Bandidas 5

ต่อจากเหวน้อย ก็ใช่ว่าจะถึงที่หมาย
เราฝ่าป่าต่อไป เเละหลง ทำให้ยิ่งอ้อมเข้าไปอีก
ชั้นกังวลเล็กน้อย เพราะเริ่มมืดเเล้ว กลัวว่าเราจะมองทางไม่เห็น
เเละตกเขาลงไป ชั้นเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายนำบ้าง
จนถึงทางตัน ทางออกคือต้องปีนหน้าผาประมาณสองเมตรขึ้นไปด้านบน
หน้าผาเกือบตั้งฉาก ซวยละกู
หลับตา อธิษฐานขอให้ดลบันดาลให้ว่องไวเกาะติดเเน่นเหมือนลิงสักหนึ่งนาที
มองหน้าเพื่อนเป็นครั้งสุดท้าย เพราะถ้าร่วงลงไป คงไม่ได้เจอกันหลายเดือน
เพื่อนถามว่าขี่คอไหม จะบ้าเหรอ ได้ตกไปทั้งคู่
เเต่ก็อุ่นใจว่ายังไง เพื่อนก็คอยช่วยอยู่
ดินเเดง หน้าผาไม่ใช่หิน เเต่เป็นดินเเดง
เหยียบที ดินร่วงที ต้องเหยียบให้เบาที่สุด
เพื่อให้เหลือเเรงยึดเกาะให้เพื่อนเหยียบต่อได้ด้วย
รองเท้าไม่ได้ใส่ตั้งเเต่ข้ามเหวเเล้ว ปีน … เพื่อนคอยดัน
ในที่สุด ชั้นก็ผ่านมาได้ … ยืนหัวเราะร่าเหมือนมารุโกะ
มองไปเบื้องหน้า โอ้ .. หุบเขานาการ์ก็อต
ชั้นเกือบได้ฝากชีวิตไว้ที่นี่ตลอดชีวิตซะเเล้ว!!!
เพื่อนตามมาติดๆ ชั้นยื่นมือไปรับดึงเพื่อนขึ้นมา ตัวหนักเป็นบ้า ไอ้อ้วนเอ๊ย!!!
เเถมยังมาทำหน้าตาสำนึกผิดที่ทางมันทรหดกว่าที่คิด

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 12, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: