พะงัน .. (ไป) มันคนเดียว ตอนจบ แต่ไม่จบ

March 9-16, 2006

จากทริปนั้น ทำให้เราไปสัมผัสท้องนายปานอีกถึง 3 ครั้ง ครั้งละไม่ต่ำกว่าหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งใน 4 ทริป ชั้นได้ลองนั่งเรือหางยาวตอน 1 ทุ่มไปหาดริ้นบ้าง คราวนี้ไปกับเพื่อนอีก 3 คน เเม่เจ้าโว้ยยยย ….. นึกว่าพัทยา อะไรมันจะเยอะเเยะขนาดนั้น ทั้งคน ทั้งบาร์ …. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบ เลยโด๊บไป 3 บั๊คเก็ต (หากนึกภาพไม่ออก นึกถึงกระป๋องตักน้ำตอนสงกรานต์ น่านนเเหละ ….. เค้าจะมีเครื่องดื่มใส่ไว้ให้เป็นเซ็ตใน 1 บั๊คเก็ต เช่น เเสงโสม โซดา สไปรท์ ราคาประมาณ 120 บาท มากหรือน้อยกว่านั้นเเล้วเเต่เครื่องดื่มที่เลือก เสร็จเเล้วเค้าก็จะผสมทั้งหมดลงในบั๊คเก็ตให้เเบ่งกันดูด เเบ่งกันดื่ม เเบ่งกันเมา เเบ่งกันเเชร์เชื้อโรคจากน้ำลายของเเต่ละคนลงไปในกระป๋องใบเดียว)

เเรกๆ เราเเชร์กันดีอยู่ เเต่สักพัก หน้ามืด คนมันเยอะจริงๆ จนเเทบไม่สนุก เลยต้องเเบ่งกันคนละบั๊คเก็ต เอาให้มันคึกคักให้เต็มที่ จะได้สนุกกับเค้าบ้างโว้ย … ได้ผลเเฮะ ชั้นซัดไป 3 เท่ากับเเสง 3 ขวด กินเข้าไปได้ไง ยังมึนอยู่ ณ ทุกวันนี้ ฮาร์ดคอร์ไปไหมเนี่ย.. คืนนั้นรู้สึกตัวอีกทีตอนตี 3 ยืนอยู่ในน้ำทะเล ข้างๆเป็นฝรั่งยืนฉี่อยู่ข้างเรือ เเล้วก็มีพี่คนขับเรือมาดึงตัวชั้นออกไปว่า น้อง ฝรั่งมันฉี่อยู่ ไปยืนมองมันอยู่ได้ … เอ่อ ไม่ได้มอง เเต่มึน ….

ตอนนั้นเรือหางยาวจอดเต็ม เตรียมรับนักท่องเที่ยวที่มาจากหาดอื่นกลับหาดของตัวเอง ชั้นกับเพื่อนๆก็เดินทางกลับไปยังท้องนายปาน คิดดู นั่งเรือหางยาวข้ามทะเลจากหาดริ้นไปท้องนายปาน ประมาณ 30 นาที ตัวเเฉะไปด้วยน้ำทะเลที่กระเซ็นซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนจะสาดให้สร่างเมา … ไม่ได้ผลหรอก มันเมาไปแล้ว … ช่วยอะไรไม่ทันเเล้วครับพี่ ยังดี ที่ประคองสติได้หน่อย ไม่งั้นได้ลงไปว่ายน้ำต๋อมเเต๋มกับปลาน้อยที่ออกมาลอยคอตอนค่ำคืนเเหงๆ

จากนั้น ก็ไม่ไปหาดริ้น ไม่ไปฟูลมูนอีกเลย .. คือมันก็สนุกนะ ถ้าไปกับเพื่อนๆ แต่มันจะมีจุดอิ่มตัว กับสภาวะรอบข้างที่มีแต่ความมึนเมา และนักท่องเที่ยวที่มาเมากันเอามันอย่างเดียว แต่โอเค คืนเดียวก็ไหว .. สำหรับชั้นพอละ ไปเเค่ให้รู้ ไม่ชอบ ก็อย่าฝืนไปอีก พอ พอ พอ เพื่อนที่พักที่หาดริ้น ถ่ายรูปมาให้ดูตอนเช้า ขยะเต็มหาด … คนนอนระเนระนาดเเทบไม่เห็นเม็ดทราย … เฮ้อ ……. ดีใจจังที่เราพักที่ท้องนายปาน

หลังจากไปเที่ยวจนอิ่มหนำ ไปหลายครั้งจนพี่ๆเเถวนั้นทัก อ้าว มาอีกแล้วเหรอ 5555 มาอีกเเล้วจ้า … ไปจนเค้าจำได้ ไปจนพะงันไม่ใช่คนเเปลกหน้าสำหรับชั้นอีกต่อไป เเต่กลายเป็นเพื่อนซี้ที่รู้ใจ เมื่อไหร่เหงา เอ็งมา (พะงันเเอบกระซิบ)

ก็รู้สึกตัวว่า ควรจะเเบ่งเวลาส่วนตัวของเพื่อนให้กับนักท่องเที่ยวคนอื่นบ้าง … เพื่อนเลยบอกส่งท้ายว่า … ทะเลอีกฝั่งของไทยน่ะ ก็สวยไม่เเพ้ชั้นเลยนะ … ลองไปรู้จักเพื่อนใหม่ดูบ้างไหมล่ะ …

อืม .. ก็เอาซี้ …
เเละเเล้วทริปหลีเป๊ะก็เลยเกิดขึ้น !!!

(ติดตามต่อไปจ้า)


~ โดย โตเดี่ยว บน พฤษภาคม 18, 2007.

2 Responses to “พะงัน .. (ไป) มันคนเดียว ตอนจบ แต่ไม่จบ”

  1. ปูเสื่อรอตอนต่อไป…

  2. thank you มากๆ และโทษทีที่ไม่ได้มาโต้ตอบ ณ ตอนนั้น .. จำไม่ได้ว่าทำไมจริงๆ ว่ะ 555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: