Bandidas 4

“กูมาทำอะไรวะเนี่ย” ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอก
เพิ่งมาคิดตอนนี้ ตอนนั้นคิดเเต่ว่า จะข้ามมันไปได้ยังไง
สองคน เเต่มีสองตา ชั้นข้างนึง เพื่อนข้างนึง
คอยบอกว่าก้อนไหนน่าจะเหยียบได้
เพื่อนจะข้ามกลับมา ชั้นเลยบอกว่าไม่เป็นไร
อย่างน้อยก็มีคนรอดแล้วหนึ่ง คือเธอ
เพื่อนดุ ไม่ให้พูด เเละถอยหลังเตรียมกระโดดกลับ
เลยต้องบอกว่า กลับมาก็ช่วยอะไรไม่ได้
มีเเต่จะทำให้ทุลักทุเล คอยเป็นหูเป็นตาให้ทางโน้นดีกว่า
เพื่อนบอกว่ากระโดดกลับมาเเล้ว แล้วเราเดินย้อนไปกลับทางเเรกกัน
เพราะเพื่อนกลัวชั้นจะข้ามไม่พ้นและอาจตกลงไป
ชั้นไม่ยอม เรามาถึงขนาดนี้เเล้ว เราต้องทำได้
เพื่อนถอยเตรียมกระโดดเเล้ว ต้องบอกว่าอย่า
เชื่อชั้นเถอะ ชั้นว่าชั้นทำได้ เพื่อนปีนมาขอบเหว
ชั้นค่อยๆเหยียบหินเบื้องล่าง จากก้อนสู่ก้อน
รองเท้า ทำให้ลื่น ชั้นต้องถอดรองเท้าเขวี้ยงไปอีกฝั่ง (สบายตีนขึ้นเยอะ)
เหลือบมองไปข้างล่าง มันดำมืดน่ากลัวไปหมด
มีเเต่เสียงน้ำไหล … ถ้ามีประกายอะไรโผล่มาสักเเว๊บ
วันนี้คงไม่ได้มานั่งเขียนอะไรแบบนี้ เพราะคงตกไปหัวทิ่มตั้งเเต่วันนั้น
ชั้นมองเเทบไม่เห็น เพื่อนชะโงกหน้ามาช่วยจนเกือบร่วงลงไป
ก้อนสุดท้าย .. เพื่อนยื่นมือมารับ เเละดึงขึ้นไป
เรามองหน้ากันเเต่พูดอะไรไม่ออก
เเล้วเราก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 12, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: