่ได้กัน เเละพอไม่พูด … ก็เลยไม่มีใครพูด มีอเล็กซ์และเปาโลมาคอยคุยด้วยเป็นระยะๆ เเต่พอมันเพลินกับเพื่อนอิตาลี มั๊นก็คุยภาษาอิตาลีกันอีก ชั้นนั่งเป็นใบ้ … ใจนึกอยากกลับบ้าน ถ้าใครถาม เดี๋ยวจะพูดไทยกลับไปเลย คอยดูดิ …

นั่งหน้าบูดบึ้ง เซ็งกับความเป็นมนุษย์ต่างดาวในร้านอาหารอิตาเลี่ยนอย่างทำอะไรไม่ถูก สื่อสารกับใครก็ไม่ได้ งง อึ้ง เซ็ง ยังมีคนบอกอีกนะว่า เธอต้องหัดพูดอิตาเลี่ยนแล้วล่ะ เอ๊า ก็เเหงเด่ะ เเต่นี่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้จักใครเลย พูดก็ยังไม่เป็น อย่าเพิ่งกดดันได้ไหมมมมมม!!!! โมโหมาก ไม่รู้ว่าโมโหอะไร เเต่เหมือนน้อยใจในโชคชะตา อยากจะพูดกับทุกคน เเต่มันพูดไม่ได้ ฟังไม่ออก ฮ่าฮ่า … อเล็กซ์กลัวชั้นเป็นบ้าเลยสั่งอาหารยกใหญ่มาอุดปากกลัวกรี๊ด ฮ่าฮ่า เกือบจะยิ้มออกอยู่แล้ว เเต่พอเห็นเมนูที่สั่งมา … เเม่เจ้า “สมองวัว” เเล้วจะกินเป็นไหมเนี่ยยยยยย

ยิ่งกดดัน เหงื่อเเตกกับภาวะเอเลี่ยนชั่วคราว ยังต้องมาพะอืดพะอมกับสมองวัวที่ใครๆทั้งโต๊ะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “อร่อยมาก”!!!!! คือหน้าตามันเหมือน ปลาชุบเเป้งทอด ถ้าไม่บอกมาก่อนว่า สมองวัว ก็คงกินอย่างเอร็ดอร่อยไปแล้ว เเต่พอรู้ว่าเป็นสมองวัว เเหม ชิมไปคิดไป “ตอนมันโดนฆ่าล้วงสมองมาทำอาหารจานเด็ด สมองมันคิดอะไรอยู่นะ กินเข้าไปแล้วจะคิดเหมือนกันหรือเปล่าเนอะ” กินไปได้คำเดียวก็ต้องบอกลา … เปาโลเลยส่งจานเด็ดของเปาโลมาให้ลอง คือเปาโลเพิ่งผันตัวมากินมังสวิรัติ เมนูที่เปาโลสั่ง ถ้าเป็นบ้านเรามันก็คือ เต้าเจี้ยวหลนกับผักลวกนั่นเอง เเต่ที่นี่เรียกว่า … “%$#@*” เเหง่ววว … ลืม!!! (เเปะไว้ก่อนนะ) ลองกินไป โอย เปาโลกินไปได้ไงเป็นชามๆ คือหลนปูม้าบ้านเราอร่อยกว่าเยอะ

สรุปเเล้ว นอกจากจะเป็นมนุษย์ต่างดาวที่พูดกับใครไม่รู้เรื่อง ยังกินอาหารอร่อยเเบบใครเค้าไม่ได้อีกด้วย .. คืนสุดท้าย ช่างเป็นคืนสุดท้ายที่ไม่ประทับใจเอาซะเลย เสียอารมณ์จริงๆ

img_4744.jpg

Cinema Museum แต่เราจะขึ้นไปที่ tower สูงสุดนั่น

img_4772.jpg

เสียเงิน 7 ยูโร มาดูที่นี่ … เฮ้อ ..

img_4773.jpg

แต่จะว่าไป ตอนมองด้วยตาเปล่า .. ตูรินตอนค่ำคืนก็สวยดีนะ🙂

img_0654.jpg

🙂 สูงนะนั่น

img_0664.jpg

หน้าบาร์ รอเปาโล

img_0673.jpg

มาจิบกันที่นี่

img_0671.jpg

เปาโล😀

img_0674.jpg

กระปรี้กระเปร่าทันทีที่ได้เครื่องดื่ม

img_0679.jpg

ขม เเรง และอร่อย

img_0692.jpg

เตรียมตัวไปต่อ ..

img_5020.jpg

เมนูที่ไม่เคยอ่านออกเลยสักร้าน เหมือนกันหมด ภาษาอิตาลี

img_5026.jpg

จิบไวน์หนึ่งขวด ก่อนไปกินข้าว

img_5028.jpg

ร้านนี้เเหละที่ชั้นกลายเป็นมนุษย์ต่างดาว

img_5031.jpg

ไวน์ขวดที่สาม ของคืนนั้น

img_5032.jpg

ขนมปังที่นี่จะเเจกฟรีวางไว้ทุกโต๊ะ ทุกร้านอาหาร หมดขอใหม่ได้

img_5033.jpg

จานเด็ดของชั้น (อเล็กซ์สั่งให้ เพราะอ่านเมนูไม่ออก) แต่ก็ผิดหวังกับรูปแบบที่ออกมา

มันจะชุบเเป้งทอดทำไม!!!!

img_5035.jpg

สมองวัว!!! สุดยอดครับเพื่อน!

img_5039.jpg

ปิดท้ายด้วยสโคน .. เอากลับมากินบ้าน

จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่คืนที่เเย่ซะทีเดียว ถึงทุกคนจะไม่พูดภาษาอังกฤษ ถึงคนที่พูดได้จะอายไม่กล้าพูด เเต่ตอนบอกลา ก็น่ารักกันดีทุกคน ….. ไม่ว่ารุ่นเล็กรุ่นใหญ่ เสียดาย ตอนนั่งกินไม่มีอารมณ์ เลยไม่ได้ถ่ายรูปใครมาเลย เเต่เป็นภาวะกดดันอีกภาวะหนึ่งที่มากินข้าวกับคนเเปลกหน้า และไม่มีใครคุยด้วย ฮ่าฮ่า … จะว่า ผ่านแล้วก็ผ่านไปไม่ได้ เพราะสังหรณ์ใจว่า นี่คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เจอเหตุการณ์แบบนี้เเน่นอน

~ โดย โตเดี่ยว บน มกราคม 21, 2008.

2 Responses to “สองมือล้วงกระเป๋า สองเท้าไปอิตาลี ตอน VIV มนุษย์ต่างดาว”

  1. ชอบทานอาหารของที่นี่ แต่ขอผ่านเมนูที่บอกเหมือนกันค่า อิอิ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: