ส-กู๊ด-เต .. เนปาล ตอน 11 บาบ้า สตอรี่

บาบ้าของเนปาลี เหมือนพระของเมืองไทย ชุดประจำบาบ้าจะเป็นสีเหลือง มีการเเต่งหน้าด้วยเเป้งพอก เเละเจิมจุดสีเเดงเล็กๆบนหน้าผากที่เชื่อกันว่าเป็นเลือดของพระเจ้า เเต่บาบ้าคนนี้ ไม่ได้เเต่งตัวเเบบนั้นหรอกนะ เค้าคือบาบ้า เเต่เป็นบาบ้าที่ไม่ใช่บาบ้าที่สุดในโลก เราเเลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอยู่นานพอสมควร เเล้วบาบ้าก็บอกว่า “เธออยู่ที่นี่ต่ออีกคืนสิ จะรีบไปไหน ยังมีอะไรอีกตั้งเยอะที่น่าสนใจในเมืองนี้ เธอน่าจะทำความรู้จักกับคนเเถวนี้ให้มากขึ้นกว่านี้นะ ว่าไงล่ะ” ชั้นบอกว่า ชั้นก็คิดว่าชั้นชอบที่นี่เเหละ เเต่ขอถามเพื่อนก่อนนะว่าเค้าจะว่ายังไง เข้าไปถาม มันยังหลับอยู่เลย ไม่รู้มันเหนื่อยอะไรนักหนา ชั้นอเลยอกมานอกห้อง เจอบาบ้าอีก คราวนี้บาบ้าชวนชั้นไปเดินเล่นในหมู่บ้าน ไหนๆเพื่อนก็นอน โอเคไปกับบาบ้าก็ดีเหมือนกัน

บาบ้าพามาที่ออฟฟิศ trekking ของเค้า เปิดไว้เพื่อให้บริการข้อมูลและบริการ Trekking บาบ้าพาคนไปเอเวอร์เรสต์มาแล้วนับไม่ถ้วน เเน่นอน ถ้าชั้นต้องการ Trek บาบ้าคงไม่ลังเลที่จะพาไปอีกคนเเน่ๆ พอเปิดออฟฟิศเสร็จ บาบ้าก็พาเดินขึ้นเขาไปทางเหนือของที่พัก เดินมาสิบนาที ยังไม่มีวี่เเววว่าจะหยุด เลยถามบาบ้าว่าเราจะไปไหนกัน บาบ้าบอกว่า พาไปดูวิวสวยๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าอยู่ที่ไหน … อืม ทำเป็น ปริศนาบาบ้า ระหว่างทางเราได้พูดคุยกันหลายต่อหลายเรื่อง ต่างซักประวัติความเป็นมาเป็นไปของกันเเละกัน เเปลกดีที่ชั้นมากับเพื่อนอีกคน เเต่ ตอนนี้กลับกำลังเดินทางอยู่กับคนอีกคน เออ…นะ

และในที่สุด เราก็มาถึง Lost Horizon ที่นี่เป็นเกสท์เฮาส์เเละมีที่นั่งกินข้าว ที่วิวด้านหน้ามองไปสุดลูกหูลูกตาจะเป็นหิมาลัย เสียดายที่ชั้นมาตอนที่เป็นฤดูฝน บาบ้าบอกว่าถ้าเป็นฤดูหนาวล่ะก็ เราจะเห็นหิมาลัยชัดเเจ๋ว เเทบไม่ต้องปีนไปดูให้เหนื่อย เราได้เพื่อนร่วมวงสนทนาอีกคน พร้อมกับ welcome lemon grass และผลไม้ที่เรียกว่าอะไรจำชื่อไม่ได้เเฮะ เป็นเม็ดเล็กๆสีเเดงอมชมพู เปรี้ยวเเสบปาก เม็ดเเข็งยังกะหิน บาบ้าบอกว่ากินเข้าไปทั้งเม็ดน่ะเเหละ บริหารฟัน .. เเหงะ กลัวจะเคี้ยวฟันด้วยน่ะสิ อร่อยก็อร่อยหรอก เเต่มันเเข็งไปไหมน่ะ นั่งคุยต่ออีกหลายชั่วโมง เหมือนว่าจะไม่มีทางจบสิ้น ชั้นเริ่มเป็นห่วงว่าเพื่อนจะตื่นมาแล้วไม่เจอ เเละจะกังวลว่าชั้นหายไปไหนกับบาบ้านานเหลือเกิน ท่าทีกระสับกระส่าย บาบ้าสังเกตได้เลยถามว่าจะอยู่ต่อหรือว่าจะกลับ ชั้นเลยบอกว่าขอกลับไปเช็คเพื่อนหน่อยดีกว่า เเล้วเราก็เดินทางกลับกัน บาบ้าเเวะที่ออฟฟิศ ส่วนชั้น เดินกลับไปบ้านเลย ไปถึงเพื่อนยังนอนอยู่บนเตียงเลย ด้วยอาการเมื่อย เหนื่อยซะเหลือเกิน เลยถามอีกครั้งว่าอยากอยู่หรืออยากไป เพื่อนเลยบอกว่าถ้าเธออยากอยู่ต่อ เราอยู่ต่ออีกคืนละกัน เพราะชั้นเองก็อยากอยู่ต่อเหมือนกัน … น่าน ..

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 2, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: