ส-กู๊ด-เต .. เนปาล ตอน 28 เดรันดร้า คนเก็บขยะ

เราเเยกจากเด็กๆพวกนั้น เมื่อเจ้าของร้านโมโม่ทนเด็กๆไม่ได้เเละโวยวายว่าจะโทรเเจ้งตำรวจ ชั้น เลยบอกเพื่อนว่าเราเเยกออกมาเถอะ บางทีการที่เรานั่งอยู่ พวกเค้าอาจจะไม่ชอบก็ได้ เราเดินกลับ ที่พัก ก่อนถึงเพื่อนชวนชั้นเเวะกินดู่จาก่อน ตอนนั้นสามทุ่ม เรานั่งกินกันอีกเป็นสิบเเก้ว เนปาลีคน เเล้วคนเล่าต่างเเวะมาเเล้วก็ผ่านไป เหมือนเคย มีเเต่เด็กผู้ชาย เด็กผู้หญิงเข้าบ้านนอนกันหมดเเล้ว ร้านรวงต่างปิดไฟมืด ต่างกับช่วงหัวค่ำที่มีตลาดนัดกลางคืนบนถนน New Road ตอนนี้ เก็บของ กันหมดเเล้ว เหลือเเต่เรา เเละร้านดู่จา

เเละเราก็ได้เพื่อนใหม่ ชื่อว่าเดรันดร้า มาทักทายเรา เเละ ชวนเราไปนั่งด้านหลัง ซึ่งเป็นหน้าร้านของร้านขายของชั้นนำเเห่งหนึ่ง เเต่บริเวณหน้าบ้านคือที่ นอนของพวกเขา เดรันดร้าคือคนเก็บถุงพลาสติกไปขาย นอกจากเดรันดร้า ก็ยังมียายเเก่ๆจูงหลาน 1 คน มาวนเวียนอยู่เเถวนั้นด้วย เดรันดร้าพูดภาษาอังกฤษเก่งไม่เเพ้กัน เค้าบอกว่าเรียนรู้จากทาเมล เเม่เค้าติดเหล้า เค้าเลยหนีเเม่มาอยู่เองตั้งเเต่เด็ก เดรันดร้าอาสาจะพาชั้นไปเที่ยวผับเนปาล เเต่ชั้น ไม่ค่อยอยากเข้าไปสถานที่เเบบนั้นนัก ก็เลยบอกว่าขอนั่งเล่นๆอยู่ที่นี่ละกัน พวกเราคุยกันถูกคอมาก เดรันดร้ารู้ตัวว่าเค้าเป็นใคร เเละบอกว่าหลายๆคนไม่ชอบพวกเขา เพราะว่าเขาทำงานเก็บถุง พลาสติกไปขาย คนชอบคิดว่าพวกเขาก็จะเป็นพวกขโมยของด้วย เขาถามว่าพวกชั้นพักที่ไหน เพื่อนชั้นบอกว่าปกติเราชอบนอนข้างนอก เดรันดร้าเลยบอกว่า นอนที่นี่กับพวกเขาไหม 5555 ชั้น เลยบอกว่าไม่เป็นไร ชั้นมีเกสท์เฮาส์ เเต่นั่นก็เป็นอีกน้ำใจที่เนปาลีหยิบยื่นให้นะ เดรันดร้าบอกว่า ชอบพวกชั้น เพราะว่าไม่ถือตัว เค้าไม่เห็นนักท่องเที่ยวคนไหนจะมานั่งคุกเข่าคุยกับคนเก็บขยะ อย่างพวกเขามาก่อน ชั้นบอกเค้าว่า ถ้าชั้นเดินผ่านหรือชั้นมาคนเดียว ชั้นก็คงไม่เข้ามาคุยกับเธอ เหมือนกัน เขาบอกว่าเขาเข้าใจ เพราะเธอเป็นผู้หญิง เเต่ชั้นก็บอกเค้าว่า เเต่ถ้าหลังจากนี้ ถ้าชั้นมา คนเดียว ชั้นก็คงไม่ลังเลที่จะเข้ามาคุยกับพวกเธอ ซึ่งอาจจะไม่ใช่เธอ อาจจะเป็นคนอื่นๆ เเต่ชั้นก็รู้ เเล้วว่าพวกเธอมีมุมมองยังไง ประมาณเที่ยงคืน ชั้นหิวน้ำ เลยถามเดรันดร้าว่าพาชั้นไปซื้อน้ำได้ไหม ชั้นปล่อยให้เพื่อนนั่งคุยอยู่กับคนที่เหลือ เดรันดร้าพาชั้นไปทางถนนด้านซ้ายของนิวโรด เดินไป ประมาณ 10 นาที ชั้นชอบกาฐมัณฑุเวลาค่ำคืนจริงๆ มันเงียบๆ ไม่วุ่นวาย ไม่มีคน ไม่มีรถ ไม่มี เสียงอะไรเลย จะมีก็เเต่เเท็กซี่ที่จอดรอผับปิด เหมือนรัชดาซอย 4 บ้านเรา เเต่ไม่ได้มากมายขนาด นั้น เเละเเล้วชั้นก็ได้เห็นผู้หญิงจนได้ เดรันดร้าบอกว่า ผู้หญิงที่ออกมาคือมีเเฟน เเต่ถ้าไม่มีจะไม่มา เที่ยวเเก๊งหญิงล้วนๆ จะอยู่บ้านกัน เราเดินไปจนสุดถนน ความเงียบและความมืดมาครอบงำ เเต่ชั้น ไม่รู้สึกถึงอันตรายเเม้เเต่เล็กน้อย เเม้ว่าชั้นกำลังเดินอยู่กับชายเเปลกหน้าที่รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง ใน เวลาเที่ยงคืน เเละเดรันดร้าก็ไม่ทำให้ชั้นผิดหวัง เค้าพาชั้นไปซื้อน้ำเปล่าอย่างสุภาพ เเละพากลับ มาหาเพื่อนชั้นอย่างปลอดภัยจากเสียงเเซวของเนปาลีในย่านนั้น

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 2, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: