สิ่งดีๆเกิดขึ้นที่ประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) ตอน 6 พรสวรรค์

March 15-19, 2007

ได้เวลาสัมผัสชีวิตชาวเชียงขวางซะที ….
ไปตลาด dry goods market ตลาดอาหารเเห้งนั่นเอง คนทั้งตลาดเนืองเเน่นตลอดเช้ายันเย็น เราวนเวียนกันอยู่เเถวๆนั้น สำรวจตลาดเเละทำความรู้จักกับเเม่ค้า เเต่ตอนเเรกที่ไปถึงน่ะ เพื่อนก็ยกกลองไปเลย … จะไปตีให้เค้าฟังกัน ไอ้ชั้นก็อายเค้า .. อ้ะ อ้ะ ถ้าอยากทำ ก็ทำไป เเต่ขอไปเดินดูรอบๆสังเกตการณ์ให้ละกันนะ เราก็ตีตัวออกห่าง ให้เพื่อนเดินดุ่มๆไปคนเดียว เพื่อนก็ตั้งกลองกลางตลาดเลย เเม่ค้าเเละชาวบ้านเริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทา ก็ทั้งตลาดมีหัวทองอยู่คนเดียว ฝรั่งที่ไหนเค้าจะมาเดินเล่นที่นี่กันไม่มีหรอก มันเหมือนตลาดสดบ้านเรา ขายเนื้อขายหมูให้เเม่บ้านจับจ่ายใช้สอยน่ะเเหละ เเต่พี่คนนี้เค้าเดินดุ่มๆเข้าไป ตีกลอง ป้าบป้าบป้าบ กับจังหวะใหม่ที่ซ้อมให้ชั้นดูเมื่อคืน … จากเสียงซุบซิบนินทาที่อยู่ห่างๆ กลายเป็นเขยิบวงเข้ามานินทาใกล้ๆทุกที ทุกที รู้สึกตัวอีกที เพื่อนชั้นยังกะดาราไปแล้ว คนมุงยังกะดอกเห็ด เค้ายังไม่หยุดค่ะ เค้ายังตีต่อไปเรื่อยๆ ชั้นก็เลยเดินไปหลังตลาด สำรวจความเคลื่อนไหวเเละไม่ให้ใครจับได้ว่ามาด้วยกัน หลังตลาดมีเเม่ค้าวางมือจากการขายของเเล้วตะโกนบอกต่อๆกันว่า “ฝรั่งมาตีกลอง ไปดูกันเร้ววววว” ชั้นเเทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว .. อ้ะ ไหนๆก็ออกไปดูกันทั้งตลาดละ ชั้นสวมรอยไปด้วยละกัน ระหว่างที่ทำตัวเนียนๆ เป็นลาวมุงไปกับเค้าด้วย อยู่ดีๆ ป้าคนนึงก็เดินมาหาชั้น เเละชี้หน้าถามชั้นด้วยเสียงอันดังว่า “เจ้ามากับมันใช่ไหม” ชั้นตั้งตัวไม่ถูก ไม่อยากตอบคำถาม เลยทำเป็นพูดภาษาอังกฤษไป “what did you say?” 5555  ทำทำไมไม่รู้ชั้น ป้าก็ยิ่งเสียงดังใหญ่ หันไปบอกเเม่ค้าเเถวนั้น เเล้วชี้มาที่ชั้น เเล้วตะโกนว่า “เจ้านี่ มันมากับม้านนนนนนน” จะตะโกนทำไมป้า … อายเค้า วงที่กำลังชื่นชมเสียงกลองของเพื่อนชั้นอยู่ เปลี่ยนมามุงชั้นเเทน ใชีวิต ไม่เคยเจอไทยมุง ลาวมุงขนาดนี้มาก่อน นี่ถ้าถือกระดาษกับปากกา ว่าจะเเจกลายเซ็นเเถมให้ไปด้วยซะเลย เมื่อโดนข้าศึกประชิดตัวขนาดนี้ ก็เลยต้องถอดรูปเงาะเฉลยว่า เป็นคนไทยจ้า …. มาด้วยกัน … เค้าอยากมาตีกลอง เค้าตีได้ไหมค้าาา … ป้าๆ ก็เลยยิ้มเเย้มกันใหญ่ ด้วยความที่คนลาวเค้าชอบคนไทย เค้าก็เลยพูดคุยกับชั้นอย่างดี ตีได้ ตีได้ คนลาวก็ชอบกลอง …. (เป็นงั้นไป) เเต่ตอนนี้ไม่มีใครฟังเพื่อนชั้นเเล้ว หันมาสัมภาษณ์ถึงประวัติส่วนตัวของชั้นและของเพื่อน เเละความสัมพันธ์ของเราสองคน อ้าว..ป้า ป้า ป้าจะอยากรู้เยอะไปเเล้วนะคะ เพื่อนชั้น พอไม่มีใครสนใจฟัง ก็หันมาด้วยความสงสัยว่าคนหายไปไหน … ชั้นทำหน้าขอร้อง ส่งเสียงในใจ ช่วยด้วยยยย ช่วยด้วย เพื่อนเลยเลิกตีเเละเดินมาร่ำลาป้าๆเหล่านี้กัน …. รอดไป

เราเดินเล่นไปเรื่อยๆในเมืองพรสวรรค์ อำเภอหนึ่งในเชียงขวาง ผ่านวัดร้าง ก็เเวะไปสำรวจ เเล้วก็ผ่านทุ่งนาหลังหนึ่ง เพื่อนชั้นชวนเดินลงไปชมธรรมชาติของทุ่งนา มันไม่ใช่หน้านา ก็เลยไม่เขียวชอุ่มเท่าไหร่ .. ทุ่งนานี้เขาขุดเป็นลำธารไหลผ่าน เราก็เลยเเวะนั่งเล่น นอนเล่นตรงลำธารหลายชั่วโมง จนกระทั่ง มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมา ถือมีดพร้ามาด้วย ตกใจสุดๆ เจ้าของมาไล่ที่เเน่ ก็รีบกล่าว “สบายดี” ก่อนเลย (สบายดีเป็นคำทักทายของลาว เเปลว่าสวัสดี) เจ้าของที่จริงๆด้วย เเต่ไม่ได้ถือมีดมาฟันเราหรอก ไปฟันหญ้ามาเเล้วถือติดมาด้วย เห็นมีคนมานั่งเลยจะมาทักทาย พี่ชายคนนี้เคยอยู่เมืองไทยซักพัก เเล้วก็กลับไปอยู่ลาวต่อ เคยเป็นตำรวจกู้ระเบิด เเต่ตอนนี้เกษียณเเล้ว เค้าก็เล่าให้ฟังว่า บางที่ในลาว ยังมีซากระเบิดอยู่อีกเยอะที่ยังไม่ได้กู้ เเล้วก็เล่าประวัติของลาวให้ฟัง .. ก็ดีนะ ถ้ามาเองหรือมากับเพื่อนๆคงไม่ได้มาเดินเล่นบนทุ่งใครก็ไม่รู้แบบนี้หรอก เเต่ มากับตานี่ พาลัดเลาะซะรู้จักเค้าทั่วอำเภอแล้วเนี่ย เเต่คนลาวใจดีนะ พูดจาก็นุ่มนวล ไม่ห้วนๆ กระโชกโฮกฮาก บ้านเรายังมีให้เห็นบ้าง ขนาดเจอคนที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนะ ยังฟังดูเพราะเลย

~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 20, 2007.

2 Responses to “สิ่งดีๆเกิดขึ้นที่ประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) ตอน 6 พรสวรรค์”

  1. หึๆ เจ้าเป็นคนอะหยัง 555 ตลกดี คนลาวใจดีเนอะ อยากไปดูการตีกลองด้วยจัง

  2. ตอนนี้คงต้องตามไปดูที่สวิสแทน ;D

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: