Bandidas 2

Bandidas นอกจากจะสอนให้มองเป็น คิดเป็น
เอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้เรารู้จัก “มิตรภาพ” มากขึ้น
ให้เรา “หัวเราะ” กับพวกที่โหยหาเเต่ไม่เคยคิดจะ “ให้” ใครมาก่อน
หนังก็ยังสะท้อนให้นึกถึงเหตุการณ์บางอย่างเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
เหตุการณ์ระทึก ที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ทำแบบนี้อีกเมื่อไหร่
การเดินกลับบ้านที่เนปาล ที่เราไม่เลือกเส้นทางปกติ
เพื่อนบอกว่า ลองไปทางใหม่กัน เชื่อสิ ชั้นว่ามันกลับบ้านได้
ทางใหม่ที่ว่าเป็นทางขึ้นเขา ไม่ใช่ขึ้นอย่างเดียว
มันเป็นทางกลับบ้านที่โคตรอ้อมที่สุดในโลก
ขึ้นแล้วก็ลง เเล้วก็ซ้าย แล้วก็ขวา เเล้วก็ขึ้น แล้วก็ลง
เเล้วก็อ้อมๆๆๆๆๆ เเล้วก็ปีน เเล้วก็เหว เเล้วก็ข้าม
เเล้วก็หมอบ แล้วก็คลาน
ป่าน่ะ มันคือป่าชัดๆ ระยะสายตาไม่น่าเกินหนึ่งกิโลเมตร
เเต่ระยะป่า ปาเข้าไปเหมือนสามกิโล
คนเเถวนั้นบอกว่า อย่าไปเลย มันไปไม่ได้หรอก
เลยถามเค้าว่ามันไปไม่ได้เลยหรือว่ามันลำบาก
เค้าบอกว่ามันยากมาก ไปทางปกติเถอะ
เพื่อนบอกว่าไปได้ เชื่อสิ
ชั้นมองหน้าเพื่อน ใครๆเค้าก็เตือนว่าไม่ให้ไป
ทำไมมันดันทุรังจะไป …. มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง
ใจมันบอกใช่ไหม ว่าไปได้
โอเค … ชั้นก็เป็นพวก “ตามใจ” ตัวเองเหมือนกัน
ทางปกติเดินมาทุกวันเเล้ว ทางไม่ปกติอาจทำให้เราเห็นอะไรมากขึ้นก็ได้
ลองเดินเเบบลำบากดูบ้าง จะได้รู้ว่าพี่ๆเนปาลี ที่บ้านเค้าอยู่ตามดงป่าต่างๆ เค้าผ่านชีวิตกันมาได้ยังไง
เเละอีกอย่าง ชั้นเชื่อ “ใจ”  .. ว่าเพื่อนคนนี้จะพาชั้นกลับบ้านได้
เพื่อนเดินไปแล้ว ….
ชั้นกำลังเล็งเส้นทาง ว่าจะไปบนหรือล่างดี
ชั้นเดินลงด้านล่าง ส่วนเพื่อนนำไปก่อนเกือบช่วงตัวในเส้นทางด้านบน
พอหันมาไม่เห็นเงาชั้น เลยคิดว่าชั้นไม่ยอมเดิน
เกิดอาการ “น้อยใจ” ที่ชั้น “ไม่เชื่อใจ”
วิ่งกลับมาหน้าตาทะเล่อทะล่าพร้อมเสียงบ่น
ที่เเปลเเล้วจับใจความได้ว่า “ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้ทุกคนสิน่า”
โดยที่คิดว่าชั้นน่ะ ไม่ได้ยิน เเต่หารู้ไม่ว่า ชั้นเดินมาทันเพื่อนเเล้ว เเต่อยู่ข้างล่าง
ขาที่กำลังจะก้าวต่อ เเทบจะถอยกลับเอาไปยันโครมให้เพื่อนตกจากเขา
ไม่ดูตาม้าตาเรือซะเลย ถ้าชั้นไม่เชื่อ จะเดินตามมาถึงขนาดนี้เหรอ
เเค่เดินกันคนละเเนวเขาเท่านั้นเอง
เเต่เหลือบตามาด้านล่าง มองเห็นเราปุ๊บ
คำพูดก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มร่า ดีใจขึ้นมาทันที
ส่วนชั้นเกิดอาการบ้าบิ่นไปแล้ว เสียใจ ถูกมองผิดความหมาย
เเต่ก็เงียบและเดินต่อไป ส่วนเพื่อนไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกเลย
เเละลงมาเดินเเนวเดียวกับชั้น คอยหันมาดูเป็นระยะๆ เเละเเหวกต้นไม้บนล่างไม่ให้ชั้นโดนบาด
เเต่ชั้นเงียบ ไม่พูดอะไรเเม้เเต่เเอะเดียว
เอาสิ “ผู้หญิงเป็นอย่างนี้ทุกคน” ใช่ไหม
เดี๋ยวได้รู้กัน …..

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 12, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: