ส-กู๊ด-เต .. เนปาล ตอน 3 เหยียบเนปาลครั้งแรก

รอกระเป๋าอยู่ 20 นาที ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ก็ถูกเรียกให้ไปต่อแถวเนปาลี เพราะหน้าตาเหมือน  ไม่ไป ไม่ไป คนไทยค่ะคนไทย ใช้เวลาไม่นาน เพราะชั้นทำวีซ่ามาจากเมืองไทยแล้ว ถ้ายังไม่ได้ทำ ก็สามารถไปทำวีซ่า on arrival ได้ ถ้าโชคดีมาตอนคนไม่เยอะ ก็ไม่ต้องรอนาน แต่ถ้าเจอช่วงเทศกาล ก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเหมือนกัน

ออกมาสู่ประตูเจอชาวเเก๊งเนปาลีมายืนรอรับเพื่อนพ้อง พี่น้อง ลูกหลาน ชะเง้อแล้วก็ยังไม่เห็นเเม้เเต่เงาของเพื่อนชั้น ต้องเเหวกฝ่าด่านมาอย่างเสียวไส้หวุดหวิด กลัวว่าพี่เค้าคว้าผิดจะเอาชั้นไป (ก็เห็นว่าเค้าว่าว่าหน้าเหมือนพวกเค้า) เเต่หนียังไงก็ยังไม่พ้น เเก๊งเเท็กซี่ปรี่เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว พูดอะไรไม่รู้เบลอไปหมด โชคดี เจอพี่เเท็กซี่ใจดี พูดภาษาอังกฤษคล่อง มาดักหน้าดักหลัง พร้อมบอกว่า 300 รูปีเท่านั้น (เท่านั้นอะไร อย่ามาหลอกกัน เค้าบอกว่า 200 เอง อย่ามาซี้ซั้วค่ะ) เเต่ด้วยความที่พี่เค้าใจดี เป็นมิตร ยิ้มเเย้ม ไม่ไปไม่เป็นไร ผมยืนเป็นเพื่อน ก็เลยได้พี่เค้าเป็นเพื่อนคุยเเก้เหงาระหว่างรอเพื่อน ช่างคุยจริงๆ นะคนเนปาล

20 นาทีผ่านไป เพื่อนชั้นก็ยังไม่มา ปกติก็ตรงต่อเวลา หรือว่าลืม!!  ตาย ตาย ตาย ถ้าลืมล่ะก็ ตายตายตาย พี่เเท็กซี่ทำมาวางเเผนให้ ว่าเอางี้ไหม รอจนถึงบ่าย 2 ถ้าเพื่อนไม่มา เดี๋ยวไปกันเลย เอ๊ยยย ไปตกลงกะพี่ตอนไหน ไม่เอา จะรอ ยังไงเพื่อนก็มา เชื่อว่ามาเเน่ จากพี่เเท็กซี่ 1 เริ่มเป็น 2 เป็น 4 เป็น 8 พอเถอะพี่ หนูไม่ไปกะพวกพี่หรอกนะ คือแท็กซี่ที่นี่ ก็เหมือนเมืองไทยในบางสถานที่ที่ไปดักรอรับนักท่องเที่ยว แล้วก็ไปรุมๆ ล้อมๆ จนพวกเขากลัว แต่เมืองไทยยังเด็กๆ ถ้าเกิดมาเจอที่นี่ เค้าไม่สนใจว่าเราอยากจะคุยกับเค้าไหม และไม่สนใจว่ามีใครเข้ามาหาเราบ้าง แต่เค้าจะพร้อมใจกันกรูเข้ามาให้เราเลือกเหมือนออกเดท ไม่เอาก็ไม่เป็นไร ก็แค่เดินจ๋อยๆ ออกไปหานักท่องเที่ยวคนอื่น สำหรับแก๊งนี้ พี่เเท็กซี่คนที่พูดจายิ้มแย้มกับชั้นตอนแรกยังไม่ยอมวางมือ ขณะที่คนอื่นเค้าไปหมดแล้ว คงอยากรู้ว่า ใครกันที่จะมารับชั้น และเค้าก็อาสาไปมองหาเพื่อนให้ เอ้า เอาก็เอา .. คนที่ไม่ใส่รองเท้าน่ะพี่ เจอปุ๊บคว้ามาเลยละกันนะพี่ …. “ไม่ใส่รองเท้า?” เป็นเสียงพึมพำพร้อมหน้าพิศวงของแท็กซี่ แต่ชั้นก็ยืนยันคำเดิม พี่เค้าก็หายไป

10 นาทีผ่านไป ก็ยังไม่เจอ เอาไงดี มือถือก็ไม่มี อีเมล์ก็ไม่ค่อยจะเช็ค .. จะไปตามหาตัวได้ไง รอมันตรงนี้เเหละ ให้มันรู้ไปว่าจะไม่โผล่มา!!

ระหว่างกำลังเซ็งมาก ก็ได้ยินเสียงพี่เเท็กซี่พูดกะใครบางคนว่า “Is she your friend?”

แล้วก็เป็นเสียงที่ไม่ได้ยินมาสองเดือนตอบมาว่า “yeah yeah yeah”

เเท็กซี่ “ahh, you don’t wear shoes?”

เพื่อนชั้น ยิ้ม …

โอย โล่งใจ … ในที่สุดเธอก็มาจนได้ นมัสเต!!!

เจอกันอีกจนได้ เพื่อนชาวสวิสที่สอนให้เรารู้จักลิขิตชีวิตตัวเอง มาพร้อมรอยยิ้มแบบเดิม .. ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง

~ โดย โตเดี่ยว บน มิถุนายน 2, 2007.

4 Responses to “ส-กู๊ด-เต .. เนปาล ตอน 3 เหยียบเนปาลครั้งแรก”

  1. กรี๊ดซซซ์ เลิฟซีน อิจฉาค่ะอิจฉา เล่นเอาเพื่อนลุ้นไปด้วยเลยนะวันนั้นน่ะ

  2. 😀 จำได้ๆ เพื่อนลุ้นตัวโก่ง เจอยังๆ message ดังเป็นระยะ 5555 นอกจากคุณเเม่ ยังมีคุณเพื่อนเเอนเเละเพื่อนไล เซซัมโว … ขอบคุณน้า

  3. Just only hug ? เสียแรงลุ้นหวะ เซ็ง 😦

  4. คืองี้เพื่อนไล … เรื่องบางเรื่องเราก็ควรพูดเเต่พอเหมาะพอควร เดี๋ยวเด็กๆมาอ่าน เอาไปทำตาม เจ๊เบียบได้มาทุบกะบาล ติดเรตบล็อก ทำไงอ่ะ 😀

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: