Bandidas 6

เราหลงทางอีกครั้งไปเจอบ้านในหุบเขาที่ไปต่อไม่ได้
เจ้าของบ้านออกมาทักทายเเละหน้าตาเหวอมากว่า
พวกเอ็งมากันยังไง เราถามทางกลับเนอร์วาน่า
เพราะตอนนี้ เขาอีกลูกมันบังอยู่
ลุงชี้ทางให้ เเต่ถามว่าทำไมมากันทางนี้ มาจากไหน มันมืดเเล้ว
กินน้ำกินท่าก่อนไหม …. อยากจะร้องไห้ เเทบจะขอบอกว่าขอนอนเลยได้ไหมลุง
เเล้วโทรบอกสถานทูตให้ส่งเฮลิคอปเตอร์มารับด้วย 5555
บ้านของลุงน่าอยู่มาก ชั้นอยากมีบ้านอย่างนี้บนเขาจัง
เอาเขาเเบบนี้นะ เย็นๆแบบนี้น่ะ อากาศดี บนเขาอีก ตายตาหลับเเน่ๆ
เเล้วก็สะดุ้ง เมื่อมีเสียงพูดขึ้นมาว่า
“เนี่ย เราอยากมีบ้านบนเขาเเบบเนี้ย ถ้าได้อยู่แบบนี้ ตายไปก็ไม่เสียดายชีวิต”
เพื่อนชั้นหันมาบอกด้วยสีหน้านิ่งๆ
เอ๊ะ นี่เธอล้อชั้นเหรอ 
เเต่เฮ้ย …. เมื่อกี๊ชั้นคิดในใจนะเว้ย ไม่ได้พูดออกไปนี่หว่า เเล้วรู้ได้ไง
ไม่ได้รู้ได้ไงหรอก เเค่ต่างคนต่างคิดเหมือนกันเท่านั้นเอง
ชั้นก็เลยยิ้มและพยักหน้า … ใช่ ตายไปก็ไม่เสียดาย
แล้วเราก็หยุด ยืน มองบ้านนั้นกันพักใหญ่

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 12, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: