อุโมงค์ … ฯลฯ

dsc06825-mmm.jpgdsc06825-mmm.jpgdsc06825-mmm.jpgdsc06825-mmm.jpgdsc06825-mmm.jpg

เขียนมาตั้งแต่มือเท่าฝาหอย

จนตอนนี้ … …. …..  เท่าฝาบ้าน

มือค่ะมือ!!

และเเล้ว การเขียนให้ตัวเองอ่าน ก็ปิดฉากลงชั่วคราว

หลังจากเมื่อ 5 ปีก่อน … เอาไปชิมลางงานเเฟต

ในสภาพหนังสือทำมือด้วยรูปเล่มสุดเยิน เเละมีเพียงเล่มเดียวเท่านั้น

(ขอโทษที ไม่มีรูปเล่มนั้นให้ชม)

ปูเสื่อ โปรโมท ประกาศก้องหน้าเเผง ถ้าสนใจ ปีหน้ามาใหม่ ได้เห็นเเน่

เเฟนคลับ (ที่เราเหมาเอาเอง) เเจกอีเมล์และที่อยู่ ให้จัดส่งไปให้หน่อย

เผื่อปีหน้าไม่ได้มา พร้อมฝากตังไว้

เกือบเผลอรับ เเต่นึกได้ว่า … จะไปทำทันอาไร้ …

ชักมือกลับแทบไม่ทัน ได้เเต่บอกว่า ปีหน้ามาใหม่นะค้า .. ทุกคน

สองปีผ่านไป …..

มันถึงได้ไปจดทะเบียนเเจ้งเกิดอีกรอบ

เนื้อหาไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเรื่องราวเล็กๆของคนเเต่ละคน

ที่มีทัศนคติเเตกต่างที่ชั้นได้มีโอกาสเข้าไปทำความรู้จักมักคุ้น

และได้บทเรียนล้ำค่า … มาโคตรๆ

จากบันทึกส่วนตัว กลายเป็นสาธารณะโดยตั้งใจ

ไม่ได้กะเอาตัง ไม่ได้อยากดัง ไม่ได้อยากโชว์อะไร

เเค่อยากรู้ปฏิกิริยาของกระเเสภายนอก ….

ว่า … ที่เขียนมาตั้งแต่มือเท่าฝาหอย

ที่ใช้ดินสอปั้นคำต่างๆนาๆเลี้ยงชีพ

มันดี มันเเย่ มันชั่ว มันเลอะเทอะ เปรอะเปื้อนเเค่ไหน

หนังสือเล่มเเรกในชีวิต … ที่หยุดคิดเเค่ว่าเอาไว้อ่านคนเดียว ก็ถึงกำหนดคลอด

ออกสู่สายตาสาธารณชน … อย่างเจียมตัว

ให้นั่งอ่านเล่นหน้าเเผงก่อนฟรีๆ ไม่สน ไม่ซื้อไม่ว่า  แค่อยากให้วิจารณ์

 เล่มสุดท้าย ขายหมดตอนไหนจำไม่ได้

รู้แต่ว่าพวกเค้า … ตกหลุมพรางชั้นเข้าแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ฟีดเเบ็คที่ได้ ก็มีทั้งชอบและไม่ชอบ บางคนอ่านเข้าใจ บางคนอ่านไม่เข้าใจ

แต่รู้สึกดีที่พวกเค้าซื้อไป แล้วไม่ได้หายวับไปกับตา

พิมพ์ออกมาไม่ได้มากมาย เพราะกลัวว่าจะขายไม่ออก

เเต่เกือบทุกคนที่ซื้อ ทะยอยส่งอีเมล์มาเหมือนค่อยๆนัดกัน

เออ วันนี้เธอส่งนะ ได้ๆ เดี๋ยววันนี้ชั้นส่ง

อืม .. งั้นวันนี้เธอชมนะ ได้ๆ เดี๋ยววันนี้ชั้นด่า

แต่เเฟนคลับ ก็อุตส่าห์ส่งอีเมล์กลับมาบอกฟีดเเบ็ค

มีบางเมล์ ส่งมาขอซื้อ ประมาณว่าเห็นของเพื่อน เลยอยากได้บ้าง

เป็นพวกชอบอ่านหนังสือทำมือ

ก็อยากจะส่งไปให้ เเต่หมดไฟ …

เลยตัดใจบอกว่ารอปีหน้าละกันนะ เรื่องใหม่ เล่มใหม่ ไฉไลกว่า

โอยยย ใครเค้าจะมารอคุณคะ

ถ้ารอจริงเค้าได้เอารองเท้ามาเขวี้ยงหน้าบ้านเเน่ๆ

ก็จากวันนั้นมาถึงวันนี้ มันก็เล่นไปเกือบๆ 3 ปี แล้ว

ยังไม่มีวี่เเววว่าจะมีผลงานโบว์ดำชิ้นที่สองออกมาป่วนเเวดวงคนเขียนคำอีกเลย

นอกจากป่วนตัวเองอยู่ในบล็อก ทั้งบล็อกไทย บล็อกอังกฤษ เพลินเค้าล่ะ

เเต่นึกไปถึงวันนั้น ก็อดยิ้มให้ตัวเองไม่ได้ทุกที

หนังสือทำมือที่ถ่ายทอดเรื่องราวบางอย่างแบบส่วนตัว …

ก็ได้รับเสียงตอบกลับจาก บก. ทั้งหลายที่ซื้อไป

เพราะวิเคราะห์วิจารณ์ได้อย่างโดนใจเหลือเกิน

นี่เเหละ คือสิ่งที่ต้องการ “การตอบสนอง” ….

ไม่ว่าจะดีหรือจะไม่ดี เเต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ชั้นได้จากหนังสือเล่มนี้

ขอบคุณ บ.ก.ทุกคนที่ซื้อไปอ่าน

(เเม้ว่าคุณๆจะทำอาชีพอะไรกันก็ตาม เเต่สำหรับชั้น คุณคือ บ.ก.)

เสียงวิพากษ์ วิจารณ์ ติ  ฉิน นินทา หรือชื่นชม

ล้วนเป็นสิ่งประเสริฐที่นักเขียนพึงจะได้รับ

ชาติหน้า เอ๊ย … ปีหน้า (ปีหน้าหมายถึงอีก หลายปี ผลัดไปเรื่อยๆ) เจอกันที่เเผง!

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 28, 2007.

2 Responses to “อุโมงค์ … ฯลฯ”

  1. อ่านแล้วเสียวสันหลังวาบ คือว่า…เล่มสุดท้ายที่ว่ามัน…อยู่…กับ…คุณแม่…555 เดี๋ยวหาให้นะ อ่านแล้วก็ดีนะ ชอบ มีประสบการณ์หลากหลายในนั้น เอ..หรือว่ายึดเลยดีฟะ ของหายาก จำได้ว่าขอตั้งนานไม่ได้ พอได้เลยเอาไว้เลย แต่ยังไงจะรออ่านเล่มใหม่ตามแผงนะ

  2. แต่เชื่อว่าคุณแม่ยังไม่ได้อ่านบทสุดท้าย เพราะถ้าอ่านแล้ว คุณแม่จะไม่มีวันนิ่งนอนใจอย่างนี้ … ว่าเเต่ จะหาเจอหรือเปล่า หรือว่ามันอยู่ในขนเเกะตัวไหนสักที่ใน NZ ไปแล้วน้า …. ฮ้า ฮ้า ฮ้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: