โมโม่ VI : Indispensable Momo

กุยโด (ชีวิตจริง) :  ขอบคุณนะ ที่มาส่ง แล้วเธอจะไปไหนต่อ

โมโม่ (ชีวิตจริง) :  พอส่งเธอกลับบ้านแล้ว ชั้นจะกลับไปอยู่ที่นั่นต่อ จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องไปอินเดีย 

กุยโด (ชีวิตจริง) :  เธอติดใจพวกเค้าเเล้วใช่ไหมล่ะ ….. พวกเค้าต้องดีใจเเน่เลย

เธอรู้ไหม เมื่อวานพวกเค้าบอกชั้นว่าก่อนหน้าที่เราจะมา เค้าก็อยู่กันอย่างปกติ

เเต่ตอนนี้ เค้ากลับรู้สึกว่า … ถ้าพวกเรากลับไปแล้ว พวกเค้าจะมีวันดีๆแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า 

โมโม่ (ชีวิตจริง) :  เค้าบอกอย่างนั้นเหรอ … หรือเธอจะไม่กลับเมืองไทย แล้วกลับไปที่นั่นกับชั้นไหม

กุยโด (ชีวิตจริง) :  ตอนนี้คงต้องปล่อยเป็นหน้าที่เธอแล้วล่ะ ชั้นว่าเค้าติดใจช็อกโกเเลตเค้กของเธอกันหมดเเล้ว 

dscn4768.jpgdscn4768.jpgdscn4768.jpgdscn4768.jpg

In a book says,

    She became so important to them that they wondered
    how they had ever managed without her in the past.
    And the longer she stayed with them,
    the more indispensable she became – so indispensable,
    in fact that their one fear was that she might some day move on.

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 30, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: