ชิคาโก้ โต..จะตาย X : อินเดีย .. บุก

ร้านอารี่ ดีอย่างไม่ต้องใส่ชุดไทย เเละไม่ต้องร้อยพวงมาลัย เเฮ่ๆ

อยากใส่อะไรก็ใส่เเต่ให้มันทะมัดทะเเมงและสะอาดสะอ้าน ….

(ชุดอ่ะสะอาดเเล้ว เเต่ชั้นนี่สิ เหอ เหอ เหอ)

เป็นการเสิร์ฟครั้งเเรกในชีวิต

และเป็นครั้งเเรกที่ชั้นมีโอกาสนั่งหลังบาร์และต้องสอดส่ายสายตาไป 20 โต๊ะ

เพื่อดูว่าใคร ขาดเหลืออะไร

น้ำเป็นสิ่งเเรกที่หมดไวกว่าอย่างอื่น พอเสิร์ฟไปถึงโต๊ะ 20

โต๊ะเเรก กินกันหมดอีกแล้ว ต้องเดินไปเสิร์ฟใหม่

เเค่เสิร์ฟน้ำก็เดินกันวันละหลายกิโล ขนาดร้านไม่ได้ใหญ่มากนะเนี่ย …

ช่วงค่ำ มักจะมากันเป็นครอบครัว เพื่อนฝูง

ที่มาบ่อยคือชาวอินเดีย มาไม่มาเปล่า พกลูกเด็กเล็กเเดงมาด้วย และตืดสุดๆ

พวกเค้าจะอยากได้ทุกอย่างที่ขวางหน้า สั่งเเล้วสั่งอีก

ชั้นได้ยินกิตติศัพท์ของชาวอินเดียมาจากพี่ชายที่ทำเสิร์ฟอีกร้านนึง

ทำเอาหนาวเมื่อต้องเปิดซิงกับอินเดียโต๊ะเเรก

เเละเป็นดั่งคาด สั่งเเล้วเปลี่ยน เปลี่ยนเเล้วสั่งใหม่

ทำถูกก็บอกว่าทำผิด ใส่ไอ้นั่นไม่ดี ใส่ไอ้นี่ไม่อร่อย

โอยยยยยย ไปผัดเองไหมค้า เรื่องมากจริง

ลูกๆที่พามา ก็วิ่งเล่นยังกะร้านเราเป็นสนามเด็กเล่น

ร้องไห้ อ้วก ฉี่ มีหมด

เวลาเห็นอินเดียเปิดประตูมาทีไร

เเทบอยากกดสวิทซ์ไฟหน้าร้านให้ขึ้นคำว่า CLOSE !!  

 เช็คบิลเสร็จ ก็ให้ทิปน้อยกว่ามารยาทอีก … เหนื่อยฟรีสุดๆ

มีอยู่วันนึง มีอินเดียคนนึง มาคนเดียว

มาตอน 2 ทุ่ม อ้ะ มาคนเดียว โอเค น่าจะกินง่าย อยู่ง่าย ไม่มีปัญหาอะไร

เเต่นั่งจน 4 ทุ่ม ร้านจะปิด เเขกอื่นๆเค้าทะยอยกลับกันไปหมดเเล้ว

เหลือตานี่นั่งอยู่คนเดียว ไม่รู้รออะไร

ชั้นเหลือบมองเป็นระยะๆ รอจังหวะเมื่อไหร่จะสั่งเช็คบิลซะที

ตานี่ก็สบตาเป็นระยะๆ เอะอะเรียกเติมน้ำ

แต่ไม่ยักกะสั่งอะไรเพิ่ม และไม่ยักกะสั่งเช็คบิล

จน 4 ทุ่ม … ป้าป้อม ลุงเบิ้มและ Mago รอหลังครัว เตรียมกลับบ้าน ….

พอเเกเสร็จงานในครัวกันเเล้ว ยื่นหน้าลอดประตูครัวมาสังเกตความเคลื่อนไหว

ยุให้ชั้นเดินไปเช็คบิลเลย เพราะถึงเวลาร้านปิดเเล้ว เราต้องให้เค้ากลับได้เเล้ว

ตอนเเรกชั้นก็เกรงใจ เเต่พอครึ่งชั่วโมงผ่านไป ก็ไม่ไปซะที

ชั้นเลยเดินไป “ขอโทษนะคะ ร้านปิดเเล้ว ขอเช็คบิลด้วยค่ะ”

เค้าพยักหน้าเเละยิ้ม (น่ากลัวสุดๆ)

ชั้นเดินกลับมาที่เคาท์เตอร์ ตานี่เดินตามมา

กินไปประมาณ 15 เหรียญ เเต่จ่ายบัตรเครดิตหรือเดบิตนี่เเหละ บ้าที่สุด

รูดการ์ด ให้เซ็นต์ ชั้นก็วุ่นๆกับการเคลียร์ตังอื่นๆไปด้วย

ตานี่ก็ส่งใบเสร็จที่เซ็นต์แล้วคืนมา เเต่พลิกด้านหลังมาให้

ตอนเเรกชั้นไม่ได้ใส่ใจ  รีบเช็ค รีบเก็บ รีบไล่ รีบไป

เเล้วก็ส่งใบเสร็จสำหรับลูกค้าให้เค้าไป

ยิ้มหวานที่สุดในรอบปีด้วยอารามดีใจ พี่เค้าจะกลับบ้านเเล้ว ชั้นจะได้กลับมั่ง

Thank you. Have a good night.

บอกลาก็เเล้ว แต่ตานี่ยังอยู่ ชั้นเลยมองหน้า May I help you?

เค้าก็เลยยื่นใบเสร็จใบเเรกที่เค้าเซ็นต์และเขียนอะไรไว้ด้านหลังส่งให้ชั้น

ชั้นก็หยิบมา อะไรของมันวะ 

เขียนอะไรมาให้อ่าน … จะด่ากันหรือไงว่าเราไล่กลับบ้าน

หรือว่าเป็นใบ้ เอ … เเต่เมื่อกี๊ก็สั่งอาหารได้ปกตินี่หว่า

มัวเเต่คิด เค้าก็คะยั้นคะยอให้อ่านก่อน

ก็เลยเอามาอ่าน เห็นแล้วจะเป็นลม

ลองนึกภาพพี่ชายชาวอินเดีย ไซส์มาตรฐาน … มากินข้าวร้านอาหารไทย

ยืนหน้าเคาท์เตอร์ รอปฏิกิริยาจากหญิงไทยที่ได้อ่านข้อความ ที่เขียนว่า …

Can you go out with me tonight?

อึ้งเเดก (ขอโทษ เวลาตกใจมักไม่สุภาพ)

ภาพเหตุการณ์ประมวลมาภายใน 5 วินาที

นึกถึงช่วงเวลาตั้งเเต่สองทุ่มถึงสี่ทุ่มครึ่ง กับสายตาที่สบมาเป็นระยะๆ เเละยิ้มที่เเจกให้ชั้นทุก 5 นาที

เรียกไปเสิร์ฟน้ำบ่อยๆ ถามนั่นถามนี่ …… เพราะเหตุผลนี้น่ะเหรอ!!!

ตานี่พูดต่อว่า จำเค้าได้ไหม มาที่นี่ 2-3 ครั้งเเล้ว

เเต่ว่าก่อนหน้านี้มากับเพื่อนๆ วันนี้ตั้งใจมาคนเดียว เเละตั้งใจว่าจะมาชวนออกไปเที่ยวกัน

ชั้นเงียบ ……… ในร้านเงียบแทบไม่ได้ยินเสียงป้าป้อมหายใจ

อึ้ง!!!

เค้าพูดต่อว่า เค้าคิดว่าชั้นเองก็อาจจะสนใจเค้าเหมือนกัน

เพราะว่าชั้นดูแลเทคเเคร์เค้าเหลือเกิน

บ้าไปแล้ว …. คุณค้า ที่ไปดูบ่อยๆ ตอนเเรกก็ด้วยมารยาทสาวเสิร์ฟ

แต่ตอนหลัง เพราะอยากจะไล่ให้กลับไวๆต่างหากเล่า

วันอะไรเนี่ย ซวยจริงๆ

พี่เดีย (ย่อมาจากอินเดีย)  :  can you?

ชั้น : (สติกลับมาแล้ว เลยบอกไปว่า)
  

       Ahhh, sorry. My boyfriend will pick me up.

      

      He’s on the way now. Do you want to go with us? 

      

      We’re going to another party with them.
  

       (และชั้นก็ชี้ไปในครัว เเละก็ต้องตกใจเพราะทุกคนยื่นหน้าสลอนเต็มช่องสี่เหลี่ยมมาสังเกตการณ์)

พี่เดีย : (ทำหน้าตกใจเหมือนกัน เเต่คนละประเด็น)

         Oh, you have boyfriend already?

         I came here many time but never see.

         (ประโยคสุดท้ายทำท่าไม่เชื่อ)

ชั้น :   (จะเห็นได้ไงเล่า ไม่มีโว้ยไม่มี)
      

         Yes, i have.  He’ll be here in twenty minutes,
  

        

         you wanna meet him?

พี่เดีย : Oh, no. I thought you have no one

         and I thought you err … you’re interested in me too. 

         You smiled and you looked at me all the time.
  

ชั้น : (โอยยยยยย … เด็กเสิร์ฟก็ต้องยิ้มเด่ะ ไอ้บ้า บ้า บ้า)

พี่เดีย : Hmmm .. maybe I should go now.

ชั้น :   Yeah, I think so.

        Anyway thanks for asking me out

        but you really misunderstood.

        I smile to everyone but no one asks me like this
  

        because they know that i am on my duty, it’s not a flirt.
  
        Not only me i think every waiters and waitresses do the same as mine too

        so hope you don’t misunderstand them again

        when you go to somewhere else. Byeeee.

        

และหลังจากนั้น ชั้นไม่เห็นเค้ามากินอีกเลย

พวกป้าๆลุงๆขำกันใหญ่ จะบ้าตาย

ฝรั่งไม่มีมาจีบ มีเเต่อินเดีย ตาย ตาย ตาย
 

~ โดย โตเดี่ยว บน กรกฎาคม 10, 2007.

2 Responses to “ชิคาโก้ โต..จะตาย X : อินเดีย .. บุก”

  1. มีไม่กี่ครั้งในชีวิตที่โอกาสงามจะแวะเข้ามาทักทาย
    แต่อันนี้ออกจะดู “ไม่สวยแล้วไง” มากกว่าเนอะ อิอิ
    ต้องยกนิ้วให้นิวเลยอ่ะ กล้าหาญมากที่ตอบพี่เดียไปอย่างงั้น
    เอาตัวรอดมาได้ แต่ก็อดสงสารพี่เดียไม่ได้ อกหักดังเป๊าะ

  2. ไม่ไหวๆๆ ยกมือบายยยยย บายยยพี่เดียแทบไม่ทัน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: