อย่าอ่าน ขอร้อง

เเค่เรื่องมึนๆที่อยากโวยวาย … ไม่อยากให้ใครมาเสียเวลา .. เพราะงั้น อย่าอ่านเลย

ปกติ .. ไม่ค่อยเป็นคนปฎิเสธใคร (นอกจากกินเหล้า พักหลังปฏิเสธบ่อยไปหน่อย มันเหนื่อยยย)

เเต่ถ้าเรื่องอื่น ว่าไงว่าตามกัน ไม่ว่าจะกับพ่อ กับเเม่ กับเเฟนเก่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับลูกค้า

รับงานมาแล้ว เป็นทำ ทำแล้วต้องทำให้เสร็จ

เเต่ถ้าเมื่อไหร่ที่บอกว่า “ไม่” ล่ะก็ มันก็คือ “ไม่” จริงๆ

และเเล้ว วันนี้ก็ได้ทำการยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

บอก “ไม่” ไปคำโตๆ กับลูกค้าเเสนเฉื่อย หลอกให้รอ รอ รอ รอ รอ

ทำยังกับว่า .. เป็นลูกค้ารายเดียวในโลกที่ชั้นต้องดูแล

ระหว่างที่รอก็มีปัญหาจุกจิกกวนใจตลอดเวลา

อะไรที่ตกลงกันไว้ ไม่ทำอ่ะ

เเต่จะเอาไอ้ที่ไม่ได้ตกลง และบอกว่า ช่วยหน่อยนะ

เเรกๆก็ช่วยดีอยู่ หลังๆเริ่มรู้สึกเเปลกๆ

มันช่วยเยอะไปหน่อยมะ

ไม่ได้เเค่ช่วยงานที่ตัวเองต้องทำ

เเต่นี่ต้องช่วยอะไรก็ไม่รู้..อีกบานตะไท

ไม่ไหว

ที่สำคัญ เส้นตายคือเดือนมิถุนา นี่ปามาสองเดือน

ยังไม่มีฟีดเเบ็คอะไรสักอย่าง

สิ่งที่ได้กลับมาคือ … พรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้ได้

ชั้นรอ “พรุ่งนี้” ของลูกค้ามาเป็นเวลาสองเดือน มันเลื่อนไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

ก็เลยคิดว่า ถึงวาระซะทีที่จะต้องทำอะไรบางอย่าง

คนเรานับ 1 นับ 2 ยังพอไหว เเต่อย่าให้ต้องถึง 3 เลย

เส้นมันจะขาดผึง แล้วมันจะดีดใส่ตัวอย่างแรงเลยล่ะ

เเต่ … มันก็มาให้นับ 3 จนได้

แต่ … อีกเหมือนกัน

เสียใจ … ไม่นับแล้วโว้ยยย ทนไม่ไหวเเล้วโว้ยยย

ไม่ต้องทำมาหากินอะไรอย่างอื่นกันเลยหรือไง (โมโหจัด)

 แต่พอออกอาการไป สิ่งที่ทวงถามมาตลอดสองเดือนก็เกิดอุบัติ เสร็จขึ้นมากะทันหัน

เหมือนเวลาสั่งข้าวแล้วไม่มาซะที พอบอกว่าไม่เอาปุ๊บ มันมาเสิร์ฟปั๊บ

ยังไง ยังงั้น (หรือเมื่อก่อนลูกค้าจะเป็นพ่อครัวมาก่อน)

มาเลยครับ บอกว่า เสร็จเเล้ว ช่วยทำให้เสร็จหน่อยละกัน อีกนิดเดียว

เชื่อก็ใบ้แล้วค่า …. หมดศรัทธากันไปนานแล้ว

มาคิดๆดู ชั้นเองไม่รับผิดชอบหรือเปล่า …

เเต่ตีลังกาห้ารอบ ก็ตอบเหมือนเดิมว่า “ไม่” นะ

คำปฎิเสธที่ให้ไป ก็คือสิ่งที่สมควรได้รับ …

จบคือจบ พอคือพอ หลอกให้รอมานานเเสนนาน

พอกันที

ตอนนี้เหลืออย่างเดียวคือ ไอ้ที่ทำๆไปแล้ว เเละจะเรียกเก็บเงินน่ะ

จะได้เงินหรือเปล่าเนี่ยเซ้ …

สัญญาก็ไม่มี พลาดตั้งแต่ต้นเพราะไว้ใจ

สมน้ำหน้าตัวเองจริงๆ

เเต่…ความผิดพลาด มันจะเป็นบทเรียนไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

โอเค … ยังไง ชีวิตมันก็ต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆอยู่แล้วนี่

ตอนนี้ก็สบายใจขึ้นมาเเล้วที่ไม่ต้องทำมันอีก

ก็ดี … อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เอาก็เอา

…………………………………

โอยยยยย ค่อยยังชั่ว

นี่ขนาดบ่นให้เพื่อนฟังมาสองสามคนแล้วนะ มาหายเอาตอนเขียนนี่เเหละ

ตัวหนังสือเอ๋ย ชั้นรักเธอจริง จริ๊ง

ช่วยได้เสมอ

ไปล่ะ

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 16, 2007.

7 Responses to “อย่าอ่าน ขอร้อง”

  1. โอ่ะๆๆๆ ใครกันหนามาสะกิดก๊อตจิล่า ปัดเดี่ยวคงมีพ่นไฟ เหยียบเมืองกันพัง

    งี้แระคับ เค้ามักเป็นฝ่ายถุกซำเหมอ ไม่ว่าจะลูกค้าหรือนายจ้างงงงงง
    เค้าสปีชี้เดียวกัน

    เอ ผมไม่ได้อ่านคำเตือนว่าอย่าอ่านรึป่าว ฮาๆๆๆ

  2. ฮ่าฮ่า บอกแล้วว่าอย่าอ่าน

  3. อ่านมะออกค้าบบบบบ
    มาววววเข้ามาอีกแระ

  4. เมามาทั้งปี ถามจริงๆนะคะ ชีวิตมันเศร้าอะไรนักหนาเหรอ??? 😀 😀 😀

  5. เหอๆๆ บิ้วให้เศร้าไปวันๆอะคับ
    โอ้ เช้านี้ไม่แฮงค์ วู้ๆๆๆ

  6. Who is the hell client do i know it wa?? 555 เอาน่ามันผ่านไปแล้ว เผาพริก เผาเกลือ กันไปเลย แถวบ้านเรียก สาปส่ง 😉

  7. เผาเสร็จไม่พอ ต้องเอาผงมาเผาอีกรอบ กลัวมันไม่ตายจริง!!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: