Bandidas 3

 จนมาถึงเหว (เกือบ) มรณะ กว้างประมาณเมตรหน่อยๆ
เราสองคนชะงัก …
เบื้องล่างมีโขดหิน ดำทะมึน ปิดทางไม่รู้ว่าเหวมันลึกตื้นเเค่ไหน
ได้ยินเเต่เสียงน้ำไหลจ๊อกๆ
ตอนนั้น เกือบหนึ่งทุ่ม ฟ้าเริ่มมืด
เพื่อนหันมามองหน้า เราก็มอง … ไม่มีใครพูดอะไร
เเต่ต่างรู้กันว่า ต้องทำยังไง
เพื่อนถามว่า ไหวไหม ชั้นไม่ตอบ
เพื่อนถอยหลังสามก้าวเเล้วกระโดดข้ามไป
พลาด ….. ลื่นเกาะขอบเหว ใจชั้นระทึก
บอกเพื่อนให้เหยียบหินก้อนนั้น เเล้วดันตัวขึ้นไป
ใจเกือบหล่นไปที่ตาตุ่ม อย่าตายนะ …
โชคดี … เพื่อนทำสำเร็จ
ตาชั้นบ้าง … เพื่อนบอกว่า “เธอทำได้”
ไม่อ่ะ ชั้นทำไม่ได้
ฟ้ามืด คอนเเท็คเลนส์เหลือข้างเดียว ทั้งคู่
เพื่อนชั้นข้างซ้ายสั้นเกินพิกัด ไม่มีคอนเเท็คขาย เลยไม่ใส่
ชั้น เพิ่งทำคอนเเท็คหลุดไปข้างนึงตอนไปตลาด จะพลาดไหมเนี่ย
ชั้นเลือกการไต่จากขอบเหว ไปตามหินก้อนต่างๆไปอีกฝั่ง
ลักษณะมันไม่ใช่เหวลึก เเต่มันเป็นช่องกว้างประมาณเมตรกว่าๆ
เเต่ด้านล่างมีหินและดินระหว่างรอยเเยกให้เราข้ามไปอีกฝั่งได้
เเต่ต้องปีนลงไปเหยียบเเต่ละก้อนๆ
เเล้วค่อยปีนกลับขึ้นไปอีกฝั่ง
เเต่ที่เราไม่รู้ก็คือ มันหินจริงๆหรือว่าเป็นดินดำๆ
ถ้าหิน ก็เเข็งเเรงหน่อย ถ้าดิน ก็เป็นดินนิ่มๆเเฉะๆ
รู้เเค่ว่า ตกไปอาจไม่ถึงกับตายเเต่อาจพิการ

Advertisements

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 12, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: