หลีเป๊ะ … เล่นซะอยู่หมัด ตอน 4 ปีใหม่ที่ไม่เคยลืม

December 28, 06 – Jan 3, o7

ช่วงที่เราไป คาบเกี่ยวระหว่างปีใหม่พอดี ความประทับใจที่ชั้นจำไม่รู้ลืมคือ วันที่ 31 ธันวาคม 2007 มีการเเสดงดนตรี jungle music โดย Monkey Joe และเพื่อน วันนั้น มีนักร้องชาวเม็กซิกัน มาร้องเพลงให้ฟังสนุกสนาน เขามาพร้อมมารัคก้าจำนวนหนึ่ง เเละมีผู้ร่วมโชว์อีก 4-5 คน (ขออภัยหากชั้นจำชื่อพวกเค้าไม่ได้) เรารู้จักกันเพราะเสียงเพลง ขณะที่ชั้นเเละเพื่อนฟังพวกเขาสนุกสนาน ในมือชั้นถือมารัคก้าอยู่ สมาชิก 1 ในนั้น ได้มาฉุดชั้นขึ้นไปร่วมเเสดง ชั้นเขิน เเต่ ณ ตอนนั้น ทุกคนสนุก ทุกคนเพลิดเพลิน แล้วชั้นจะมานั่งเฉย ทำเป็นเขินอยู่ไม่ได้แล้ว ก็เลยได้ร่วมโชว์ไปกับพวกเขาด้วย ถึงจะเป็นเพียงเเค่จุดเล็กๆ หรือการเเสดงนั้นจะเป็นการเเสดงจากศิลปินที่ไม่มีชื่อเสียง ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นเพียงคนที่ไม่มีใครรู้จัก เเละชั้นยิ่งเป็นส่วนสำคัญที่น้อยที่สุดในวันนั้น เเต่มันก็อิ่มใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ร่วมบรรเลงเพลงไปกับพวกเค้าให้เเขกที่มาร่วมเค้าท์ดาวน์กว่า 200 คนได้ร่วมสนุกกับพวกเราในพื้นที่เล็กๆ เเต่มีความเป็นกันเองอย่างเต็มเปี่ยม

วันนั้นเเจ็คมีความสุขมาก ในฐานะเจ้าของพื้นที่ที่ไม่เคยเเสดงความเป็นเจ้าของเหมือนเจ้าของบังกะโลบางราย เเต่เเจ็คกลับหยิบยื่นมิตรภาพและความเป็นเพื่อนที่ดีให้กับนักท่องเที่ยวที่มาพักหรือมาร่วมสนุกในเเต่ละวันเเต่ละคืน เหมือนทุกคนร่วมเป็นเจ้าของสถานที่เเห่งนั้นอย่างเท่าเทียม หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่นั่นในคืนนั้น คุณคงจะได้เห็นความอบอุ่นเหมือนที่ฉันเห็น .. เเจ็คลุกขึ้นเต้นบนบาร์ พร้อมรอยยิ้มที่คุณสามารถสัมผัสได้ว่าความสุขของคนอายุ 50 กว่าๆ มันเป็นยังไง

คืนนั้น บาร์เลิก 8 เกือบ 9 โมงเช้า เเต่เราสองคน (ชั้นกับเพื่อน) เเอบหนีไปหลับตั้งเเต่ตี 5 ประทับใจจัง …

ชั้นกับเเจ็ค (เรียกยังกะรุ่นเดียวกัน 555) ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ จนวันก่อนสุดท้ายมีโอกาสได้คุย ทำให้ชั้นได้สัมผัสกับความรู้สึกของคนที่ใฝ่ฝันความสงบเงียบของชีวิตในวิถีที่สามารถมอบความสุขให้กับคนอื่นได้ในเวลาเดียวกัน คุณอาจเกิดคำถามว่า คนทำธุรกิจ จะต้องการเเค่ ความสุขอย่างเดียวเหรอ? เงินล่ะ เงินเเจ็คก็ต้องการ เเต่เป็นเงินที่นำมาต่อยอดความสุขให้กับเขา ครอบครัว เเละนักท่องเที่ยวที่เป็นเหมือนหนึ่งในครอบครัวของเขาด้วย เเจ็คบอกชั้นว่า เค้าเริ่มต้นจากบาร์เล็กๆ เเล้วค่อยๆก่อตัวเป็นบาร์อย่างที่เราเห็นในปัจจุบัน หากคุณได้เห็น ก็จะพบว่ามันไม่ใช่บาร์ที่ใหญ่โต โอ่อ่าหรือสวยหรู หากเเต่ว่ามันเป็นบาร์ที่มีชีวิตจิตใจมากขึ้น จากบาร์เล็กๆที่นักท่องเที่ยวมาดื่มเเล้วติดพันเลยขอค้างคืน ทำให้เกิดไอเดียที่จะทำเป็นห้องพักเล็กๆเพื่อให้ขาประจำได้พักกันซะที่นี่เลย จาก 1 เป็น 2 เป็น 3 เป็น 4 เเจ็คไม่ได้สร้างบังกะโลซะเต็มพื้นที่ ทำให้เรายังได้สัมผัสกับเสียงนกเสียงกาจากธรรมชาติ และเงาร่มเย็นของต้นไม้ พร้อมพื้นที่ที่เหลือไว้ให้เตะบอลได้ ซึ่งเเจ็คก็ปล่อยให้เป็นสนามวิ่งเล่นของเพื่อนๆเขา ดีกว่าจะปล่อยให้มันเต็มไปด้วยบังกะโล้ บังกะโล บดบังทัศนียภาพอันสวยงาม …

ชั้นได้รับโอกาสให้เป็น 1 ในเพื่อนของเเจ็ค ผู้ซึ่งมีอายุคราวพ่อ ให้สามารถมาวิ่งเล่นที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ  jack jungle bar กำลังมีการเปลี่ยนเเปลงอีกครั้ง เเจ็คสัญญากับชั้นว่า ครั้งหน้าถ้าชั้นมา จะไม่มีเขียด ตะปาดมารบกวนใจอีกแล้ว ชั้นดีใจจนน้ำตาเเทบไหล รู้ไหมว่าเพราะเขียดตะปาด ทำให้เพื่อนฝรั่งบ้านข้างๆ อีวาน ต้องมาช่วยกำจัดมันออกไปให้  เเปลกใจเหมือนกัน ทำไมฝรั่งไม่กลัว … อีวานบอกว่า มันก็น่ารักดีออก เอ..จะเหมือนกับที่ฝรั่งเค้าชอบบอกว่าสาวไทยน่ารักหรือเปล่าน้า ….. 5555
เรา = เขียด ตะปาด บรื๋อออ

อีวานเป็นเพื่อนอีก 1 คนที่ชั้นได้รู้จักที่หลีเป๊ะ เเละเราได้เจอกันอีกที่กรุงเทพ อีวานเป็นคนเบลเยี่ยม มาเที่ยวหลีเป๊ะหลายหนเเล้ว เเละพักอยู่ครั้งละหลายเดือน เราได้รู้จักเเละสนิทสนมกัน ชั้นประทับใจอีวานตั้งเเต่คืนที่สองที่ชั้นกับเพื่อนนั่งกินข้าวดึกกันสองคน จากนั้นมีเพื่อนใหม่มากมาย ขอมาร่วมโต๊ะกับเราด้วย เเน่นอน เป็นคนต่างชาติ เเละเเน่นอน พวกเขาเข้ามาเพื่อทำความรู้จักกับเพื่อนชั้น จากการที่เรานั่งกันเพียง 2 คน กลายเป็นมีอีก 8 คนมาร่วมโต๊ะด้วยตอนไหนไม่ทราบ เเละทุกคนเพ่งเล็งบทสนทนาไปที่เพื่อนของชั้น ชั้นพอจะมีบทบาทในการร่วมคุยบ้าง ก็ตอนฮัลโหล บ๊ายบาย หรือเป็นล่ามนิดๆหน่อยๆ  ระหว่างที่ชั้นเด๋อๆด๋าๆ อีวานก็ปรี่เข้ามาเเล้วถามชั้นว่า เหงาหรือเปล่าเนี่ย  ทุกคนคุยกับเพื่อนเธอหมดเลย …… 555 ชั้นดีใจมาก อย่างน้อยก็ยังมีคนที่สังเกตว่าชั้นกำลังเสียเซลฟ์อย่างสุดๆ ฮ่าฮ่า เสียเซลฟ์ในที่นี้ไม่ใช่ว่าเสียใจไม่มีใครคุยด้วย แต่หมายถึงเหวอว่ามันจะมาอะไรกันเยอะแยะนักหนา จะลุกไปดีไหม ลุกไปเพื่อนก็อยู่คนเดียวในวงล้อม เอหรือมันอยากให้ลุกวะ ฮ่าฮ่า เเต่ถ้าไม่ลุก จะทำไรดี นั่งไปก็งงๆ ซัดเบียร์ต่อดีกว่า … โชคดี อีวานมา!! อ้า .. เเต่ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับอีวานในเเง่นั้นหรอกและอีวานก็ไม่มีทางคิดอย่างนั้นเหมือนกันด้วย เพราะเพื่อนของชั้นคนนี้เค้าชอบไม่ชอบผู้หญิง😀

~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 20, 2007.

2 Responses to “หลีเป๊ะ … เล่นซะอยู่หมัด ตอน 4 ปีใหม่ที่ไม่เคยลืม”

  1. อยากเห็นหน้าอีวานจัง ดีเนอะมีเพื่อนใหม่เยอะแยะเลย ท่าทางน่าสนุก

  2. เห็นแล้วๆๆ เอามาลงให้แล้วนะ🙂 แต่ไม่รู้ว่าแกจะกลับมาอ่านหรือเปล่า ฮ่าฮ่า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: