ก็ตัวคนเดียวมันโดดๆ หัวเดียวมาโด่ๆ

ตื่นมาเเต่เช้าเพราะตื่นเต้นจัด เย็นนี้ต้องไปทำงาน เเต่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปยังไง เพื่อนเก้หาทางให้ไปเมื่อวาน เเต่มันงงๆยังไงชอบกล คือรู้ว่าต้องไปต่อรถสายอะไรบ้าง เเต่ …!! จะรู้ได้ไงล่ะว่า เราไปถึงที่นั่นเเล้ว เช่น อยากไป hammer smith เเต่จะรู้ได้ไงว่าที่นี่คือ hammer smith แล้ว!! เลยคิดว่าจะนั่ง tube ไป เเต่การนั่ง tube จะเปลืองกว่ามากๆ เเละเส้นที่จะไปต้องต่อ tube เเบบงงๆอีก พยายามศึกษาเส้นทางจาก internet คือที่นี่จะมีเว็บไซต์บริการบอกทาง เเค่ใส่รหัสไปรษณีย์ของบ้านที่ชั้นอยู่ และรหัสไปรษณีย์ของร้านที่จะไป มันก็จะโชว์หลากหลายเส้นทางมาเลยว่า … ไปได้ยังไงบ้าง บอกหมดว่าต่อรถอะไร สายอะไร กี่นาที เเถมบอกด้วยว่า เส้นทางไหนรถเมล์ดีเลย์ ชั้นเลยหามา 5 วิธีที่จะไป เอาเเบบมั่วๆ เเล้วให้เพื่อนของเก้อีกทีที่อยู่บ้านนี้ ช่วยบอกเล่าเส้นทางอีกรอบ ปัญหาตอนนี้เรื่องการต่อรถต่ออะไร ไม่มีละ มีก็เเต่ ชั้นจะรู้ได้ไงเท่านั้นว่ามันถึงสถานนีที่จะลงแล้ว เอาก็เอา มีปาก ก็ถามเค้าไป เอาวะ หลงเป็นหลง ตายเป็นตาย …

ชั้นเดินทางไปอย่างมั่วๆ ออกจากบ้าน 3.30 น. เผื่อเวลาไว้เล็กน้อย .. เผื่อหลง ก็นั่ง tube สายสีเขียว ไปต่อสายสีน้ำตาล … ตอนออกจากบ้าน มันยังโอเคอยู่เลย เเต่ … พอตอนไปถึงมันมืดโคตรๆ เพิ่งจะ 4 โมงเองอ่ะ … ทางออกจาก tube สายสีน้ำตาล ที่เป็นย่านคนดำเเละคนเเขก .. บรรยากาศน่าขนลุก รู้แต่ว่าต้องเดินไปถนน tubbs road เเต่ … ทำไมไม่มีป้ายนี้เลยวะ พอดีมีป้าขาซิ่งยืนปุ๊ยบุหรี่อยู่ เลยถามทาง ป้าบอกว่า มาผิดฝั่งแล้วอีหนู … เอ๊า ให้มันได้ยังงี้สิน่า ก็เดินไปเห็น tubbs road … เเต่ … แล้วไปไงต่อวะ เดินมั่วๆๆๆ สุดๆ เลยโทรหาลุงต๋อง เเต่เเกไม่รับโทรศัพท์ เลยโทรเข้าร้าน ก็ได้เจอลูกชายเเกรับ พูดอังกฤษ งง คนไทย ไหงพูดอังกฤษ เอ้า อังกฤษก็อังกฤษค่ะ .. ถามไปถามมาเค้าบอกว่าเราอยู่ไกล เดินมารับไม่ได้ เดี๋ยวขับรถมารับละกัน .. ระหว่างรอ มีคนมาขอบุหรี่อีกละ เป็นอะไรกันนักกันหนา ชอบมาขอ หนนี้เลยบอกไปว่า “อันนี้อันสุดท้าย ขอโทษทีละกันนะ” .. เข็ดละ ไม่อยากให้ใครอีกแล้วววว

ไม่ถึงสิบนาที ก็มีรถมาปาดหน้า … ฮ่าฮ่า …🙂 กวักมือเรียกเรา คงเห็นแล้วล่ะ ว่ายัยนี่ชัวร์ เเนะนำตัวกัน คือ “เบียร์” เบียร์มารับไปร้าน และบอกเราว่า เราน่ะ ลงจากสถานีรถเลี้ยวขวามาก็เจอแล้ว เเต่เราดันไปเลี้ยวซ้าย เลยอ้อมโคตรๆ ฮ่าฮ่า … เบียร์ตลกดี ดูเป็นมิตรและเป็นกันเอง เเต่พูดไทยไม่ค่อยได้ ไม่ค่อยชัด … เเต่ฟังรู้เรื่อง ชั้นเริ่มมึนกับการพูดไทยมั่งอังกฤษมั่ง เลยบอกเบียร์ว่า เราพูดไทยนะ เบียร์ก็อังกฤษไป ไม่อยากให้เบียร์งง

โอเค ไปถึงร้าน … เจอเเม่ของเบียร์ คือเจ้าของร้าน ไม่คุยกับชั้นเท่าไหร่เลย ชั้นเเบบเกร็งโคตรๆ ดูโหดๆ ตกลง จะเป็นไงเนี่ย ชะตากรรม สิ่งเเรกที่ป้าให้ทำคือ ไปล้างห้องน้ำ ฮ่าฮ่า …. เเละให้เบียร์บอกชั้นว่าชั้นต้องทำอะไรบ้าง เบียร์ทำท่าเกรงใจที่ชั้นต้องล้างห้องน้ำ ฮ่าฮ่า เเต่ .. มันคือหน้าที่ ชั้นเลยลงไปล้างห้องน้ำ ระหว่างล้าง “นี่ .. ชั้นมาทำอารายเนี่ยยยยยยยย” ฮ่าฮ่า โชคดี เป็นคนชอบล้างห้องน้ำ และห้องน้ำที่นี่ก็สะอาดดีด้วย ก็เลยสบายยยย

ต่อมาก็ปูผ้าปูโต๊ะ ต้องปูยังไง ผ้ารองโต๊ะทำไง จัดจาน จัดช้อน จุดเทียน ตอนจุดเทียน เบียร์ถาม มีไฟเเช็คใช่ไหม หน้าอย่างนี้มีเเน่ๆ ฮ่าฮ่า เลยบอกว่า อย่าไปบอกใครนะ :) 

เเล้วก็ไปเรียนรู้หลายๆอย่าง ที่นี่ จดออร์เดอร์เป็นหมายเลข เพราะงั้นต้องจำให้ได้ว่า เมนูนี้ เลขอะไร ใครจะไปจำได้วะ โคตรเยอะเลย … เเต่ทุกคนจำได้ … เเม่เจ้า ก็เอาน่า เรียนรู้กันไป เเรกๆ ก็ต้องยังงี้เเหละ … เเล้วเวลาหฤหรรษ์ก็มาถึง ประสบการณ์การเสิร์ฟที่ชิคาโก้ รำลึกมาอีกครั้ง  ชั้นทำหน้าที่รับออร์เดอร์ .. เสิร์ฟ และเก็บโต๊ะ (ทำทุกอย่าง) เเต่ร้านน่ารัก ขนาดเล็กๆ มีโต๊ะไม่เยอะมาก ก็เลยสามารถดูแลเเขกได้ทั่วถึง :) พี่ชายเบียร์จะอยู่ด้วย รับออร์เดอร์เทคอะเวย์ เเละเก็บตัง พี่เค้าก็มาช่วยเสิร์ฟเวลาที่มันไม่ทัน .. และรู้ว่าชั้นมือใหม่ เค้าก็มาช่วย เบียร์ก็บอกว่า สบายๆนะ ไม่ต้องเกร็ง มันเป็น family business ง่ายๆ สบายๆ .. อืม .. จ้ะ วันเเรกไง เลยเกร็ง

เเขกที่มากิน วันนี้ น่ารักกันทุกคน ส่วนใหญ่จะรู้จักอาหารไทยมาแล้ว เคยมากินเเล้ว เเละพาเพื่อนมาเลี้ยง ที่ร้านจะไม่ขายเครื่องดื่มที่มีเเอลกอฮอล์ เเต่ว่า .. เเขกสามารถพกมากินได้ สบายๆ …🙂 และไม่ต้องเสิร์ฟเท่าไหร่ น้ำดื่ม น้ำอะไร ก็ให้เเขกทำกันเอง สบายๆ … เหมือนเเบบ บริการตัวเองนะ ชั้นรับออร์เดอร์และเสิร์ฟเฉยๆ อืม .. ก็ดี เเต่ว่าจะได้ทิปเนี่ยสิ อาจจะยาก ฮ่าฮ่า .. แต่เค้าก็ให้กันนะ ตามมารยาท เเต่ต่างจากตอนอเมริกาลิบ เพราะว่าที่นี่ ใครให้เท่าไหร่ก็ได้ ไม่มีกำหนด เเต่ที่อเมริกา อย่างน้อยๆต้อง 15% ขึ้นไป ส่วนใหญ่ร้านอาหารที่นี่ก็เลยมี service charge กำกับไว้เลย ซึ่งพนักงานเสิร์ฟ ก็จะได้ตรงนี้เเหละ เเต่ว่าที่ร้านชั้นไม่มี service charge เเขกก็เลยให้ทิปเป็นส่วนใหญ่ เป็นร้านที่ทำง่ายๆ คิดง่ายๆ บิลอาหารก็เป็นเเบบเขียนเอา ไม่ต้องปริ๊นมาจากเเคชเชียร์หรือว่าอะไร และจ่ายเงินสด … สบายๆ

ทำวันเเรก .. วันเสาร์คนเลยเยอะ โต๊ะโทรมาจองกันใหญ่ เเละคนสั่ง take a way เยอะมากๆ จะว่าไปร้านนี้ถือว่าราคาอาหารไม่เเพงเลย เเละง่ายๆสบายๆ คนก็เลยชอบมากิน .. คิดว่างั้นนะ เเละอาหารก็ไม่ช้ามาก เพราะเจ้าของร้านเป็นคนทำอาหารเอง เเละก็มีลูกๆหลานๆมาช่วยกันทำ สบายๆ … คิดแล้ว ก็มีเเค่ชั้นนี่เเหละที่เป็นคนนอก .. ฮ่าฮ่า .. ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเค้าเล้ยยยย

ปกติเเล้ว ร้านปิด 10.30pm ชั้นก็คิดว่า คงเลิกเก็บร้านไม่เกินห้าทุ่มครึ่งหรอก ก็ยังทัน Tube เพราะ Tube ที่นี่ ปิดเที่ยงคืนเหมือนบ้านเรา ปรากฎว่ามีเเก๊งคนไทยมากิน เเละรู้จักกับลุงต๋อง เลยกินเพลินเลย ชั้นก็แบบ ถ้าเกินเที่ยงคืน ตายเเน่ เพราะว่ากลับบ้านรถเมล์ งงเข้าไปใหญ่เลย รู้สายรถเมล์ เเต่ป้ายรถเมล์อยู่ไหน ทำไง ทำอะไรต่อดี งงเว้ย งง!!

เรายืน นั่ง บิด เมื่อย รอเเก๊งไทยกลับไปอย่างนานมาก สุดท้าย .. เที่ยงคืนกว่าๆ เค้าก็พากันกลับไป น่าจะเป็นการปิดร้านที่ดึกที่สุดในรอบสัปดาห์ละมั้ง … ป้าเเหม่ม เจ้าของ มาถามว่าอยากกินอะไร จะได้ทำให้ก่อนกลับบ้าน ..😀 (หลังจากเห็นทำงานเเข็งขัน สุดท้ายก็พูดกับชั้นแว้วววว ฮ่าฮ่า) ก็เลยบอกว่าเอาผัดกระเพราละกันค่ะ เผ็ดๆเลยค่ะ🙂 เลยได้กะเพรากลับบ้านมา สบายเเฮ เอาไว้กินวันพรุ่งนี้ ฮ่าฮ่า … บ๊ายบายทุกคน พร้อมคำเเนะนำว่า ไปลงที่ Hammer smith นะ มันจะเหมือนหมอชิตเลย … ฮ่าฮ่า เออ เมื่อวานก็ไปหัวลำโพงลอนดอนมาแล้ว วันนี้ไปหมอชิตอีกเว้ย ท่าจะมันส์ ก็เดินดุ่มๆออกจากร้านไปอย่างสบายๆ เเต่ … ไปทางไหน ไปยังไงเนี่ยดิ ก็จำที่เบียร์บอกว่า เดินไปเรื่อยๆ จะเจอสี่เเยก เลี้ยวไปจะมีป้ายรถเมล์ .. เอ้า ตายๆๆ ลืมถามว่าฝั่งไหน เดินไปถึง ถนนโคตรเงียบ มันจะตี 1 อยู่แล้วไง … ตายละวา พอดีมีคู่รักอังกฤษ 1 คู่กอดกันกลมรอรถอยู่ เลยถามเค้าซะเลยว่า ป้ายนี้ใช่ไหมที่ไป Hammer Smith หรือว่าฝั่งตรงข้าม เค้าก็บอกว่า ฝั่งนี้ค่า … อีกครั้งที่ถามทางแล้วทุกคนบอกอย่างใจดี🙂 รอสักพัก รถบัสก็มา🙂 เอาวะ ไปลง Hammer smith เค้าบอกว่ามันจะเหมือนหมอชิตเลย หมอชิตก็หมอชิต ถ้ายังไม่ใช่หมอชิต ก็จะได้ยังไม่ลง

เป็นการมาอังกฤษด้วยตัวคนเดียวและหาทางไป หาทางกลับมันเองคนเดียว … มันต้องช่วยตัวเองสุดๆ เพราะคนอื่นๆก็ไม่มีใครจะมาว่างพาไปส่ง ไปรับกลับได้ .. เเละก็ไม่เหมือนบ้านเราที่จะมาเรียกเเท็กซี่ไปไหนต่อไหนได้ง่ายๆ ไม่ใช่เเท็กซี่ไม่มี มันมีเเต่มันโคตรเเพง .. ทำได้ก็เเต่นั่งมองตาปริบๆ เเละโบกรถเมล์ขึ้นต่อไป … นั่งมาได้สักพัก .. เออ เฮ้ย มันคือลานหมอชิตจริงๆ เเต่ไม่เลอะเทอะ ร้อนๆ เหนอะๆ เหมือนบ้านเราเท่านั้น อากาศเย็นสบายๆ เห็นคนนั่งข้างๆ เลยไปถามว่าป้ายนี้ไป Fullham Broadway หรือเปล่า (ถามอีกแล้ว … เเต่ที่นี่ ถ้าไม่รู้ ก็ต้องถาม จะมานั่งนิ่งๆ เขิน อาย เป็นไม่ได้กลับบ้าน เเละถามไปเหอะ เค้าบอกหมดเเหละ) ชั้นก็เลยถามเค้า เค้าก็บอกว่า ใช่ ป้ายนี้เเหละ ก็ขอบอกขอบใจกันไป เเล้วเค้าก็มาถามว่า … คนไทยหรือเปล่า ฮ่าฮ่า … (กรุณาทำเสียงเหมือนโฆษณาหนึ่งด้วย) ชั้นก็บอกว่า ใช่ค่ะ เค้าก็บอกว่า คนไทยเหมือนกัน ฮ่าฮ่า ฟังสำเนียงกันออกได้อย่างง่ายดายมั่กๆ ฮ่าฮ่า เค้าเลยมานั่งคุยด้วย เพลินเลย🙂 สักพักรถมา ก็ต้องบอกลากันไปอย่างน่าเสียดาย …

ต่อรถ 295 มาบ้าน ตอนนั้นไม่รู้เลยว่า จะจำทางลงได้ไหม … รู้เเต่ว่าตรงข้ามบ้านมันมีป้าย .. เเต่ จะจำป้ายนั้นได้ไหมว่าถึงแล้ว พอดี เพื่อนเก้โทรมาบอกว่าให้ลงป้ายที่มี Havana Club เลยถามคนข้างๆ เค้าก็บอกว่า ป้ายหน้าครับผม … โชคดี ถามทัน เค้าก็บอกว่า “เเหม ใครๆก็มาที่นี่เนอะ” เลยบอกว่า ชั้นไม่ได้มาเที่ยวค่ะ เเต่จะกลับบ้าน

คือว่าผับนี้ วัยรุ่นมาเที่ยวกันเยอะมากๆ วัยรุ่นอังกฤษนะ มากันอย่างเเนว .. เป็นอีกคืนที่ได้เห็นเด็กเเนว เเต่จะคนละเเนวกับเเถวลีเวอร์พูล สตรีท เพราะที่นี่จะเป็นเเนวเเบบ บูติคมีตังมาเที่ยวหน่อยๆ  

เเละเเล้วก็มาถึงบ้านด้วยความปลอดภัย ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้ ไปทำงานที่ที่ไม่เคยรู้จักเลย เเละกลับบ้านเองด้วยเส้นทางที่ไม่เคยนั่ง เพื่อนเก้เตือนก่อนไปว่า เเน่ใจเหรอว่าจะไป มันดีเหรอ ไปก็ไม่เป็น เป็นห่วงสารพัด ชั้นก็บอกมันว่าจะห่วงกันเกินไปไหม ชั้นไม่ใช่เด็กๆเเล้วนะเว้ย แล้วชั้นก็อายุปูนนี้เเล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกว่าชั้นจะไปไม่เป็น มันก็บอกว่า เพื่อนมันบางคนมาเป็นปี ยังไปไหนไม่เป็น ส่วนชั้นมา 6 วัน ก็คงจะไปไม่เป็นหรอก ชั้นก็บอกมันว่า จะมีอะไรต้องกลัว .. ภาษาอังกฤษเราก็อ่านได้ เราก็พูดได้ ปากเราก็มี ไม่รู้ก็ถาม ถ้าหลงก็เเค่หลง ยังไงก็เดิน หรือนั่งรถย้อนกลับมาใหม่ได้ ผิดๆถูกๆ ก็ไม่น่าเป็นอะไรหรอก … มันก็ยังห่วงอยู่ดี ต้องกำชับอีกรอบว่า ไม่เป็นไรจริงๆเว้ย เเละชั้นว่าชั้นดูแลตัวเองได้ ดูรถเมล์ชั้นก็ดูเป็นเเล้ว ว่าป้ายไหน สายอะไร (คือที่นี่ มันจะยิบยับมากๆ รถเมล์ก็ไม่ได้จอดทุกป้าย มันจะมีป้ายเฉพาะของมัน เช่น ป้ายที่หนึ่ง สายนี้จอด ป้ายที่สองเป็นอีกสาย ถ้าคนไม่รู้ ก็จะยืนรอมันป้ายที่หนึ่ง เพราะคิดว่าจอดทุกป้าย) เเต่ก็บอกมันว่า ชั้นก็ไม่ใช่คนที่จะมาป้ำๆเป๋อๆ สังเกตเป็นน่า ว่าอะไรเป็นอะไร … คือจริงๆเเล้ว มันห่วงเราก็ดีอยู่หรอก เเต่มันก็ห่วงเกินไป ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันคงคิดว่ามันคิดว่าคนอื่นเค้าทำอะไรไม่เป็นเลย เเต่พอดีเป็นเพื่อนมันมากว่าสิบปีเลยรู้ว่ามันห่วงจริงๆ ยังกะเเม่ .. เเม่ง! ฮ่าฮ่า ..

เเละเห็นไหม .. ก็ไม่ตาย เอาตัวรอดได้สบายมากๆ ชั้นยังอึ้ง ทึ่งตัวเองเหมือนกัน เออ … ร่อนไปได้ทั่วเลยนะ ทั้งๆที่เพิ่งมาถึงเเค่ไม่กี่วัน ก๋ากั่นไปนั่งรถใต้ดินสายสีน้ำตาลซะแล้ว ฮ่าฮ่า (เส้นทางรถไปที่นี่จะมีหลายสี เหลือง เขียว เเดง ชมพู ฟ้า ส้ม น้ำเงิน เลือดหมู น้ำตาล ดำ .. ชั้นเเอบเเบ่งเองว่าเเต่ละสายมันจะโหดไปตามน้ำหนักของสี ยิ่งเข้ม ยิ่งโหด … ฮ่าฮ่า) รอดมาได้ .. ก็บุญมากๆแล้วววว🙂

 img_3989.jpg

ไปคนเดียว เลย… แบบน้องคนนี้

img_3990.jpg

ครั้งเเรกของการนั่งไปเส้นทางที่เเตกต่าง .. อย่างโหด

img_3991.jpg 

ป้ายโฆษณา Subway

ที่ดูเหมือนว่า ที่อังกฤษ Subway จะเกิดมาเพื่อคนไทย

~ โดย โตเดี่ยว บน ธันวาคม 10, 2007.

6 Responses to “ก็ตัวคนเดียวมันโดดๆ หัวเดียวมาโด่ๆ”

  1. อีกครั้งกับชีวิตสาวเสิร์ฟของแนนนี่ ^_^

    อึ้ง..ทึ่ง (ด้วยคน) เก่งมั่กๆ
    ได้งานเร็วมั่กๆ นั่งรถต่อรถเก่งมั่กๆ
    (ไปถึงไม่กี่วันเอง ซ่าได้ใจมั่กๆ)

    ปล. วันแรกก็ดึกซะแล้ว ตี1 ดึกไปน๊า ระวังตัวเองด้วย TC*

  2. สู้ สู้ เว้ยยยยย ยังไงก็ได้ข้าวกินฟรี ว่าแล้วก็อยากกินมั่งหวะ ผัดกระเพรา หิวววววววววววววว😀

  3. to aeicafe : ขอบคุณน้า .. ยังงงตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไปได้ไง ฮ่าฮ่า .. เออ เอ๋ ฝากบอกไอ้โชหน่อยดิ ว่าส่งมาเลย ของที่บอกกันไว้น่ะ เดี๋ยวจะเมล์ที่อยู่ไปให้นะ เพราะตอนนี้ .. ใกล้หมดละ😀

    to thelailama : อาหารอร่อย เเละเผ็ดได้ใจมากมึง เเถมลูกชายเจ้าของน่ารักอีกต่างหาก ไว้เล่าให้ฟัง😀

  4. บอกให้แล้วน๊า
    โชบอกว่า “ได้ ได้ ..ก็รออีเหม็นมันเมล์ที่อยู่มาให้เนี่ย” 555

    ปล. รักเพื่อนจิงๆ เรื่องยังงี้ สนับสนุนกันดีนัก เอ๋อ่ะ บอกว่า ถ้ามันแพง ก็ให้นิวเลิกไปเลย ดีฝ่า เพื่อสุขภาพด้วย อีตาโชบอก ไม่ได้หรอก เรื่องอย่างงี้ บังคับกันไม่ได้ … ดูเด่ะ อุตส่าห์จะเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสซะหน่อย กำ –‘

  5. เพื่อนชั้นเก่งมาก

    ในที่สุดแกก้อมีงานทำ จะได้มีตังค์ซื้ออาหารชุดใหญ่ๆๆ สมใจอยาก

    อิอิ…ดีใจด้วยนะ เพื่อนนิวทรหด อดทนมาก สู้ๆๆ

  6. to aeicafe : ฮ่าฮ่า ดีมาก ให้มันส่งมาเลยนะ ของเก่าใกล้หมดแล้วเอ๋ ใจจะขาดดดด

    to the nuii : ได้งาน แต่ไม่ได้เสียเงินกินเล้ย เพราะเค้าให้กลับบ้านฟรีวันละเมนู อร่อย งั่มๆ :D:D:D thank you เเก

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: