สิ่งดีๆเกิดขึ้นที่ประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) ตอน 4 รถบัส วีไอพี

March 15-19, 2007

อิ่มท้อง เดินหาที่พักที่พูคูน ซึ่งมีให้เลือกเพียงเเค่ 2 ที่ ห้องที่ไร้การดูแล เพราะไม่มีนักท่องเที่ยวมาพักมากนัก เเถมราคาก็สาหัส ทำให้เราออกมาตั้งสติ เพื่อนชั้นชวนเดินไปเรื่อยๆ เเละโบกรถต่อ ชั้นเห็นว่าค่ำเเล้ว เดินไปก็อาจจะมืด เเละข้างหน้าก็ไม่มีร้านรวงหรือบ้านพักของชาวบ้านเลยเท่าที่สายตาพอมองเห็น แต่เพื่อนบอกว่าเดินเถอะ ข้างหน้ายังมีหวัง (เพื่อชีวิตมากๆ) แต่ชั้นก็เเอบเสียวเหมือนกันว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางแล้วมันมืดเนี่ย เพื่อนชั้นมันจะช่วยชั้นได้มากน้อยแค่ไหน แต่ก็ถือว่าวัดใจ อย่างน้อยก็หวังลึกๆ ว่าชั้นไว้ใจมากับเพื่อนแล้ว เพื่อนเองก็ไว้ใจและก็ต้องดูแลชั้นอย่างดีแน่นนอน

แต่ระหว่างกำลังตัดสินใจ เหมือนสวรรค์โปรด ก็มีรถบัสคันใหญ่จะเดินทางผ่านเชียงขวาง เราเลยซื้อตั๋วเดินทางไปด้วย คนขายยอมขายตั๋ว แต่พอซื้อไปแล้ว ก็บอกว่า .. ที่นั่งเต็มเเล้ว … เอ๊า! เราเลยได้ตั๋ววีไอพี นั่งกับพื้น …. บนรถมีเเต่พี่น้องชาวลาวล้วนๆ เอาล่ะ เราได้สัมผัสชาวลาวแบบใกล้ชิดสุดๆ ในทริปนี้แล้ว พอเดินขึ้นไปเท่านั้น … ชั้นกับเพื่อนเหมือนคนเเปลกหน้าสำหรับพวกเค้า ไม่เพียงเเค่ฝรั่งหัวทองที่เป็นที่ตื่นตาตื่นใจบนรถคันนั้น เเม้เเต่ชั้นเอง สาวจากประเทศเพื่อนบ้านก็สร้างความเกรียวกราวให้คนบนรถได้เหมือนกัน เราสองคนจึงใช้สีหน้ายิ้มเเย้ม เเละคำพูดสนุกๆออกมาเอนเตอร์เทนพวกเขา ไม่ได้โอ้อวด เเต่ถ้าวันนั้นมีรางวัลขวัญใจชาวลาวล่ะก็ ไม่ชั้นก็เพื่อน ต้องได้มันมาครองเเน่ๆ

รถบัสที่เรานั่ง ไม่ใช่รถบัสระดับเลิศหรู 5 ดาวอะไร เป็นรถปุโรทั่งคันนึงที่ส่งเสียงกึกกักตลอดทาง เพื่อนชั้นเเอบกระซิบว่า เธอว่าเราจะรอดไหม …. อย่าพูดอย่างนี้เส่ะ ยิ่งเสียวๆอยู่ เเล้วอยู่ๆ รถก็จอด ตายล่ะ เกิดเรื่องซะเเล้ว เด็กรถวิ่งมาเเจกถุงพลาสติก เเละผู้คนต่างวิ่งกันลงไปข้างทาง เลือกพุ่มไม้เหมาะๆคนละต้น เเล้วก็ปล่อยของที่เคยมีค่าออกมาอย่างสบายใจ …. รถไม่ได้เสีย เเต่เค้าเเวะเข้าห้องน้ำ ห้องน้ำที่เเสนจะธรรมชาติ ทั้งฉี่ทั้งอึกันในป่าโล่งโจ้งอย่างนี้เลยเรอะ …. ชั้นเห็นเเล้วอดยิ้มให้กับความเป็นธรรมชาติของพวกเขาไม่ได้ ก็คนมันปวด จะกลั้นไงไหว ก็จริงของเค้า ชั้นเเอบเห็นเเก้มก้นของผู้หญิงคนนึงที่วิ่งลงป่าอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อเท้าได้สัมผัสพื้นหญ้า เธอไม่สนติ่งอะไรทั้งนั้น ป้าบ ถอดกางเกงเเละกางเกงในได้ในเวลาเดียวกัน เผยอเเก้มก้นเล็กน้อย เเล้วบรรจงปล่อยเบาออกมาราวเสียงน้ำตกไหลริน …. พอ! มันไม่ได้เพลิดเพลินขนาดนั้นหรอก … ก็โอเค อย่างน้อยเค้าจอดให้คนเข้าห้องน้ำ ไม่ได้จอดเพราะเสีย

ประมาณ 15 นาที เราก็ได้เดินทางต่อ ช่วงนั้นเส้นทางเริ่มมืดเเล้ว … ทางไปเชียงขวางต้องผ่านการขึ้นเขาหลายสิบลูก เส้นทางคดเคี้ยว กว่า 40 ชีวิตฝากไว้ในมือคนขับเพียงคนเดียว อุปสรรคไม่ได้มีเเค่ความโค้งของหุบเขา ที่เราต้องเอี้ยวซ้ายขวาเป็นจังหวะร็อคเเอนด์โรว์ตลอดทริป เเต่ยังมีควันไฟที่เกิดจากอุณภูมิที่ร้อนจัดข้างนอก ทำให้เกิดไฟไหม้ป่าตลอดเส้นทาง ชั้นเเอบชะโงกหน้าไปดู บางครั้ง ชั้นมองไม่เห็นทางข้างหน้าเอาเลย พับผ่า แล้วคนขับ รู้ได้ยังไงว่าอันไหนต้องโค้ง อันไหนต้องเลี้ยว ไฟทางก็ไม่มี มองเส้นก็ไม่เห็น ตกลงไป เหวเลยนะนั่น ตายหมู่ได้เลย เเต่สงสัย เราคงไม่ได้ทำกรรมร่วมกันมา ทำให้เรารอดมาได้ราวปาฎิหาริย์ อยากมอบเครื่องเซ่นให้คนขับซะจริงๆ คนอะไร ยังกะมีตาทิพย์ อีกเเค่ครึ่งชั่วโมง ก็จะถึงเชียงขวางเเล้ว ตอนนั้นเป็นเวลาสี่ทุ่ม แต่จู่ๆ เราก็ได้ยินเสียงที่ไม่พึงปราถนา … เหมือนโดนยิงล้อรถเเตกกระจาย ตอนแรกก็ใจคอไม่ค่อยดี ทางก็มืด ควันก็เยอะ อยู่ดีๆ ก็มีเสียงยางแตก …

สักพักคนขับก็มาบอกว่า ไม่ได้มีใครมาทำไรหรอก พี่เค้าขับเหยียบตะปู ทำให้รถยางเเตก .. อืม .. วงก็เลยเเตกไปด้วย ลงจากรถด้วยความเซ็ง จะถึงอยู่แล้วเชียว ทำไม ทำไม

เเต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เเตกบนทางโค้ง ใจเย็นๆ เค้าซ่อมแป๊บเดียว เดี๋ยวก็คงเสร็จ

~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 20, 2007.

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “สิ่งดีๆเกิดขึ้นที่ประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) ตอน 4 รถบัส วีไอพี”

  1. VIP จริงๆ โอ้ว้าว!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: