ต้องจากเธอไกล .. เพื่อไปลอนดอน ตอน เพิ่งมาถึง

ร่ำลาชาวเเก๊งด้วยอาการมึนๆ มันพาไปเลี้ยงส่ง อากิโยชิ เเต่ส่งผลให้เกิดอาการอาหารเป็นพิษก่อนไปซะงั้น ดีนะได้ยาหมอเเละยาธาตุน้ำขาวตรากระต่ายบิน เลยทำให้ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้นก่อนเดินทางไม่ถึง 3 ชั่วโมง 

หลายๆคนบอกว่าอยากมาส่ง เเต่ชั้นเห็นว่ามันคงไม่ได้ต่างจากการไปเที่ยวอินเดียเท่าไหร่ ก็เลยบอกว่าไม่เป็นไร เพราะเเม้เเต่เเม่ดิชั้นเอง ก็ยังไม่มาเลย เเกให้เหตุผลว่า “สนามบินนิวก็ไปบ่อย ไม่หลงหรอก” ฮ่าฮ่า .. ก็จริงของเเม่อ่ะนะ เลยเดินทางไปสุวรรณภูมิอย่างเหงาๆ พร้อมเพื่อนร่วมทางสมัยไปเที่ยวอินเดียด้วยกันยืนยัน นั่งยัน นอนยันว่าจะไปส่ง … สองคนตายาย .. เดินเงื่องๆกันอยู่สองคน ตี 1 กว่าๆ สนามบินบางตาไปด้วยผู้คน .. (ก็ใครเค้ามาบินกันตอนตีสามเเบบชั้นเล่า) เเล้วก็ถึงเวลาต้องเดินทาง … ไม่อยากจะทำ ก็ต้องทำ .. โบกมือลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ เอาน่าอีก 3 อาทิตย์ ก็เจอกันที่อิตาลีเเล้ว อย่ามาทำเป็นหงอย เหงา อย่ามาทำเป็นเศ้า เดี๋ยวปั๊ด …

เเงๆๆๆๆ  

ไม่อยากไปเเล้วววววว …

หลังจากนั่งเครื่องมาราธอนมากว่า 14 ชั่วโมง (รวมระยะเวลาดีเลย์ที่เมืองไทยเเละที่ดูไบไปอีกเกือบ 3 ชั่วโมง) ในที่สุดก็มาถึง “ลอนดอน” จนได้ … สิ่งเเรกที่เดินขาขวิดเเทบสะดุดหลังจากมาถึงสนามบินฮีทโทรว์ที่ลอนดอนคือ “smoking area” ฮ่าฮ่าฮ่า …. ตอนนั่งเครื่องกระสับกระส่ายมาตลอดทาง พยายามหลับเเล้วหลับอีกเพื่อให้ลืม เเต่ป้าลอนดอนเนอร์ที่นั่งข้างๆ ท่าทางจะไม่ได้คุยกะใครมานาน เห็นชั้นลืมตาเมื่อไหร่ เเกรีบทักทันทีทุกครั้งไป … หลังจากมาถึง ตุ๊มๆต่อมๆ ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองที่อังกฤษ นึกว่าจะโดนส่งกลับไหม (กลัวเกินเหตุ มาถูกกฎจะถูกไล่กลับทำไมเล่า ยัยบ้า) เเล้วก็รีบโทรทันทีถึงเพื่อนเก้ “อย่าลืมมารับชั้นนะเว้ย” ฮ่าฮ่า เก้บอกว่าอีกสองชั่วโมงจะไปถึง เลยใช้ชีวิตเหมือนใน terminal อยู่สองชั่วโมงอย่างงงๆ

ลอนดอนวันเเรกไม่หนาวเหมือนที่โดนขู่ เเต่ระหว่างอัดสารพิษเข้าปอดอย่างเมามันไปถึง 5 เเท่งด้วยกัน (อยากจัด) ใช้เวลาไปประมาณ 40 นาที ด้านนอก มือเริ่มเย็น ต้องหาที่พักพิงด้านในโดยด่วน ก่อนจะเเข็งตาย

หิวน้ำมาก เเต่ไม่มีเหรียญ อยากจะหยอดเหรียญกดเป๊ปซี่มากินซะหน่อย ถ้าต้องไปร้าน เเถวนั้นก็เเพ๊งเเพง .. มาวันเเรก เพิ่งมาถึง อย่าเพิ่งวู่วาม ใจเย็นๆ เก็บตังไว้ก่อน ซื้อสุ่มสี่สุ่มห้า ตัวเองเจ็บตัวไม่เป็นไรหรอก เเต่โดนเพื่อนเก้ด่าเนี่ยเด่ะ เซ็งกว่า เลยนั่งนิ่งๆ เจียมเนื้อเจียมตัว รอมันมา พาไปเล่น …

ในที่สุด มันก็มา ทุลักทุเลเล็กน้อยนั่ง tube ไปบ้านมัน :)  เกือบชั่วโมง บ้านมันอยู่บริเวณที่ไม่หรูไม่หราเเต่ไม่น่าเกลียด ใช้ได้เลยเเหละเเถวนี้ มีก็เเต่มันนี่เเหละที่ผิดเเผกจากชาวบ้าน ฮ่าฮ่า มันบอกให้ไปอาบน้ำ .. ฝันไปเหอะ ตอนเย็นเริ่มหนาวๆเล็กน้อย เเต่หิว เก้บอกว่า ช้อปปิ้งมาทำกินเองประหยัดกว่า เเถมอร่อย (อันหลังไม่ค่อยเเน่ใจเพราะมันจะทำให้กิน) ก็เลยออกไปช้อปกัน เวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง มันพาไปประมาณ 5 supermarket เเละต้องการให้ชั้นจำทุกอย่างให้ได้ภายในวันเดียว ไอ้นี่ท่าจะบ้า … (คือเวลามันมีน้อย จะมาดูเเลเทคเเคร์กันตลอดก็ไม่ได้ ไอ้เราก็เข้าใจ เอะอะเลยถ่ายรูปยิก จำไม่ได้ จะได้เก็บรูปไว้ดูได้ ไว้วันหลังจะเอารูปมาเเชร์นะ) เดี๋ยวไปก่อน .. ไม่ได้เจ็ทเเล็ค เเต่ … อยากอัดสารพิษเข้าปอด .. อีกแล้ว🙂

~ โดย โตเดี่ยว บน ธันวาคม 4, 2007.

2 Responses to “ต้องจากเธอไกล .. เพื่อไปลอนดอน ตอน เพิ่งมาถึง”

  1. เพื่อนเก้หรือแม่เก้ก็ไม่แน่ใจ เอะอะเรียกกินข้าว เหมือนแม่ไม่มีผิด ฝากบอกด้วยว่าลิมเอาข้าวกล่องให้กูก่อนกลับอะ อยากกินอีกกกกกกกก เออไว้เจอกันนะ เพื่อนเขย เอ้ย เพื่อนเอย…. 555😀

  2. เเหมๆ มาไวเชียวนะ ชั้นลืมเอารูปให้เเกว่ะ เดี๋ยวเอามาลงบล็อกให้ดูเล่นๆละกันเนอะ ส่วนเพื่อนเก้ วันนี้เหมือนเดิม เรียกชั้นกินข้าวตลอดเวลา ฮ่าฮ่า มันกลัวคนอ้วนน้อยกว่ามันเเน่ๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: