โอ๋ โอ๋ … อย่าร้องไห้

ออฟฟิศ

กริ๊งงงงงงง

“ฮัลโหลลล”

“เจ๊ ว่างป่ะ เบื่ออ่ะ เจอกันหน่อยดิ อืม … มีปัญหานิดหน่อย

ไม่อยากอยู่บ้าน เจอกันนะเจ๊ ไม่ได้เจอกันนานละ”

4 เดือนต่อมา  

ระเบียงบ้าน

กริ๊งงงงง

“ฮัลโหล ว่าไงน้อง”

“เจ๊!!!!!!! เบื่ออ่ะ กินเหล้ากัน เซ็ง เอาอีกแล้วอ่ะ เรื่องเดิมๆ

เจ๊รู้ไหมว่ามันเป็นงี้นะ งี้ๆๆๆๆๆ งั้นๆๆๆๆ โง้นๆๆๆๆๆๆ เจอกันหน่อยดิเจ๊

 ไม่ได้เจอกันตั้งนานเเล้ว”

5 เดือนต่อมา

หน้าลิฟท์

กริ๊งงงงงง

“ฮัลโหล”

“เจ๊อ่ะ ฮือๆๆๆๆ เเงๆๆๆๆ เค้าอ่ะ ฮือๆๆๆ เเงๆๆๆๆ

เเงๆ ฮือๆ เลิกกันเเล้ว เเงๆ โฮๆๆๆ เจ๊มาหาหน่อยดิ เศร้าอ่ะ

ไม่ได้เจอกันตั้งนานเเล้วด้วย เจ๊มานะ ฮือๆๆๆ เเงๆๆๆ”

1 ปี ผ่านไป

กริ๊งงงงงง

“ว่าไงไอ้น้อง”

“เจ๊ คืนนี้กินข้าวกัน เดี๋ยวพาเพื่อนไปด้วยคนนึงนะ ก็..คนนี้เเหละ

ไปนะเจ๊ ไม่เจอกันนานเเล้ว”

6 เดือนถัดมา

กริ๊งงงงง

“ฮัลโหล โย่ โย่”

“เจ๊ ว่างป่ะ เจอกันหน่อยดิ เบื่อ เปล่า ไม่ได้ทะเลาะกัน …

อืม..จริงๆก็นิดหน่อยอ่ะ ไม่เหมือนคนที่เเล้ว ออกมาก่อนดิเจ๊

ไม่ได้เจอกันนานละ เเล้วเดี๋ยวเล่าให้ฟัง”

7 เดือนถัดมา

กริ๊งงงงง

“ว่าไง”

“เจ๊ ช่วยหน่อยดิ ตอนนี้อยู่ทองหล่อ ออกมาเลยได้ไหมอ่ะ

อ่ะ รอก็ได้ เเต่ออกมานะ เซ็งๆน่ะ เลยออกมา เปล่า ไม่ได้มีอะไร

เค้าก็อยู่ของเค้าไปดิ วันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน …. ก็ …. เค้าทะเลาะเเหละ

เจ๊ออกมาได้กี่โมงอ่ะ ออกมานะ ไม่ได้เจอกันนานเเล้ว”

เมื่อวาน

กริ๊งงงงงงง

“ทะเลาะกันอีกแล้วเรอะ”

“เจ๊อ่ะ ….. ไม่ทะเลาะเเล้ว เลิกกันเเล้ว ทนไม่ไหวเเล้ว

ออกมานะเจ๊ เดี๋ยวไปหาก็ได้ ไม่ได้เจอกันนานเเล้ว”

เออ … เว้ย เฮ้ย

ทุกครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดังและชื่อน้องสาวคนนี้โชว์หราบนหน้าจอ

สมองมันสั่งการว่าเคลียร์คิวด่วน …. มันกำลังต้องการความช่วยเหลือ

เวลาดีๆมันจะหายไป

เเต่เวลาใจของมันหาย มันจะมา เหมือนว่าเราจะทวงคืนให้มันได้ยังไงยังงั้น

ไม่เคยอึดอัดที่มันคิดถึงเฉพาะเวลามีปัญหา

เเต่กลับรู้สึกดีซะมากกว่าที่มันคิดว่าเราทำให้มันอบอุ่นสบายใจขึ้นได้

ถึงมันจะกระอักกระอ่วนใจบ้างในบางครั้งจนต้องโกหกเราว่าไปคุยงานกัน

เเต่…สุดท้ายมันก็เป็นมัน โกหกไม่เป็น 

ทุกครั้งที่ไปหาก็เหมือนไปเเปลงร่างเป็นส้วมให้มันระบาย

มันจะปลดปล่อยแบบไม่สนใจว่าส้วมจะเต็มหรือยัง

การหาจังหวะให้มันกดชักโครก อันนั้นยิ่งยากไปใหญ่

ต้องให้ล้นเลอะเทอะออกมาเองแล้วมันถึงจะหยุด

พอมันหยุดเเล้วถึงจะได้เวลาของเราดูดซับสิ่งปฎิกูลในใจ

ที่มันปล่อยออกมาให้หมดไป

เดจาวูเกิดเเล้วเกิดเล่ากับน้องสาวคนนี้

เเต่เจ๊ … ก็คือเจ๊

มันมองว่าเจ๊เป็นส้วม เจ๊ก็จะเป็นส้วมให้มัน

เพราะอย่างน้อยๆ มันก็สม่ำเสมอ

มันเรียกหาเจ๊ทุกครั้งที่เศร้า

5 ปีก่อนเป็นยังไง ปีนี้ก็ยังเป็นยังงั้น

คิดแล้วก็ดีกว่าบางสิ่งบางอย่างหรือบางคน

เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ประเภทที่หายแล้วหายลับไม่กลับมาเลย

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน สิงหาคม 2, 2007.

5 Responses to “โอ๋ โอ๋ … อย่าร้องไห้”

  1. โห..เจ๊ เขียนละเอียดเห็นภาพส้วมบนหน้าเจ๊เลยอะ อืมม กลิ่นมาด้วยหวะ ถึงหวะเพื่อน 555 เออ..แล้วเจ๊หละไประบายทีไหน เรี่ยราด รึป่าว 😉

  2. 555

  3. 5555 ไอ้บ้าไล!

  4. เหมือนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบ 555
    งี้ผมต้องสวมวิณญาณช่างภาพสงครามซะแล้ว

  5. นี่ไง “ฑูตส้วม” ภารกิจของฑูตส้วมเป็นอย่างนี้..นี่เอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: