สิ่งดีๆเกิดขึ้นที่ประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) ตอน 5 หาห้องตอนเที่ยงคืน

March 15-19, 2007

เราเสียเวลาซ่อมเเละเปลี่ยนล้อประมาณ 2 ชั่วโมง เพราะเเตกถึง 2 ล้อ …. พี่ล่อซะสองเลยเหรอ ระหว่างรอทุกคนก็ออกมานั่งข้างนอก คราวนี้เลยมีเวลาให้แต่ละคนได้พูดคุยทักทายกันมากขึ้น เราสองคนยังเป็นเป้าสายตาอย่างต่อเนื่อง ฮ่าฮ่า แต่ก็สนุกดี … แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันไป ว่าใครเป็นใคร มาทำอะไร ชาวลาวไม่ได้เห่อคนสวิสอย่างที่คิด แต่กลับเห่อคนไทยอย่างชั้นมากกว่า และพูดถึงประเทศไทยได้อย่างน่ารักมากๆ เพื่อนบ้านกัน รักกันแบบนี้ชั้นก็ชื่นใจหน่อย

เราสองคนถึงเชียงขวางตอนเกือบตี 1 และมีเเค่เราสองคนที่ลงที่นั่นเท่านั้น พอลงมาถึงเราก็พบกับเมืองร้าง ….. เค้าหลับกันหมดเเล้ว เกสท์เฮาส์ก็ปิดกันหมดเเล้ว เราเดินซะเหนื่อยเเฮก เดินทางมาทั้งวัน ยังต้องมาเจอแบบนี้อีกเหรอ เพื่อนชั้นเริ่มมองหาตึกร้างเพื่อพักชั่วคราว อันนี้ชั้นก็กลัวๆ เพื่อนจะเอาจริงอยู่ แต่สำหรับชั้น ชั้นคิดว่ายังไงคืนนี้มันต้องมีที่นอน ชั้นเสนอให้นั่งๆนอนๆหน้าบ้านที่รถมาส่ง ระหว่างที่เราต้องขบคิดกันอีกครั้ง ก็เหมือนสวรรค์สั่งให้ซุปเปอร์เเมนเเละปาร์โกะมาช่วย มีอ้ายชาวลาว 2 คน ขี่จักรยานผ่านมา สงสัยเหมือนกันว่า ขี่ไปไหนกันมาตอนตี 1 เรารีบวิ่งไปขวางทาง ถามเค้าว่า มีเกสท์เฮาส์เเนะนำไหม พี่เค้าบอกว่ามี เต็มไปหมดเลยนี่ไง เราก็บอกว่าเค้าปิดหมดเเล้ว พี่เค้าบอกว่าเคาะได้เลย เค้าไม่ว่าหรอก

เราเลยเดินย้อนกลับไปทางเก่า เเล้วเลือกที่ที่น่าสนใจอีกครั้ง ที่เเรก เราเห็นมีคนนอนอยู่หน้าบ้าน เราเคาะประตูจังหวะเหมือนงานตรุษจีน เเต่พี่เค้าก็ไม่ตื่น จนเจ้าของบ้าน ออกมาจากด้านใน หน้าตาง่วงสุดๆ ไร้อารมณ์ ไม่สนใจจะรับเเขก เราถามราคาห้องเเละสภาพห้อง ราคาที่เค้าบอกกับสถานที่ไม่สมเหตุสมผล เค้าคงเห็นว่ามันดึกเเล้ว เราคงไม่มีที่พักเเน่ๆ เลยโก่งซะ ….  ชั้นเกือบจะตกลงเเล้ว เพราะว่าดึกเเล้ว เเต่เพื่อนชั้นบอกว่า อย่าเอาเลย เค้าไม่ต้อนรับเรา เค้าพูดจาไม่ดีเลย เเละบอกราคามากเกินไปด้วย เรารอเช้าก็ได้ ค่อยหา ชั้นก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ปลุกเค้ามาเเต่ไม่พัก เเต่…ก็เห็นด้วยกับเพื่อน เค้าไม่ต้อนรับเราเลย ง่วงน่ะ เข้าใจ เเต่อย่าเปิดไฟทิ้งไว้ให้เรามาเคาะสิถ้างั้นน่ะ พอเราออกมา เค้าถึงได้ปิดประตูใส่หน้า เเล้วก็ปิดไฟ เข้านอนจริงๆ คงรอให้เหยื่อสักคนมาได้ด่ากันก่อนถึงจะหลับมั้ง เราเดินต่อมาอีกเล็กน้อย …. เเล้วก็เจอที่นี่ … นิ้งหน่อง นิ้งหน่อง ประมาณ 4 นิ้ง ก็มีคนมาเปิด …. หน้าตาง่วงมาก แต่พกรอยยิ้มมาด้วยสุดๆ ราคาที่นี่ เเพงกว่าที่เเรก เเต่ด้วยมิตรภาพที่เค้าหยิบยื่นให้ เเละรู้ว่าหมาง่วงอย่างเราคงต้องการที่พักเเน่ๆ เค้าเลยไม่ได้บอกราคาที่เเพงไปกว่าที่เป็นจริง เเต่เป็นเรตราคาที่เค้ามีอยู่แล้ว สภาพห้องของเขาดีกว่าที่เเรกมาก เเพงกว่าเเต่ดีกว่า คนดีกว่า เราเลยพักที่นี่ 2 คืน ….

~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 20, 2007.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: