หลีเป๊ะ … เล่นซะอยู่หมัด ตอน 3 หาดพัทยา

December 28, 06 – Jan 3, o7

เมื่อชำระล้างอะไรต่อมิอะไรเรียบร้อย ก็ออกมาเชยชมความงามของธรรมชาติ …  เจอเเจ็คและพี่ต่าย และเพื่อนใหม่ในอนาคตที่ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าจะได้มารู้จักกันจนถึงทุกวันนี้ พี่ๆ บอกว่าให้ออกไปเดินเล่นชายหาดก่อนค่ำ เพราะตอนนั้นมันก็ใกล้ค่ำแล้ว และให้นั่งดูพระอาทิตย์ตกไปเลย ที่ที่ชั้นพักมันไม่ได้ติดทะเล ตอนแรกที่ไปถึง ชั้นชอบใจกับสถานที่ มันช่างเป็นธรรมชาติ! แต่ก็เสียดายที่ไม่ติดทะเล ยังนึกเหมือนกันว่าแล้วคนจะเยอะได้ยังไง ที่ไหนได้ แจ็ค มีอะไรดึงให้เรามาหามากกว่าที่คิด

เราสองคนออกไปเดินเล่น ดูพระอาทิตย์ตกดิน …. สวยจริงๆ ว่าที่พะงันสวยเเล้ว เเต่น้ำทะเลที่สะท้อนเเสงสีทองของพระอาทิตย์ที่หลีเป๊ะสวยกว่าร้อยเท่า … นั่งจนพระอาทิตย์ตกลับตา แล้วก็เดินกลับมาที่พัก แจ็ค จังเกิล นอกจากจะมีบังกะโลเเล้ว ยังมีบาร์ที่เปิดไม่รู้จักปิด โดยมีเพื่อนฝรั่ง โอลี่เเละมาวัน ทำหน้าที่ดูเเลรับผิดชอบในตอนนั้น เราสั่งอาหารมาทานซึ่งเป็นฝีมือพี่ต่าย .. เเม่ครัวหัวป่าก์ โอย อร่อยมาก  ระหว่างที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างมูมมามปากเริ่มมัน ชั่ววินาทีที่ได้เงยหน้า ก็เริ่มสังเกตว่า นี่เราอยู่ประเทศอะไรเหรอ ทำไมไม่มีคนไทยเลยสักคน นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติไหลมาเทมายังกับดอกเห็ด วนเวียนซ้ำเเล้วซ้ำเล่าตั้งเเต่ 1 ทุ่มยันตี 3 คนไทย ไปไหน หรือคนไทยไม่รู้จักหลีเป๊ะ

หลีเป๊ะมีชายหาดที่เเสนสวยงาม …. โดยเฉพาะฝั่งอันดามัน หาดทรายขาว เเละท้องทะเลผืนกว้าง คิดในใจว่านี่น่าจะเป็นอีกที่ที่ช่วยให้ชั้นปล่อยใจสบายอารมณ์จนลืมวันเวลาได้แน่ๆ …
ระหว่างที่เดินเรื่อยเฉื่อย ไปรอบๆเกาะ ชั้นก็เจอพรรคพวก ชั้นหมายถึงพวกเดียวกัน ชาวไทยนั่นเอง เจอเเล้วๆ ดีใจเป็นบ้า ไม่ใช่อะไร แต่ตั้งแต่มานอกจากคนในเรือที่เป็นคนไทยแล้ว พอเหยียบเกาะยังไม่เจอนักท่องเที่ยวไทยเลยสักคน ก็เลยอยากรู้ว่าคนที่นั่งเรือมาด้วยกันน่ะหายไปอยู่ไหนกันหมด ตอนนี้รู้แล้วอยู่ที่นี่เอง หาดพัทยา .. ชื่อนี้อีกเเล้ว ไปไหนทำไมต้องมีพัทยา …. หาดนี้คนไทยเยอะจริงๆ เเถมบรรยากาศก็เหมือนริมหาดพัทยาสุดๆ โป๊ะทึ่งๆ ยังกะยกรัชดาซอย 4 มาไว้ที่นี่ ชั้นรีบเดินจ้ำอ้าว คิดในใจ ทำไมพี่ๆ ต้องมากระจุกรวมกันเเต่ตรงนี้ล่ะ พี่รู้หรือเปล่าว่าด้านหลัง ด้านหน้าของบริเวณที่พี่อยู่น่ะ มันสวยกว่านี้อีกนะ มันเงียบๆ มันร่มรื่น มันไม่โป๊ะชึ่งๆ ด้วยนะ พวกพี่ๆไม่อยากเดินไปดูกันมั่งเหรอ พี่มารวมกันทำไมที่นี่เนี่ยยพี่….

เเต่คิดอีกที ก็พวกพี่เค้าอาจจะคิดไม่เหมือนพวกเรา ชอบไม่เหมือนพวกเรา เค้าอาจจะชอบคนเยอะๆ เเน่นๆ เพลงโจ๊ะๆ เวลาว่ายน้ำแล้วมีเพื่อนเพียบก็ได้ … จริงๆ แล้วหาดนี้มันมีอะไรมากกว่านั้น ทำให้นึกถึงตอนไปพะงันช่วงที่แวะไปหาดริ้น แบ่งถนนซอกซอยจนนึกว่าพัทยาเหมือนกัน มันเป็นที่ที่นักท่องเที่ยวไปเยอะมาก เพราะฉะนั้น อะไรต่อมิอะไรก็เลยเยอะตามไปหมด ร้านค้า ร้านอาหาร ขนม ถนน เหล้า บาร์ เพลง ที่หาดพัทยาของหลีเป๊ะก็เหมือนกัน ถ้าเป็นเสม็ดก็เทียบได้กับหาดวงเดือน คือมีทุกอย่างที่คุณอยากได้ในราคาที่แพงกว่ากรุงเทพฯ ประมาณสามถึงห้าเท่า … คิดดูแล้ว แต่ละเกาะมันคงต้องมีหาดแบบนี้สักหนึ่งหาดในเกาะ เพื่อให้คนที่รักความสบาย ไม่ต้องการอยู่อย่างลำบาก หรืออยู่กับธรรมชาติ แต่ยังต้องการแสงสีเสียงและความศิวิไลซ์เหมือนในกรุงเทพฯ แต่แค่มีวิวทะเลมาให้ชื่นชมมาพักเท่านั้น สำหรับชั้นแล้ว การไปทะเล คือการไปพักผ่อน และชั้นเองจะรู้สึกดีมาก หากได้เห็น ได้สัมผัส ได้พัก ได้เจออะไรที่มันต่างจากที่เคยเจอ ดังนั้น หาดอย่างพัทยา, หัวหิน, วงเดือน, หาดริ้น ก็เลยไม่ใช่ที่ที่ชั้นชอบนัก

ชั้นหยุดไว้อาลัยให้หาดพัทยา 1 นาที … สำหรับชั้น หลีเป๊ะหยุดความสวยไว้ที่หาดนั้น เเต่พอผ่านมาได้ ก็เหมือนมีคนกดปุ่ม play ให้ความสวยได้เเสดงต่อ

โล่ง..ใจ

คืนนั้นก็กลับมาปกติ ทุกคืนจะมาแหมะกันอยู่ที่แจ็ค จังเกิล นักท่องเที่ยวจากหาดอื่นๆ ก็มาร่วมสนุกกันที่นี่ แต่ชั้นก็แวะไปเดินเล่นที่อื่นบ้าง ไปนั่งดื่มที่อื่น แต่สุดท้ายก็มาตายรังที่นี่เหมือนเดิม แจ็ค จังเกิล อาจไม่ใช่ที่่ที่เจ๋งที่สุด แต่อย่างน้อยก็มีคนมารวมตัวกันหลังมื้อค่ำมากมายอีกที่หนึ่งในหลีเป๊ะ เช้าถัดมา ได้น้องไอซ์พาทัวร์ ไอซ์เป็นพนักงานเสิร์ฟที่แจ็ค จังเกิล ไลเจอไอซ์ตั้งแต่ครั้งแรกที่มันมา ส่วนชั้นก็เพิ่งได้รู้จักกันคราวนี้ ไอซ์มาทำงาน ส่งเงินให้ครอบครัว ด้วยรายได้ที่น้อยนิด แต่ความเป็นอยู่สบายใจ ณ ตอนนั้น (แต่ล่าสุด หลังพวกชั้นกลับมาไม่นาน ไอซ์ก็ลาออกเหมือนกัน เพราะต้องการหางานที่เงินเยอะกว่า .. อืม สำหรับบางคน ต่อให้คับที่แค่ไหนก็ทนได้ แต่ถ้าคับใจเมื่อไหร่คงลำบาก ชั้นไม่รู้ว่าน้องมีปัญหาลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนอะไร แต่ก็เคารพการตัดสินใจของทุกคน) แต่เช้านั้น ไอซ์ทำหน้าที่ได้ดีมากๆ พาพวกชั้นเดินทัวร์รอบเกาะ เล่นเอาเหนื่อย แต่น้องบอกว่าไปเดินตอนเช้าๆ อ่ะอากาศดี ได้คนที่อยู่มาก่อนนำทางไป ก็ทำให้ได้รู้ได้เห็นอะไรเยอะเหมือนกัน ก็ขอบคุณไอซ์สำหรับช่วงเวลานั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ .. และถ้าเจอกันอีก เราจะจำกันได้ไหม?

~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 19, 2007.

2 Responses to “หลีเป๊ะ … เล่นซะอยู่หมัด ตอน 3 หาดพัทยา”

  1. ฟังแล้วไม่ชอบหาดพัทยาเลย ไม่ไปๆ ตามไปเที่ยวหาดอื่นต่อดีกว่า

  2. อยากให้แกไปจัง มันไม่เริ่ดเท่าฟิจิที่แกไปมา แต่มันสวยไม่แพ้หาดอื่นที่เมืองไทยเลย แต่ … คงต้องรอให้เด็กๆ โตก่อนอ่ะเนอะ มันนั่งเรือนาน เดี๋ยวหลานจะอ้วกได้ …

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: