ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

……………………………………

เมื่อวันก่อน นึกครึ้มอกครึ้มใจยังไงไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็เอาชื่อตัวเองไปเสิร์ชในกูเกิ้ลเล่น อยากรู้แค่ว่ามันจะโชว์อะไร ยังไง เว็บไซต์ไหนของเราบ้าง เพราะเว็บสังสรรค์บางเว็บ อย่าง hi5 หรือ facebook หรือแม้แต่เว็บบล็อกต่างๆ ถ้าเราไม่ได้ตั้งค่าไม่ให้โชว์ มันก็จะโชว์ในกูเกิ้ลเสิร์ชโดยอัตโนมัติ และบางเว็บเหล่านั้น ก็ไม่รู้จะไปหาทางตั้งค่าไม่ให้โชว์ได้ยังไงเหมือนกัน

และถึงเราจะตั้งค่ามันไม่ให้ไปโชว์ในกูเกิ้ลแล้ว แต่ถ้าเราไปคอมเม้นต์ในบล็อกหรือเว็บของเพื่อนที่ไม่ได้ปิดค่าไว้ ชื่อเรา ตัวเรา มันก็จะไปโชว์อยู่ดี รวมถึงอะไรๆ หลายๆ อย่างที่เกี่ยวกับเรา กับ “ชื่อ” ชื่อนั้นที่เราเสิร์ชไป ฉันเสิร์ชทุกชื่อที่ใช้ทั้งชื่อจริง ชื่อเล่น ชื่อเเฝง ลองดูหมด แล้วก็เจอเข้าจนได้

ก่อนหน้านี้เคยเห็นอยู่ในเว็บไซต์ชื่อดังของไทย ว่ามีคนโดนขโมยรูปภาพจากบล็อก ไปสร้างบล็อกใหม่แล้วอ้างว่ารูปนั้นถ่ายเอง บางคนไม่ได้โดนแค่ขโมยรูปอย่างเดียว แต่โดนลอกข้อความในบล็อกของตัวเองไปด้วย แล้วเปลี่ยนสรรพนามจาก “ฉัน” เป็น “ผม” จาก “ผม” เป็น “ฉัน” เป็น “ชื่อ” ของตัวเองบ้างก็มี เป็นอะไรกันไปหมดแล้ว ขอพูดแรงๆ เลยว่า ถ้าไม่มีปัญญาไปเที่ยวหรือหาประสบการณ์แบบนั้นได้ด้วยตัวเอง ก็อย่าทำตัวให้มันไร้ปัญญาไปมากกว่านั้นโดยการ “ขโมย” ประสบการณ์ของคนอื่นไปแล้วอ้างว่าตัวเองไปเจอมาเลย

ฉันเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบทำลายน้ำภาพถ่าย เพราะแค่ลดขนาดลงบล็อก คนก็มองอาจจะไม่ค่อยเห็นแล้ว ถ้าไปทำลายน้ำปิด มันจะไปเหลืออะไรให้คนมาอ่านบล็อกได้ดูกัน แต่สังเกตมานาน wordpress จะโชว์ทุกครั้งว่ารูปไหนถูกคลิกเข้ามาดู สังเกตหลายหนรูปในทริปลอนดอนจะโดนมากที่สุด อาหารอิหร่าน บังคลาเทศ รูปวิวต่างๆ จะรองลงมา ได้แต่สงสัยว่าทำไมรูปเหล่านั้นคนคลิกมาดูเยอะจัง ส่วนหนึ่งคิดว่ามีคนชอบและอยากเห็นรูปใหญ่ๆ เลยคลิก อีกส่วนอาจจะคลิกเพื่อคอมเม้นต์ แต่ส่วนที่ไม่อยากให้มีเลยแต่ก็ดันมีจนได้กับบางรูปก็คือ คลิกเพื่อลอกไปแปะในบล็อกของตัวเอง ..ทำไปได้นะคนเรา สมองคงมีแค่นี้

แต่ที่หาเจอมีสองคนเท่านั้น แต่ก็อึ้ง …

คนแรก เขียนบล็อกในเว็บ  littlegarfield.com ตามไปดูได้ในลิงค์นี้ http://www.littlegarfield.com/webboard/index.php?topic=2.0

หัวข้อคือเรื่องของเขาคือ “หิ้วเป้ ไปลอนดอน” เนื้อหาเกี่ยวกับการแนะนำสถานที่ต่างๆ ในลอนดอน ถ้าเลื่อนลงมาดู จะเห็นว่ามีภาพ Tower Bridge สี่ภาพเล็กๆ นั่นคือภาพของฉัน แต่คนๆ นี้ เอาไปใส่ในบล็อกนี้เหมือนภาพของตัวเอง แถมมีปรับสีด้วยนะ แต่ไม่มีเครดิตใดๆ ให้ทั้งสิ้น

ฉันสมัครสมาชิก เพื่อจะเข้าไปคอมเม้นต์ มีอีเมล์มาที่อีเมล์ของฉันว่าให้รอรับคำยืนยัน แต่ผ่านไปสองวันไม่เห็นมี แถมในเมล์ยังบอกอีกว่า “ระวังไวรัส” นอกจากสมาชิกที่เข้าไปเล่น จะไม่มีปัญญาไปเองและถ่ายรูปเองเพื่อมาเล่าเเล้ว ตัวเว็บเองก็ยังพิลึกพิลั่นไม่อยากให้ใครเป็นสมาชิก จนฉันเริ่มคิดแล้วว่าเป็นเว็บล่อเป้าขโมยพาสเวิร์ดอะไรอีกหรือเปล่า … ถึงรีวิวนี้จะเขียนตั้งแต่ปี 51 แต่ภาพของฉันมันก็มาก่อนแน่นอน

และถ้าดูจากลิงค์นี้มันจะยิ่งฟ้อง เพราะชื่อภาพมันคือชื่อเว็บไซต์ฉันนั่นเอง

http://www.littlegarfield.com/webboard/index.php?action=printpage;topic=2.0

คนลอกคงไม่มีปัญญารู้อีกแล้วว่ามันจะโชว์แบบนี้ด้วย! และฉันก็คิดว่าภาพอื่นๆ ในรีวิว ก็คงก็อปคนอื่นเขามาอีกเหมือนกัน โชคดีเว็บนี่ไม่ได้โด่งดังอะไร และก็ไม่มีใครเข้าไปชมรีวิวของคนนี้มากนัก ไม่งั้นเจ้าตัวอาจจะได้ใจ ก็อปต่ออีกก็ได้ .. ไม่เข้าใจค่ะ ว่าทำไมต้องก็อปไปทำแบบนี้

คนที่สอง

ฉันคิดว่าเขาค้นจาก Google โดยเลือก Image Search แล้วเจอภาพของฉันจาก bloggang.com ที่ตรงกับเรื่องของเขาพอดี เขาก็เลยเอามาแปะ โดยไม่ได้สนใจว่าภาพของใคร และควรจะให้เครดิตเขาไหมที่เอาภาพของเขามา

นี่คือ print page จากบล็อกคนที่เขียนเรื่องนี้ ที่ทำให้เห็นชื่อลิงค์ของภาพว่ามันคือของฉัน (แก้ไข : ลบลิงค์ออก)

ส่วนนี่คือหน้าบล็อกของเค้า ที่โชว์ภาพพระอาทิตย์ตกดินที่เขาก็อปมาจากกูเกิ้ล หรือจากบล็อกชั้นเนี่ยแหละ มานั่นเอง (แก้ไข : ลบลิงค์ออก)

(แก้ไข :  ชั้นลบลิงค์ออก เพราะล่าสุด (ชั้นตามลิงค์ไป เพราะในบล็อก wordpress จะบอกว่าใครคลิกมาดูเราจากเว็บไหน ซึ่งวันนี้ (241009) ชั้นเพิ่งเห็นว่าเมื่อวันก่อนมีการคลิกมาจากเว็บนั้น .. เลยตามกลับไปดู แล้วก็เจอว่า เค้าได้เอาภาพชั้นออกไปจาก “เรื่อง” ของเค้าแล้ว ตั้งแต่ลงลิงค์ไว้ เห็นได้ว่ามีหลายๆ คนคลิกไปดูว่าเว็บอะไร เอารูปไปทำไม .. และหนึ่งในคนที่คลิกมาดูก็น่าจะเป็นเจ้าตัว เค้าคงคิดได้ก็เลยลบออกไปแล้ว ก็ถือว่าเค้ารู้ตัวแล้ว และคิดว่าคงไม่ทำอะไรแบบนั้นกับใครอีก .. )

มีอีกเว็บหนึ่งที่เจอ ภาพของฉันเหมือนกัน แต่ว่าเขาใส่เครดิตให้ว่าเอามาจากที่ไหน อย่างนี้ฉันไม่ว่าอะไร .. ไม่ได้มาขอกันตรงๆ แต่อย่างน้อยก็บอกที่มาที่ไป ก็ยังถือว่ามีจรรยาบรรณการเขียนข่าวอยู่บ้าง ใช่ มันคือเว็บข่าวนั่นเอง โดยมีภาพเด็กเนปาลีสองคนที่ฉันถ่ายเมื่อตอนไปเนปาลครั้งแรก เป็นภาพประกอบข่าวเกี่ยวกับเด็กไทยที่ติดเอดส์จากแม่ ฉันไม่ว่าอะไรเรื่องภาพ ถึงไม่ได้เมล์มาขอ แต่ก็ยังดีกว่าอื่นๆ ที่อย่างน้อยๆ เค้าก็เขียนประกอบไว้ว่ามันคือภาพของใคร

http://www.tpa.or.th/industry/content.php?act=view&id=891

ทั้งหมดที่เล่ามาเนี่ย .. ก็อยากให้คนที่ก็อปปี้ผลงาน ประสบการณ์ของคนอื่นๆ หรือภาพถ่ายที่เจ้าของตัวจริงเขาไปถ่ายมา ได้มีสำนึกคิดสักนิดว่าพวกเขาต้องใช้ความพยายามไหมในการไปเที่ยวแต่ละที่ พวกเขาต้องใช้ฝีมือและความสามารถในการถ่ายภาพหรือเปล่า พวกเขาได้ใช้พรสวรรค์ในการเล่าเรื่องให้น่าติดตามไหม ยังไงก็ควรเคารพความสามารถและสิทธิของพวกเขากันสักนิดหนึ่ง ประสบการณ์ของเขา ให้เขาเล่า ให้เขาแบ่งปันเองดีกว่า ที่พวกคุณจะไปลอกของเขามา ทั้งๆ ที่ตัวเองนั่งว่างอยู่บ้านสบายๆ อย่าคิดว่าคุณอยู่ในโลกไซเบอร์จะไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่าคุณเป็นใคร อย่าคิดว่าคนในโลกไซเบอร์หลอกได้ง่ายๆ อย่าคิดว่าสิ่งที่คุณทำมันจะไม่มีใครรู้ใครเห็น และที่สำคัญอย่าคิดว่าการขโมยผลงานของคนอื่นมันเป็นเรื่องดี .. มันไม่ใช่เลย มีแค่คนที่ไม่มีสมองเท่านั้นแหละที่ทำกัน ..

จะหยิบ จะเอาอะไร ยังไงก็บอกกล่าว ดีกว่าวิ่งราวทรัพย์สินทางปัญญาแบบนี้นะ

ด้านล่างคือภาพเจ้ากรรมที่โดนก็อปไปแปะในบล็อกของคนอื่น .. ซะงั้น

สรุปรวบรวมความอีกครั้ง …

การเดินทางจากเมืองไทย

จากเมืองไทยไปอินเดีย มีสายการบินมากมายให้เลือกไปลงในเมืองต่างๆ ได้อย่างสนุกสนาน ส่วนใหญ่แล้ว นักท่องเที่ยวก็จะเลือกลง “อักรา” “เดลลี” “มุมไบ” “บอมเบย์” หรือ “กัลกัตต้า”  แต่ละช่วงจะมีโปรโมชั่นไม่ซ้ำกัน

เที่ยวอินเดียยังไง

ขอแนะนำถ้าเป็นการไปเที่ยวครั้งแรก ขอให้ไปทางใต้หรือทางเหนือของอินเดียก่อน ให้อารมณ์มันชิลๆ แล้วค่อยลุยภาคกลางและตะวันออก

อากาศ

ไม่แตกต่างจากบ้านเราเท่าไหร่นัก หน้าร้อนก็ร้อน หน้าฝนก็ฝนตกเหมือนกัน ตอนฉันไปเดือนตุลา ควรจะเป็นหน้าหนาว แต่ในเมืองฝั่งตะวันออกยังร้อนระอุอยู่เลย

รถโดยสาร

อินเดียมีทั้งแท็กซี่ รถเมล์ รถประจำทางไปต่างเมือง รถไฟ รถสามล้อถีบ และเครื่องบิน โดยแต่ละเมืองจะมีความเหมือนที่แตกต่าง เพราะฉะนั้น คงต้องอ่านคู่มือเยอะๆ หน่อย หรือเตรียมใจให้พร้อมกับการต่อรองที่จะเกิดขึ้นเมื่อเดินทางไปถึงที่นั่นแล้ว

อาหาร

อาหารอินเดียมีให้เลือกหลากหลาย สำหรับฉัน กลิ่นเครื่องเทศน์ที่นั่นดีกว่าการเดินเข้าร้านอาหารอินเดียที่เมืองไทย อาจเป็นเพราะฉันชินกับกลิ่นหลังจากใช้เวลามาแล้วหลายวันก็เป็นได้

เครื่องดื่ม

ชัย (ชานม) คล้ายๆ เนปาล เป็นเครื่องดื่มประจำชาติ ไปไหนก็เจอ

ของหวาน

ขอให้ลองโรตีแบบต้นตำรับ แล้วจะซึ้ง!

ตบท้ายมื้อต่างๆ

ถ้าไปตามร้านอาหาร จะมีการแจก “มินต์” ที่หน้าตาอาจเหมือนเมล็ดพืชบ้าง ลูกอมบ้าง อะไรบ้าง แต่มันอร่อยดีแท้

ระวัง

* ระวังโรคภัยไข้เจ็บ ป่วยขึ้นมาจะลำบากแย่ ร้านขายยามีเยอะมาก แต่ก็ต้องเลือกให้ดี โรงพยาบาล ถ้าจะให้สะอาดใหม่กิ๊ก อาจจะต้องคิดนานหน่อย ดังนั้น รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

* เดินเหินบนท้องถนน อย่าเหม่อ .. รถจะชนเอาได้ และตามองพื้นด้วย เพราะอาจเหยียบฉี่หรืออึของวัว ควาย และคน โดยไม่ได้ตั้งใจ

* ขึ้นรถไฟไปต่างเมือง แนะนำ ตู้นอนสถานเดียว ถ้าไม่อยากลำบากใจและกาย

* ชายแปลกหน้า (ถ้าคุณเป็นผู้หญิง) เพราะเขาอาจหวังอะไรมากกว่าความเป็นเพื่อน (ฮ่าฮ่า)

* อย่าเดินถนนตอนดึกๆ .. ความอันตรายมีไม่แพ้เมืองไทย

* อาหาร ดูให้แน่ว่าสะอาด ถ้าไม่กลัว กินเลยถ้ากระเพาะแข็งแรงดี แต่ถ้าไม่แน่ใจ เข้าไปกินในร้านอาหารจะดีกว่าร้านริมถนน

* ฉีดวัคซีนป้องกันโรคต่างๆ ไว้ก่อน จะดีที่สุด ถ้าไม่อยากเที่ยวอย่างไม่สนุก

ควันหลง

สิ่งที่ฉันได้รับจากการไปอินเดีย ฉันคิดว่ามันคืออาการผิดปกติของผิวหนัง จากที่เคยใส่สร้อยแล้วไม่แพ้ แต่ไปแพ้ที่อินเดียเลย และลามมาจนถึงทุกวันนี้ คิดว่าสภาพอากาศและฝุ่นควันที่ลอยละล่องทั่วทุกอณูประเทศ และการหาน้ำล้างมือได้ยาก หากเรากำลังเดินทาง ฉันรู้สึกเซ็งมาก เพราะไม่เคยเป็นมาก่อน แต่อยู่ดีๆ ก็มาเกิดขึ้นหลังจากไปอินเดีย ถือเป็นของที่ระลึกที่จะอยู่คู่กันไปจนตาย

ขอให้ทุกคนสนุกกับการเดินทาง!

จากการไปเยือนเนปาลสองรอบในเวลาหนึ่งปีของฉัน และได้แวะเที่ยวทั้งหมด 6 เมือง น้อยๆ แต่จุใจ ทำให้ยังไงๆ ก็ต้องมีทริปหน้าแน่นอน สำหรับฉันการไปเที่ยวประเทศใดประเทศหนึ่ง ในช่วงเวลาไม่กี่วัน แต่เปลี่ยนเมืองทุกวัน มันไม่ได้ทำให้เราได้รู้จักหรือเรียนรู้อะไรใหม่ๆ เลย หลายๆ คนคงเคยเห็นบริษัททัวร์ที่จัดทริปไปยุโรป โดยใช้คำว่า “ไปยุโรป” มาโปรโมท พอดูเข้าไปจริงๆ แล้ว มันกลายเป็นทัวร์เหยียบซะงั้น คือเราได้ไปจริงๆ นั่นแหละ แต่เราได้เหยียบแต่ละประเทศแค่ประเทศละวันสองวันเท่านั้น  ตื่นมา กินข้าว ช้อปปิ้ง ไปสถานที่สำคัญ (ที่ทุกคนแห่กันไป) แล้วถ่ายรูป กินข้าว ช้อปปิ้ง นอน เปลี่ยนประเทศ เป็นแบบนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนครบเจ็ดวัน แล้วก็กลับไทย …

สิ่งที่ได้รู้จักมากที่สุดของทริปนั้น คงไม่พ้นร้านช้อปปิ้งชื่อดังในประเทศต่างๆ แต่ผู้คน วัฒนธรรม หรืออะไรอีกมากมาย ฉันสงสัยว่าเขาได้เจอกันบ้างไหม แต่เรื่องนี้สิทธิส่วนบุคคลและความชอบส่วนบุคคล เพราะบางคนไม่มีเวลามาก ไปแบบนี้ถือว่าคุ้มแล้ว บางคนไม่อยากไปเอง เพราะว่าค่าใช้จ่ายจะแพงกว่า บางคนไม่สามารถเลือกไปทีละประเทศได้ เลยต้องไปแบบนี้ แต่สำหรับฉัน ฉันไป เมื่อฉันพร้อม ..ไม่พร้อมก็ยังไม่ไป ถ้ามีเงินหนึ่งแสน ฉันเลือกที่จะไปประเทศเดียวหรือสองประเทศ เป็นเวลาสองเดือน มากกว่าจะเอาไปลงกับทัวร์ยุโรปเจ็ดประเทศในเวลาเจ็ดวัน ซึ่งแสนนึงนั่น อยู่เนปาลได้เกือบปีเลยนะเนี่ย …

ทริปแรก ฉันหมดเงินไปพันห้า ในเวลาเจ็ดวันกับสองเมืองหลัก และหนึ่งเมืองรอง ไม่รวมค่าตั๋วเครื่องบินอีกสองหมื่นกับการบินไทย การกินอยู่แบบง่ายๆ พอเพียง ไม่มีการนั่งแท็กซี่ นั่งแต่รถเมล์ และรถประจำทางออกไปนอกเมือง

ทริปสอง หกหมื่น สำหรับสองประเทศ ในเวลาสี่สิบห้าวัน ทริปนี้ไปแบบสบายๆ กินดีอยู่ดีกว่าทริปแรก  รวมค่าตั๋วเครื่องบินทั้งในและนอกประเทศ ตั้งแต่ไทย ไปอินเดีย อินเดียไปเนปาล กาฎมัณฑุไปโพคารา เนปาลไปบังคลาเทศและอินเดีย ค่าแท็กซี่ระหว่างทาง ได้พักโรงแรมห้าดาวบ้าง และกินอาหารนานาชาติบ่อยครั้ง และยังรวมค่าเทรคกิ้งอีกด้วย

การเดินทางไปเนปาล

เนปาล ไปง่าย … แล้วแต่ว่าจะไปแบบไหน ยังไง ถ้าเริ่มต้นจากไทยเลยก็มีทางเท้ากับทางอากาศ โดยจะไปลงที่เมืองกาฎมัณฑุ สนามบินตรีภูวัน

1. ทางเท้า อย่าคิดว่าทำไม่ได้ เพื่อนชาวสวิสของฉันทำมาแล้ว โดยการเดินทางจากไทย ไปลาว ไปจีน ไปทิเบต ไปเนปาล และจากเนปาล ก็เดินเท้าไปอินเดียต่อ โดยใช้เวลาอยู่ในเเต่ละประเทศเป็นเดือนๆ ทั้งหมด เป็นเวลาหนึ่งปี

2.ทางอากาศ มี 2 สายการบินจากไทย คือการบินไทยและโรยัลเนปาล โดยการบินไทยจะมีราคาแพงกว่า ราวๆ 18,000-20,000 บาท ขึ้นกับโปรโมชั่น โรยัลเนปาลจะราวๆ 12,000-14,000 บาท ครั้งแรก ฉันบินกับการบินไทย เพราะโรยัลเนปาลตั๋วเต็ม ถ้าต้องการเดินทางไปเนปาลอย่าลืมเช็คล่วงหน้าให้ดี เพราะสองสายการบินนี้ มีวัน เวลาบินที่กำหนดชัดเจน ไม่ได้บินทุกวัน หรือนึกอยากจะบินเมื่อไหร่ก็ได้ เพื่อนฉันเคยบินไปกับโรยัลเนปาล บอกว่าตอนเครื่องลงมันจะสั่นมากๆ เพราะลานบินไม่ได้เรียบราบลื่น และดูน่ากลัว แต่อีกหลายคนที่ไปมาก็บอกว่าสบายดี เพียงแต่จะเจอกับแขกเนปาลซะเยอะเท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าการบินไทยจะหายใจโล่ง เพราะไฟลท์ที่ไปเนปาล คนเนปาลก็บินไปมาทั้งนั้น กลิ่นเครื่องเทศบนเครื่องก็คงไม่ต่างจากโรยัลเนปาลเท่าไหร่ แต่ฉันก็รู้สึกสบายใจมากกว่า เพราะบินขึ้นลงแบบสบายๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น

ที่พัก

เนปาลมีที่พักให้เลือกหลากหลาย ตั้งแต่ใกล้ๆ สนามบิน หรือเข้าไปในถนนทาเมล ถนนนิวโรด หรือละเเวกอื่น สำรวจราคาหลายๆ ที่ก่อนตัดสินใจ สำหรับฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องจอง หรือถ้ากลัวพลาดอาจจะจองไปหนึ่งวัน แล้วค่อยเดินหาเอา ราคามีตั้งแต่หลักร้อย (ร้อยบาท) ไปจนหลักพัน ส่วนหลักหมื่น อันนี้ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าน่าจะมีเหมือนกัน

อาหาร

โมโม่ (เหมือนขนมจีบ) ดาลบัต (เหมือนข้าวราดแกงผัก) โชเมน (เหมือนผัดหมี่) และอื่นๆ อีกมากมาย ในกาฎมัณฑุ เข้าไปถนนทาเมลจะเจอร้านอาหารหลากหลายนานาชาติ แต่ในเมืองอื่นๆ ถ้าไกลมาก ก็จะไม่ค่อยมีร้านอาหารนานาชาติเท่าไหร่ และเมนู ก็ไม่มีให้เลือกมากมายเหมือนกัน นอกจากพักในโรงแรม เน้น “โรงแรม” ไม่ใช่ เกสท์เฮาส์ หรือ โฮสเทล

เครื่องดื่ม

ดู่จา (ชานม) ดื่มให้ได้ มีทุกหนแห่ง ไม่แพงเลย จิ๊บๆ

การเดินทางระหว่างเมือง

มีทั้งรถเเท็กซี่ รถเมล์ รถประจำทาง เรือนี่ไม่แน่ใจ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีใครไปทางเรือ รถไฟ และเครื่องบิน ราคาสอบถามได้ต่อหน้า ถ้าเป็นแท็กซี่ก็ต้องต่อราคากันหน่อย อย่าเพิ่งยอมแต่แรก รถเมล์ ไม่ต้องต่อ เพราะไม่ชาร์จ รถไฟ และเครื่องบินด้วย อ้อ สามล้อด้วย อันนี้ต้องต่อเช่นกัน หรือจะเช่ามอเตอร์ไซค์หรือจักรยาน ปั่นทัวร์ไปเมืองต่างๆ ก็มีบริการให้ตามบริษัทจัดนำเที่ยว

ร้านขายของ

ในทาเมล กาฎมัณฑุ มีร้านต่างๆ มากมาย ตั้งแต่ร้านหนังสือ ใหม่และเก่า ร้านขายโปสการ์ด ร้านขายเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของที่ระลึก ทั้งเป็นร้านและเเผงลอย ก็ขอให้ดูให้ดี อย่าให้โดนหลอกขายของปลอมมาง่ายๆ แต่พวกของที่ระลึก เช่น กระเป๋า กระเป๋าสะพาย หรือของจุ๊กจิ๊ก ซื้อไปเลย ราคาถูก ซื้อเยอะยิ่งลด ฉันเห็นที่ถนนข้าวสารมีของแบบเดียวกับเนปาล เป็นสัญลักษณ์เนปาล คิดว่าเอามาจากเนปาล เหมือนที่ฉันซื้อ แต่ … ขายแพงกว่าสามเท่า ก็คงบวกค่าเครื่องบินไปในนั้นแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้าได้ไปเอง ซื้อมาเลย อย่าไปเสียดาย ..

ที่เหลือ … ก็แล้วแต่ดวง ถ้าดวงดี ก็โชคดีเจอคนดีและของดี .. ก็ขอให้ทุกคนโชคดี และสนุกกับเนปาลนะคะ

นี่เรียกได้ว่าฉันมาอินเดียสองครั้งแล้วได้หรือเปล่า?

เราหนีอินเดียไปเมื่อเดือนก่อน ทั้งๆ ที่แผนของเราควรจะอยู่อินเดียถึงสี่สัปดาห์ด้วยกัน กลับมากัลกัตต้าอีกครั้งนี้ ฉันก็ยังถามตัวเองเหมือนเดิมว่า “เพราะอะไรเราถึงหนีอินเดียไปเนปาล” แต่ .. คำตอบก็ยังไม่ชัดเจน ได้แต่หลอกตัวเองไปว่าเพราะที่นี่มันวุ่นวายเท่านั้น แต่จริงๆ แล้ว มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น … ใช่ไหม

ครั้งแรกที่เหยียบอินเดีย ในเมืองกัลกัตต้า ความรู้สึก ณ ตอนนั้นคืออาการปั่นป่วนกับการเดินทางพร้อมเพื่อนร่วมทางจากเมืองแห่งสปาเก็ตตี้คาโบนาร่า นี่คือการเดินทางด้วยกันครั้งเเรกของเราทั้งคู่ เราไม่เคยรู้จักกันมากไปกว่าตัวหนังสือที่เราซ้อมวางแผนด้วยกันมาตลอดสองเดือนก่อนหน้าการเดินทาง เราแค่เที่ยวด้วยกันผ่านคอมพิวเตอร์จนวันที่ 29 กันยา 2007 เราถึงได้เดินทางมาเที่ยวด้วยกันในโลกแห่งความจริง ถึงเราจะรู้จักกันมาพอสมควร และอาจจะพูดกันมากกว่าบางคนที่ฉันเจอหน้าทุกวัน แต่การใช้ชีวิตในการท่องเที่ยวด้วยกันจริงๆ มันทำให้เราต่างเกรงใจซึ่งกันและกัน และไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงความรู้สึกจริงๆ ออกมา และเราดันต้องแบกความรู้สึกกระอักกระอ่วน ปั่นป่วนนี้ไว้ในสถานที่ที่เราไม่เคยไปมาก่อน ในเมืองที่ใครๆ บอกว่า “ควรจะเก็บไว้เที่ยวเป็นเมืองสุดท้าย หลังจากที่คุ้นเคยกับอินเดียมากกว่านี้แล้ว” ทำให้ทุกอย่างมันปั่นรวมกันเหมือนเอากล้วยมาใส่เนื้อบดแล้วโรยด้วยพริก ยังไงยังงั้น

ฉันเลยคิดว่ามันคือความพลาด เลยหาทางหนี แล้วไปเนปาล …

แต่การกลับมาครั้งนี้ของเรา แม้ว่าทุกอย่างในกัลกัตต้ายังเหมือนเดิม ผู้คนใช้ชีวิตวุ่นวายแบบเดิม รถยังบีบแตรดังๆ ตามจังหวะอินเดียน่าเหมือนเดิม รถติดเหมือนเดิม ขอทานเยอะเหมือนเดิม อาหารเดิมๆ รอยยิ้มเดิมๆ คนขับแท็กซี่ยังกรูกันมาเรียกผู้โดยสารเหือนเดิม แต่ .. ความรู้สึกของเรากลับเปลี่ยนไป

เนปาลช่วยได้จริงๆ ใช่ไหม?

เสียงแตรกลายเป็นเสียงดนตรีแจ๊ซที่เราคุ้นเคย เรายิ้มได้เวลาเเท็กซี่ขอค่าโดยสารเพิ่มหลังจากโกงมิเตอร์ เราเดินบนท้องถนนท่ามกลางความสับสนได้อย่างไม่ว่อกแว่ก เรายินดีกับการพบปะผู้คนที่เดินเข้ามาหาเราแล้วบอกว่า “ถ่ายรูปสิ ถ่ายรูปฉันหน่อย” หรือแม้แต่ “ขอเงินหน่อย ขอเงินหน่อย”

บางที ก่อนหน้านี้ อินเดียไม่ได้ทำให้เราสองคนตื่นตระหนก วิตกจริต จนต้องร่อนหนีไปเนปาล แต่อาจเป็นเพราะฉันกับอเลไม่ได้มีโอกาสเรียนรู้กันและกันเพื่อรับมือกับการท่องเที่ยวด้วยกันก็เป็นได้ แต่หลังจากใช้เวลาเป็นเดือนที่เนปาล ทำให้ฉันได้รู้จักอเลมากขึ้น และอเลรู้จักฉันมากขึ้น ทุกอย่างมันคือเรา ไม่ใช่เมือง ไม่ใช่ประเทศ หลายๆ คนบอกว่า คนที่มาอินเดีย ถ้าไม่รักก็เกลียดเลย ถ้าฉันไม่ได้กลับมาอีกครั้งในตอนนี้ ฉันอาจจะบอกว่า … ฉันไม่ได้รักอินเดียก็ได้ แต่คราวนี้มันเปลี่ยนไปเลยอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างที่เจอมันสด ใหม่ และอยู่ในเวลาจริง ไม่สามารถย้อนกลับไปเหมือนในหนัง ไม่สามารถหยุดเพื่อดูช็อตพิเศษ แต่มันน่าตื่นเต้นมากทีเดียว

ทริปนี้เป็นทริปที่ยาวที่สุดตั้งแต่เรียนจบที่ฉันเดินทางมา (ใช้เวลาสิบห้าปีเพื่อทำให้มันเกิดขึ้นเลยหรือนี่)

45 วันอันตราย .. แต่เร้าใจ อินเดียใหญ่กว่าจะเที่ยวได้ทั่วในเวลาไม่กี่วัน และการไปมาแค่ไม่กี่เมืองของฉัน ก็ไม่สามารถทำให้ฉันตัดสินความเป็นอินเดียได้ นั่นแปลว่า .. แล้วฉันจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

ขอบคุณทุกคนที่เจอกันระหว่างทาง ขอบคุณทุกๆ ที่ที่ฉันเหยียบไปในสองประเทศนี้ และขอบคุณมากๆ กับเพื่อนเดินทางของฉัน “อเล” เธอเยี่ยมจริงๆ

ด้วยความที่อยู่เนปาลนานกว่าที่คิด สองจอมวางเเผน แต่เป็นแผนที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างเราสองคน ก็เลยต้องลุกลี้ลุกลนหาทางกลับอินเดียให้ได้โดยไม่ได้ตรึกตรอง เผื่อเหลือเผื่อขาดถ้าหากว่าตั๋วเต็ม

แต่บริษัทนำเที่ยวตรงหัวมุมถนนทาเมล ชั้นใต้ดิน ที่พาเราบินไปโพคารา กลับมาเนปาล ก็ช่วยเราหาตั๋วบินไปอินเดีย โดยไม่ต้องพึ่งสายการบินสองสายที่ครองเส้นทางบินตรงกาฎมัณฑุ – กัลกัตต้า อย่างการบินไทยและอินเดียนแอร์ไลน์แม้แต่น้อย แถมยังให้โอกาสเราได้ลงไปจอดที่บังคลาเทศตั้งห้าชั่วโมง .. ช่างมีความสุขดีแท้

เตรียมตัวไปอินเดียโดยขึ้นเครื่องที่สนามบินตรีภูวัน สนามบินที่มีป้ายห้ามดูดบุหรี่ในนั้น แต่ถ้าจะดูดกันก็ไม่เห็นมีใครมาจับอะไร สนามบินไม่ติดแอร์ แต่อากาศโปร่งสบาย เรามารอขึ้นเครื่องกับสายการบิน GMG Airlines ที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่สายการบินนี้ก็นำเครื่องบินลำใหญ่ยักษ์มาส่งเราถึงบังคลาเทศ พร้อมเสิร์ฟอาหารน่ากินบนเครื่องให้เราอย่างอิ่มหนำ

เราลงมาต่อเครื่องที่บังคลาเทศ แต่ต้องรอเกือบห้าชั่วโมง นั่งๆ นอนๆ บริเวณกักตัวนักท่องเที่ยวที่ต่อเครื่อง เหมือนนักโทษที่เดินไปไหนไกลไม่ได้ แต่เพราะอเลต้องเเลกเงิน ก็ไปอ้อนวอนขอเจ้าหน้าที่อนุญาตออกไปด้านนอกเพื่อแลกเงิน เขายอมด้วยสิ! ณ วินาทีนั้น อเลบอกว่าถ้าเราวิ่งออกไปกัน เขาก็จับเราไม่ทันใช่ไหม .. ฮ่าฮ่า ใช่น่ะใช่ แต่เราจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงที่นั่นล่ะนั่น

สนามบินบังคลาเทศ ไม่รู้ว่าเมืองอะไร แต่คนไม่พลุกพล่าน สนามบินสวยๆ งามๆ แต่บริเวณกักพวกเราช่างสุดกู่สิ้นดี นั่งๆ นอนๆ เดินๆ ไปหลายตลบกว่าจะครบเวลา แล้วเราก็ได้เหิรฟ้ากลับไปกัลกัตต้าอีกครั้ง อยากรู้จังว่ามันจะตีฉันเหมือนครั้งแรกที่เหยียบไปไหม

กลับจากโพคารารอบนี้ เราไม่รู้ว่าจะพักที่ไหนดี ลงเครื่องบินมาแท็กซี่ก็กะพาเราไปส่งที่ที่เขารู้จัก แต่ขณะขับรถผ่านถนนใหญ่ อเลมองเห็นโรงเเรมหนึ่งซึ่งดูสบายตา และใกล้ๆ มีบริษัทการบินไทยตั้งอยู่ อเลก็เลยขอให้จอดเพื่อเข้าไปเช็คราคา ฉันนั่งรอในรถ

อเลกลับมาบอกว่า “โรงแรมสวยมาก ดีมาก และห้าดาว และแพงเหมือนกัน” หน้าตาถามว่าจะเอาไงดี ฉันเข้าใจ อเลป่วยไปสองวันที่โพคาราโดยไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่ฉันที่ออกไปขี่จักรยานเพลินๆ คนเดียว นอนซมๆ กันในเกสท์เฮาส์ธรรมดาๆ ตอนนี้คงอยากสบายบ้าง ก็เลยบอกว่า “โอเค ฉันยอมพักที่นี่ก็ได้ แต่คืนเดียวนะ” ปัญหาไม่ใช่อะไร แต่มันคือ “ราคา” เท่านั้นเองสำหรับฉัน

โรงแรมชื่อว่า Annapurna Hotel เป็นโรงแรมห้าดาวที่ระหว่างเราเข้าพักมีทีมนักฟุตบอล ประเทศแถบอเมริกาใต้มาเข้าพักด้วย แสดงว่ามันต้องเป็นโรงแรมที่ใช้ได้ และพอเข้าไปเท่านั้นแหละ เหมือนสวรรค์ ห้องราคาสามพันบาท แต่ชีวิตดีขึ้นเยอะ อเลเหมือนหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หลังจากอิ่มอกอิ่มใจกับโรงแรมงามๆ เราก็เลยตัดสินใจว่าได้เวลากลับไปอินเดียกันแล้ว

เราตื่นแต่เช้าเพื่อไปจองตั๋ว แต่อเลปวดท้องอีกแล้วเลยออกไปไม่ได้ ให้ฉันออกไปดูแทน เบียร์ทิเบตนี่มันแรงจริงๆ (หรือจริงๆ อเลอยากใช้เวลาในโรงแรมให้คุ้มเลยให้ฉันออกมาแทนกันแน่!)

ฉันเดินไปเช็คที่การบินไทย ที่ให้ฉันรอคิวนานกว่า 45 นาทีเพื่อไปฟังคำตอบที่ว่า “ขอโทษด้วยค่ะ สายการบินไปอินเดียเต็มหมดแล้ว!” ฮ้า .. อะไรนะ! เรามีตั๋วกลับจากกัลกัตต้าไปเมืองไทย อีกไม่กี่วันถัดไป แต่เรากลับไม่มีตั๋วกลับจากเนปาลไปกัลกัตต้าหรือนี่

จากเนปาลไปอินเดีย มีเพียงสองสายการบินเท่านั้น คือการบินไทยและสายการบินอินเดียนแอร์ไลน์ แต่ตอนนี้เต็มหมดแล้ว จนถึงวันที่ 15 พฤศจิกา เรามีตั๋วจากอินเดียกลับไทยวันที่ 31 ตุลา เราก็ต้องกลับไปอินเดียก่อนให้ได้ในเดือนตุลานี้สิ ฉันเลยหาวิธีอื่น เข้ามันทุกบริษัทนำเที่ยวเพื่อไปเช็คตั๋ว เผื่อมีใครกั๊กไว้แล้วก็จองทุกวันเป็น waiting list หมด ไม่มีสัญญาณที่ดี ทุกคนบอกว่าให้มาเช็คอีกทีวันพรุ่งนี้ .. ไม่เอา เราอยากไปวันนี้ แต่อีกวิธีคือนั่งรถเเท็กซี่หรือรถบัสไปอินเดีย

ดูเหมือนว่า … เนปาลจะไม่อยากให้เราจากไปเอาซะเลย

ฉันไปสืบถามราคาค่ารถแท็กซี่จ้างเหมาไปอินเดีย พนักงานขายบอกว่า “มันจะใช้เวลานานมาก และเเพงมากๆ” แต่เขาบอกฉันว่า “แต่ฉันคิดว่าเธอมีวิธีจะไปอินเดียอีกทางหนึ่ง”

จริงเหรอ ยังไงๆ

เขาบอกว่า “ก็บินไปบังคลาเทศ แล้วก็เปลี่ยนไฟลท์ไปอินเดีย แค่นี้ก็จบ แต่ว่าราคาจะแพงกว่าบินตรงหน่อยนะ” เราคิดสองวินาทีแล้วก็ตอบตกลงทันที ไม่เอาแล้วเราจะไปแล้ว ไปยังไงก็ได้ ขอให้เราไปเถอะ เราคิดถึงอินเดียแล้ว เขาหันไปโทรศัพท์สองสามนาที แล้วก็พูดภาษาเนปาลีที่เราไม่เข้าใจ แล้วก็มองหน้าเราบอกว่า “พวกคุณได้ตั๋วแล้ว บินพรุ่งนี้เลย”

ว้าว! นึกว่าจะไม่ได้กลับซะแล้ว

ทริปนี้ ให้อะไรหลายๆ อย่าง หนึ่งในนั้นก็คือสิ่งที่ทำให้ฉันเชื่อว่า “โลกมันเล็ก” และเนปาลที่เล็กกว่าโลกก็พาเราเจอคนเดิมๆ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่าโดยไม่ได้นัดหมาย

ช่วงเวลาหนึ่งเดือน เราเจอคนที่เราเคยเจอซ้ำกันไปมาหลายต่อหลายครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าจริงๆ แล้วมันเป็นเพราะว่า “โลกมันเล็ก” หรือเพราะว่า “เราสื่อถึงกัน”

เราเจอรัตนะอีกครั้งที่โพคารา เราเจอไกด์อีกคนที่พาสาวสวิสไปเดินลังตังบนถนนทาเมล เราเจอลุงกับป้าที่เทรคมาด้วยกันในร้านอาหารในโพคาราอีกหน เราเจอหนุ่มสาวสองคนที่นั่งรถกลับจากลังตังมากับเราในทาเมลอีกรอบ เราเจอเพื่อนสามคนที่อินเดีย แล้วเราก็มาเจอกันอีกที่เนปาลโดยไม่ได้นัด แล้วพอเราจากกันที่นี่ เราก็กลับมาเจอที่นี่อีกเป็นรอบที่สาม

เรชม่าคือหนึ่งในนั้น ลูกครึ่งอังกฤษอินเดียที่ออกจากงานในอังกฤษเพื่อมาเที่ยวเอเชียปีกว่า และเราก็เจอเรชม่าอีกครั้งโดยบังเอิญที่กาฎมัณฑุอีกแล้ว คราวนี้เรามีเวลาสนทนากันมากกว่าเดิม

เรชม่าพาเราไปร้านน่ารักสไตล์อิสราเอลชื่อว่า OR2K ที่นั่นมีนักท่องเที่ยววัยรุ่นจากยุโรปมาดื่มกันมากมาย บรรยากาศร้านตกแต่งสไตล์อิสราเอลเต็มไปด้วยผ้าผืนๆ นั่งพื้นมีแต่โต๊ะไม่มีเก้าอี้ แต่ใช้เบาะแทน เราเจอกันมื้อกลางวันและอีกรอบตอนเย็น ฉันกับคนๆ นี้คุยกันเหมือนเรารู้จักกันมานานแล้ว เราต่อกันติดอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันชื่นชมเรชม่ามากมายที่เดินทางเที่ยว “คนเดียว” ทั่วเอเชียแบบนี้ ถึงเรชม่าจะเปลี่ยนหน้าตาเพื่อนเดินทางบ่อย (เท่าที่ฉันเห็นก็ไม่ต่ำกว่าสามคน แค่ในเวลาไม่ถึงเดือน) แต่นี่คือการมาพักผ่อนของเธอ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือการเกิดขึ้นระหว่างเดินทาง และมันจะเป็นประสบการณ์ให้เรชม่าตลอดไป ฉันอยากทำอย่างนั้นบ้าง (ฉันหมายถึงเที่ยวเป็นปี โดยไม่ต้องทำงานแบบนี้ ไม่ใช่เที่ยวไปมีใครต่อใคร) แต่เงินก็เป็นปัจจัยสำคัญ จะเที่ยวได้เป็นปี ต้องมีเงินเท่าไหร่หว่า .. ไม่เคยคำนวณเพราะไม่เคยคิดว่าจะมีปัญญา ทำได้แค่ปรบมือให้คนมีปัญญาเที่ยวอย่างเรชม่าไปก่อนแล้วกัน

คืนนั้นเราไปกินมื้อค่ำที่ร้าน Lhasa Tibetian Restaurant กัน ในหนังสือท่องเที่ยวบอกว่าร้านนี้เป็นร้านที่พลาดไม่ได้ อ้ะ ถ้าพลาดไม่ได้ ก็จะไม่พลาด เราสั่งเมนูเด็ดที่มาแล้วต้องกิน ไม่กินถือว่าไม่ได้มา แล้วจะเสียเวลามาทำไมถ้าไม่ได้กิน มันคือ GYA KOK ไม่รู้ว่าออกเสียงถูกไหม “ไกยคอก”  เป็นหม้อไฟสไตล์ทิเบต ลักษณะหน้าตามันเหมือนหม้อต้มสุกี้ หรือหม้อต้มแกงจืดรวมมิตรสักอย่าง และมีวุ้นเส้น รสชาติไม่เลว แต่สำหรับฉันไม่ถือว่าจำเป็นต้องมาลอง เสิร์ฟในหม้อไฟเหมือนบ้านเรา ผสมด้วยลูกชิ้นชนิดต่างๆ ผัก เนื้อสัตว์ ไข่ต้ม  เสิร์ฟพร้อมกิมจิ แต่หม้อละ 600 บาท แพงไม่ใช่เล่น

เราอยากสั่งเบียร์มาดื่มด้วย กำลังเลือกว่าจะดื่มเบียร์ประเภทไหน ก็หันไปเจอโต๊ะข้างๆ ซึ่งคือลุงกะป้าที่เราเจอตอนเดินเขาที่ลังตัง แนะนำเราว่าให้ดื่มเบียร์ทิเบต (Tibetian Beer) หรือ ทุมบ้า (Tumba) อเลก็เลยลองดู (บางคนบอกว่ามันคือเบียร์เนปาล หรือว่าสูตรจากทิเบต แต่พอทำที่เนปาลและคนเนปาลก็เลยเรียกว่าเนปาลเบียร์)

เบียร์ทิเบต ไม่ใช่เบียร์สำเร็จรูปใส่ขวดมาให้ดื่ม แต่เป็นเบียร์ที่ทางร้านหมักเอง ทำจากการหมักเมล็ด Millet กับน้ำร้อน ปริมาณเเอลกอฮอล์แค่ 1-2% ใส่มาในกระป๋องเหล็กสูง มีฝาครอบและหลอดมาให้  ดูหน้าตาดี แต่รสชาติมันปุเลี่ยนๆ อเลดูดไปหลายอึกใหญ่ และให้ฉันลอง ฉันไม่อยากจะลอง แต่ก็จิบอย่างเสียไม่ได้ไปนิดเดียว ไม่ชอบรถชาติเลย และเบียร์ไม่เย็นด้วย เพราะลักษณะพิเศษของมันคือเบียร์อุ่นๆ ร้อนๆ เอาไว้ดื่มแก้หนาว เราเลยเปิดฝาดูว่าข้างในมันเป็นสียังไง

แล้วก็อึ้ง ไม่เคยเจอเบียร์หน้าตาแบบนี้มาก่อน สีน้ำออกขุ่นๆ ครีมๆ และมีเม็ดอะไรบางอย่างอยู่ด้วย ซึ่งคงเป็นเมล็ด Millet ฉันไม่กล้าดื่มต่อเลย แต่อเลจิบอีกจนทนรสชาติไม่ไหว ก็เลยพอ กลับเกสท์เฮาส์ด้วยอาการท้องบวมเพราะความอิ่มแล้วก็หลับสบาย

แต่ใครจะรู้ว่าวันต่อมาอเลท้องร่วงอย่างแรง และใช้ชีวิตอยู่ในห้องน้ำแทนห้องนอนอีกสองวันติดกัน ตอนแรกเราไม่รู้ว่าทำไม แต่พอลองนึกว่าเรากินอะไรไปบ้างก็ลงความเห็นว่าเป็นเพราะทุมบ้าแน่นอน เพราะอาหารอื่นๆ เราก็กินเหมือนกันตลอด บางทีอเลกินน้อยกว่าฉันอีก

ทุมบ้า ทำเอาบ้า

ฉันไม่เป็นอะไรเลย เพราะจิบไปนิดเดียว เราถามเจ้าของเกสท์เฮาส์ว่ามันเป็นไปได้ไหมที่จะท้องร่วงเพราะเบียร์ทิเบต เจ้าของบอกว่าเป็นไปได้ แสดงว่าน้ำที่เอาไปหมักเป็นน้ำไม่สะอาด และพอต้ม ก็ต้มแบบไม่ร้อนจริงแต่เอามาทำเบียร์แล้ว

เป็นเรื่องดีที่เราอยากลอง ชอบลอง และได้ลองของแปลกๆ ใหม่ๆ ระหว่างการเดินทาง แต่ก็อย่าลืมที่จะระวังกับของเเปลกหน้าเหล่านั้นด้วย โดยเฉพาะในประเทศที่ไม่ได้หาหมอง่ายๆ หรือมีรถรับส่งไปโรงพยาบาลได้ทันใจตลอดเวลา

วันต่อมา เราถึงได้เช่ารถขี่อย่างจริงจัง เป็นมอเตอร์ไซค์ผู้ชายธรรมดาๆ คนขับเอามาส่งถึงที่ พร้อมเอาน้ำมันมาเติมให้ จ่ายค่าเช่าและค่าน้ำมันไปสำหรับหนึ่งวัน เราเลาะทิวเขาด้านเหนือของเมือง ผ่านตลาด ผ่านเขา ขึ้นไปชมวัดบนเขา อเลขับมอเตอร์ไซค์ได้หวาดเสียวมาก ไม่รู้จะรีบเร่งเร็วแรงไปถึงไหน แต่บรรยากาศก็ให้อารมณ์กับขี่เพลินๆ เรื่อยๆ เร็วๆ ลมแรงๆ ปะหน้าจริงๆ เราไปเจอวัดวัดหนึ่ง ฉันจำชื่อไม่ได้ ต้องจอดรถด้านล่าง แล้วเดินเท้าขึ้นไป สวยมากๆ เป็นวัดจีนในโพคารา  บริเวณรอบๆ วัดนี้มีร้านอาหาร ร้านขายของ เหมือนเวลาเราไปดอยสุเทพยังไงยังงั้น ที่นี่เป็นจุดชมวิวโพคาราได้อย่างดี มองไปเห็นวิว 180 องศา มีหนุ่มสาวเนปาลีมาเดินเล่นกันเป็นระยะๆ ส่วนนักท่องเที่ยวบางตามาก เรานั่งกันสักพัก ถ่ายรูปเล็กน้อย แล้วเดินลงมาดื่มน้ำด้านล่าง

มีลุงแก่ๆ คนหนึ่ง ถือย่ามมาหนึ่งใบ พอเห็นหน้าฉันแก็กางย่ามที่ใช้ผ้าผูกกันทำเป็นย่ามออกมาให้ดู แกมีของดีมาอวด เป็นพวกเครื่องประดับเก่าแก่ ของโบราณของเนปาล ฉันถูกใจสร้อยเส้นหนึ่ง สีทองๆ แต่ไม่ใช่ทองแบบทอง ออกเหลือง น้ำตาลๆ นวลๆ แต่ไม่ใช่นิกเกิล สร้อยมาพร้อมจี้วงกลมมีสัญลักษณ์เนปาลอยู่ ซึ่งเปิดตลับออกมาได้ อาจจะใส่รูป ใส่ของ ใส่อะไรก็ว่าไป

ฉันอยากซื้อ แต่ก็คิดว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของใครมาก่อน เพราะไม่น่าใช่ของเก่าของลุงเองแน่ๆ แกคงเก็บได้ หรืออะไรสักอย่าง แต่ฉันก็คิดดี ทำดีมาตลอด คิดว่าไม่ว่าจะเป็นของใครฉันก็ไม่ได้ขโมยมา ก็เลยจ่ายไปเกือบสามร้อยบาทเพื่อสร้อยเส้นนั้น ทุกวันนี้ใส่ทีไรก็มีคนทักทุกทีว่างาม ฮ่าฮ่า สร้อยนะ ไม่ใช่ฉัน

ขากลับเราเเวะไปอีกวัด ซึ่งต้องจอดรถเดินขึ้นไป ระหว่างทางเจอเด็กเนปาลีสองคนวิ่งออกมาทักทาย อเลเดินนำไปก่อน ฉันยืนคุยกับเด็กๆ คนพี่ขอให้ฉันถ่ายรูปให้ ฉันก็เลยถ่ายให้ เสร็จแล้วก็บ๊ายบายจะลาจาก เด็กวิ่งตามแล้วบอกว่า “เงินล่ะ” เฮ้ย … แล้วน้องก็บอกว่าไม่ได้บอกว่าถ่ายฟรีๆ นะ เงินล่ะ ฉันก็บอกว่า “ไม่ให้” โหด เข้าใจ แต่น้องก็ตื๊อ ฉันก็เลยบอกว่าทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ คนอื่นเขาไม่เต็มใจ ทำแบบนี้ไม่ดีรู้ไหมมันเหมือนขอทาน ก็เข้าใจว่าว่าเเรงไป แต่เด็กๆ ที่ทำแบบนี้เพราะผู้ใหญ่สอนให้ทำแบบนี้ เด็กไม่กี่ขวบจะไปรู้ได้ไงว่าดีไม่ดี แต่ฉันก็ให้เงินไปนั่นแหละ เพราะว่าสงสารน้องทำหน้าเศร้า แต่คิดแล้วแค้น กล้องก็กล้องฉัน ถ่ายให้เปลืองเมโมรี่ยังมาเก็บตังเราอีก ฮ่าฮ่า

เราลัดเลาะลงเขาแล้วก็แวะในเมือง ไปดูน้ำตก เสียค่าเข้าตามราคานักท่องเที่ยว น่าเสียดายน้ำน้อยไปหน่อย แต่นักท่องเที่ยวที่นี่กลับล้นหลาม พร้อมทั้งคนเนปาลมาดูกันอื้อซ่า ถ้าหน้าฝนคงสวยกว่านี้ เราข้ามฝั่งไปดื่มชา แล้วก็เดินเข้าไปชมจุดที่เขาว่าสวยของแถวนั้น

หนึ่งวันกับมอเตอร์ไซค์ … ผ่านไปอย่างรวดเร็ว