ความผิดพลาดคือการเรียนรู้

ตั้งแต่มาที่นี่ มีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง ถึงจะมีเพื่อนเก้คอยเเนะนำ เเต่สิ่งที่มันบอก .. ถ้าไม่ได้ไปเจอะ ไปเห็นกับตา ก็คงรู้จักมันได้ไม่ดีพอเเน่ๆ … เลยต้องขอโทษมันที่ไม่ยอมให้มันเสียสละเวลามาดูแล เเต่ชั้นขอดูแลตัวเองแทน ถ้าผิด ก็ผิดเอง จะได้รู้ จะได้จำ ยิ่งผิด ยิ่งจำเเม่น … ถ้าไม่ผิดเลย ชีวิตมันจะลื่นไป ..

ที่เด่นๆ เน้นๆที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่อง “การเดินทางในลอนดอน” ด้วยรถใต้ดินและรถบัส ที่มันบอกว่า คนมาใหม่ๆมักจะร้องโอย อะไรของมันวะ ดูไม่รู้เรื่อง … ส่วนคนมานานเเล้วก็จะคอยเป็นห่วงเป็นใยคนมาใหม่ๆว่าต้องดูรถแบบนี้นะ ต้องดูสีเส้นทางรถไฟและจุดหมายปลายทางว่าจะไปลงที่ไหน เส้นไหนผ่านทางไหน ต่อรถที่ไหน ค่ารถกี่ปอนด์ เติมแบบรายสัปดาห์ถูกกว่ารายวัน เฉพาะโซน 1 โซน 2 จะเเพงที่สุด ถ้าโซน 2 ไปโซน 3 จะประหยัดกว่า ถ้าวันนี้รถใต้ดินลดราคา บลา บลา บลา ยิ่งพูดยิ่งงง มัวแต่ฟัง ถ้าไม่ได้ลองเอง ฟังให้ตายก็ไม่มีทางจำได้ …

ชั้นเลยเปิดซิงด้วยการนั่งคนเดียวในเส้นทางที่ไม่รู้จักเลยตั้งแต่วันเเรกที่เริ่มทำงาน เปิดซิงการนั่งรถบัส ทั้งๆที่มันขู่นักหนาว่าหลงเเน่ๆเเก ปรากฎว่าวันเเรกที่ไป .. ไม่หลงเเฮะ ยังนึกอยู่เลยว่า มันจะไปงงอะไรกันวะ คือถ้าเอาจริงๆแล้ว  ระบบระเบียบการดูรถใต้ดินที่นี่ ไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลย เเละรถบัสด้วย มันก็บอกเหมือนที่บ้านเราบอก เเถมบอกละเอียดกว่าอีก เดินไปตามป้ายบอกทาง ดูชื่อสถานีที่จะลง ไม่รู้ก็ถามคนขับ แค่นี้ก็รอดแล้ว …

วันนี้เป็นอีกวันที่เดินทางไปหาเพื่อนตุ๋ม เเต่ลงสถานีที่ไม่เคยลง (เพราะมันใกล้ละเเวกนั้นที่สุด) เดินไปเดินมาก็หลง เพราะเข้าใจไปว่า สายนี้ ไปต่อสายนั้นได้ ซึ่งมันก็ได้จริงๆนั่นเเหละ เเต่ว่ามันไม่ได้ต่อแบบยังวนเวียนอยู่ในใต้ดิน มันดันเป็นการต่อรถแบบ ต้องตื๊ดบัตรออก เเล้วตื๊ดเข้าไปใหม่ ทำให้เสียตังเพิ่มไปอีก 2 ปอนด์ฟรีๆ … (ถือเป็นความพลาดอย่างเเรง เพราะตอนเเรกกะว่าไปแบบเสียเเค่ปอนด์เดียว … ) การพลาดครั้งนี้ ทำให้ไปโผล่ที่ “หัวลำโพง 3” อีกแล้ว (เป็นอีกที่ที่เหมือนหัวลำโพง Paddington Station) เเละดีนะที่ถามเจ้าหน้าที่ ไม่งั้นได้ตื๊ดบัตรเข้าไปนั่งรถไฟออกไปต่างเมืองเเน่ๆ …

หลายๆคนบอกว่า มาอาทิตย์เดียว ออกไปไหนมาไหนเองคนเดียวได้เเล้วเหรอ เก่งว่ะ … ชั้นก็งงๆ อ้าว .. คนอื่นเค้าไม่ได้เป็นเเบบนี้เหมือนกันหรอกรึ … เเต่ชั้นก็ลองผิดลองถูกไปทุกวันนะ วันไหนว่างๆก็นั่งรถเที่ยวเล่นมันไปเรื่อยๆ หลงก็จะได้จำว่าหลง เนอะ เพราะถ้าไม่ลองมาเอง ถ้าไม่ลองพลาด มันก็คงไม่จำหรอก

อีกเรื่องก็เป็นเรื่องเมนูอาหาร ผิดทุกวัน อย่างที่บอก (เเต่วันนี้เป็นวันเเรกที่ไม่มีอะไรพลาดเลยเเม้เเต่อย่างเดียว วู้ฮู) คงเป็นเพราะว่าพลาดมาตลอด ผิดมาทุกวัน ทำให้จำได้อย่างละนิดอย่างละหน่อย อะไรที่ผิดไปแล้ว เราก็ไม่ทำให้มันผิดซ้ำไปอีก … ถึงการทำงานร้านอาหารจะเป็นงานใช้เเรงกาย เเต่กลับไม่ได้ใช้กายอย่างเดียวอย่างที่คิด สมองต้องไว จำให้ได้ ฟังให้ทันว่าลูกค้าสั่งอะไรบ้าง และลูกค้าชวนคุยเรื่องอะไรบ้าง สิ่งที่เรียนรู้ในร้านนี้ ไม่ได้มีเเค่งานเสิร์ฟ เเต่งานมันสอนให้รู้จักการจัดการร้านอาหาร ด้วยความเป็นธุรกิจครอบครัว ชั้นเลยเหมือนกลายเป็นหนึ่งในนั้นไปด้วย เพราะทุกอย่างเปิดเผย เคลียร์ๆ เจ้าของร้านรู้อะไร เราก็ต้องรู้เเบบนั้นด้วย เพื่อจะได้เสิร์ฟ จะได้ทำงานได้อย่างเต็มที่ …. ไม่ใช่เเค่จดๆอาหาร เเละยกมาเสิร์ฟ เเต่ที่นี่ .. มันให้อะไรมากกว่านั้น พอพลาด .. ไม่มีใครดุ เเต่เราก็เรียนรู้ได้ด้วยตัวเองและเราจะไม่มีการพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง ..

ลอนดอน .. สอนระเบียบ ..

จริงๆ

~ โดย โตเดี่ยว บน ธันวาคม 14, 2007.

7 Responses to “ความผิดพลาดคือการเรียนรู้”

  1. อืมมม

    จบด้วย ลูกทุ่งซุปเปอร์ฮิต ซะงั้น

  2. เออ เรื่องหลงขอให้บอก ทั้งเรื่องหลงทาง และหลง…….ใหล ได้ปลื้มกับเงินที่หาได้ เก็บดีๆหละ อย่าให้หายเหมือนเสื้อนะ เหอ เหอ เออ….พอเอ่ยกึง ลอนดอน สอนระเบียบ ….คิดถึงพี่อั๋นเลยหวะ 555 😀

  3. ติดตามอ่านเรื่องราวของแกมาโดยตลอด รู้สึกว่าทำไมแกดวงดีจังว่ะ ไอ้นิว ฮื้อ! :>

  4. การเดินทางในลอนดอนน่ะ สบาย พี่เก้ไม่มีหลงหรอก
    แต่ไอ้หลงอย่างอื่นที่ลอนดอนเนี่ย อาจต้องให้พี่นิว ช่วยเตือนพี่เก้น่ะ

    เอ๊ะ เอีะ ! แต่บางครั้งเราอาจไม่มีโอกาสได้แก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นได้นะ ก้อลองๆ ดูเอาพี่เรา

    อิอิ

    คิดถึง

  5. to
    the colourbar : เค้าเรียกว่าจบเอาใจคนเเก่ไงพี่

    thelailama : เสื้อหายไปเเล้ว วันต่อมา หมวกหาย วันต่อมา โลชั่น ช็อคโกเเลตที่ซื้อมา..หาย ชั้นละกลัวจริงๆ ว่าอะไรจะหาย..ต่อไป เซ็งว่ะ

    tumtim : เเก thank you นะ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆ :D:D:D วันหลังไปกันใหม่ :D:D:D

  6. to somlim : ดวงดีบ้าง ร้ายบ้างเเก .. ชั้นได้งาน เเต่ชั้นทำเสื้อหาย เสื้อสุดรักซะด้วย เซ็งเป็ด
    to ม่อนใจดี : ไม่ค่อยได้ไปกับเก้เลย ส่วนใหญ่จะถามมันเเละออกไปเที่ยวคนเดียวหรือไปกะตุ๋มซะมากกว่า เเต่มันก็ไม่หลงจริงๆ .. อยู่มาสองปีเเล้วนี่มันน่ะ .. ส่วนหลงอย่างอื่น โอยยยย … ต้องมาเอง เเล้วจะรู้ว่ามันหลงอาราย เหอ เหอ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: