เกือบจะสาย

img_0565.jpgimg_0565.jpgimg_0565.jpgimg_0565.jpg

“เราคงเจอกันน้อยไป … คุณถึงไม่รู้จักฉันเลย”

ประโยคนั้นถูกเปลี่ยนสรรพนามเมื่อวานนี้  ตอนที่ได้พูดกับใครบางคน

“เราคงเจอกันน้อยไป พ่อถึงไม่รู้จักลูกเลย”

ไม่บ่อยที่ฉันได้เจอกับพ่อ …

ยิ่งโตขึ้นเท่าไหร่ ความเเข็งก็มีใส่กันเท่านั้น

เเต่ทุกครั้งที่เจอ พ่อก็ให้บทเรียนอะไรมาให้คิดประจำ

เมื่อวาน … ชั้นทำซ่าจนพ่อถึงกับอึ้ง

ประโยคบ้าๆเเค่ประโยคเดียว

ทำให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกของเราสองคน กลายเป็นป่าช้าขึ้นมาทันตาเห็น

ความขัดเเย้งของคนสองวัย ที่มีจุดมุ่งหมายแบบเดียวกัน

ทุกอย่างที่เป็นตัวชั้น ก็ถูกถ่ายทอดมาจากพ่อ

ราวกับพระผู้เป็นเจ้าสร้างบล็อกมาสองบล็อก เเต่ส่งมาเกิดคนละเวลา

พ่อไม่รู้จักชั้นเลย หรือว่าชั้นไม่มีเวลาให้พ่อทำความรู้จักกันเเน่

ถ้าพ่ออายุเท่าชั้น พ่อคงเถียงคำนั้นกลับมา

เเต่เพราะพ่อคือพ่อ จะมาต่อล้อต่อเถียงเพียงเพื่อจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บทำไม

ตอนเด็กๆ ชั้นทำตามพ่อทุกอย่าง กินเหมือนพ่อ เดินเหมือนพ่อ พูดเหมือนพ่อ

สังเกตเหมือนพ่อ เที่ยวเหมือนพ่อ ทำงานเหมือนพ่อ เเละอีกจิปาถะที่ได้แบบมาจากพ่อ

แต่วันนี้กลับบอกว่า พ่อไม่รู้จักชั้นเลย

ทำไมจะไม่รู้จัก ในเมื่อทุกๆอย่างในตัวชั้นมันคือความเป็นตัวพ่อ

ชั้นพูดมันออกไปได้ยังไง

รู้ก็รู้ เรียนก็เรียน ตัวอย่างก็มีให้เห็น เเต่ก็ยังทำ

ทำไมคนเรามักมาเสียดายหรือเห็นคุณค่าอะไรบางอย่างในวันที่มันสายเกินไป

ทำไมวันที่รู้ตัวว่า “เกือบจะสาย” ไม่รู้จักทำให้มันดี

อย่างชั้นตอนนี้ ยังไม่สาย เเต่ก็ “เกือบจะสาย” ไปแล้ว ใช่ไหม

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน กรกฎาคม 15, 2007.

2 Responses to “เกือบจะสาย”

  1. เฮ้อ… แถวบ้านเรียก ทรพี อะ อุอุอุ ล้อเล่น..”รักพ่ออย่าทะเลาะกัน” 🙂

  2. เออ … ยังเครียดอยู่เลยนะเนี่ย … ทำไปด้ายไง 😦

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: